III SA/Kr 96/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Elżbieta Kremer Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2012 r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Wojewody z dnia 11 maja 1992 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Wojewoda decyzją z dnia 11 maja 1992 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 25 lutego 1992 r. Nr [...] o pozbawieniu W. Z. z dniem 01.03.1992 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jako podstawę prawną decyzji powołany został art. 20 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zw. z art. 61 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz.U. Nr 106, poz. 457). Decyzja zapadła na gruncie następującego stanu prawnego oraz na tle następujących okoliczności faktycznych : W. Z. zarejestrował się w Biurze Pracy w dniu 22.10.1991 r. i korzystał z prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Przed dniem zarejestrowania był zatrudniony w okresie od 01.06.1989 r. do 29.08.1990 r., natomiast łącznie wykazał 32 letni okres zatrudnienia. Kierownik Biura Pracy decyzją z dnia [...] 1992r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 20 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu pozbawił W. Z. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 01.03.1992 r., wyjaśniając, że ustawa o zatrudnieniu i bezrobociu, która weszła w życie w dniu 01.12.1991 r. przewiduje, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania pozostawał w stosunku pracy co najmniej 180 dni, lub podlegał ubezpieczeniu społecznemu z tytułu innej pozarolniczej działalności przez okres co najmniej 180 dni. Na gruncie nowej ustawy ( w/w ) skarżący nie spełnia tego wymogu jak też wyjątków określonych w art. 20 ust. 2 ustawy. Odwołując się od powyższej decyzji, W. Z. wniósł o zmianę decyzji, opisując starania o emeryturę i podkreślając, że pozostaje bez jakiegokolwiek dochodu. Wojewoda wydał, w wyniku rozpoznaniu odwołania, opisaną na wstępie decyzję, podzielając w całości ustalenia faktyczne i ocenę prawną organu pierwszej instancji, zaznaczając, że po wejściu w życie ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu W. Z. nie spełnia przesłanek posiadania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W skardze do Sądu W. Z. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji, wyjaśniając, że od dnia 12.11.1990 r. pozostawała na zwolnieniu chorobowym co oznacza, że spełnił wymóg nowej ustawy z art. 20 ust. 1 pkt 2 . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że na gruncie nowej ustawy skarżący nie spełnia warunku określonego przepisem art. 20 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu 9w/w ), tj. wykazania 180 dni okresu uprawniającego do zasiłku, dlatego nie przysługuje mu świadczenie w postaci prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed tym dniem i nie zostały zakończone, z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustrojów sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.), podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Ze względu na zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sprawa niniejsza nie została przez ten Sąd zakończona. Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przepis art. 20 ust.2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu , w którym pominięty został między innymi, warunek przyznania zasiłku dla bezrobotnych przewidziany poprzednio w art. 15 ust. 2 pkt.10 ustawy z dnia 29 grudnia 1989r. o zatrudnieniu ( w/w) , oraz przepis art. 61 ustawy przewidujący utratę zasiłków nabytych na podstawie art. 15ust. 2 pkt 10 ustawy z 29 grudnia 1989r. Orzeczeniem z dnia 1 czerwca 1993r. P 2/92, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że: 1) przepis art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz. U. Nr 106, poz. 457; z 1992 r. Nr 21, poz. 84; Nr 78, poz. 394) w zakresie w jakim wyłącza prawo do zasiłku bezrobotnym dla których prawo to zostało poprzednio przewidziane w art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu (Dz. U. Nr 75, poz. 446; z 1990 r. Nr 9, poz. 57 i Nr 56, poz. 323; z 1991 r. Nr 7, poz. 24 i Nr 46, poz. 201) oraz przepis art. 61 ust. 1 ustawy przewidujący utratę praw do zasiłków nabytych na podstawie przepisu art. 15 ust. 2 pkt 4 powołanej ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. są niezgodne z art. 1, art. 68 i art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej pozostawionych w mocy art. 77 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 84, poz. 426), 2) Przepis art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu powołanej w pkt 1 orzeczenia, przewidujący utratę praw do zasiłków nabytych na podstawie przepisu art. 15 ust. 2 pkt 10 powołanej w punkcie 1 orzeczenia ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu po upływie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu jest niezgodny z art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej pozostawionym w mocy Ustawą Konstytucyjną z dnia 17 października 1992 r. 3) Przepis art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu, powołanej w pkt 1 orzeczenia w zakresie w jakim wyłącza prawo do zasiłku bezrobotnym, dla których prawo to zostało poprzednio przewidziane w art. 15 ust. 2 pkt 10 powołanej ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu nie jest zgodny z art. 1 i art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej pozostawionych w mocy Ustawą Konstytucyjną z dnia 17 października 1992 r. Jest poza sporem, że skarżący rejestrując się w dniu 22.10.1991 r. jako osoba bezrobotna ,posiadał 32 letni okres zatrudnienia. Wprowadzenie w życie zmiany (zaskarżonej następnie do Trybunału Konstytucyjnego), eliminującej z kręgu uprawnionych do zasiłku osoby , którym przyznano to prawo w oparciu o wyżej wymieniony przepis , uprawniło , a nawet zobowiązywało organy zatrudnienia do orzeczenia o utracie tego uprawnienia z dniem wskazanym w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1991r. o zatrudnieniu i bezrobociu (w/w). Jednakże mając na uwadze treść powołanego wyżej orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 czerwca 1993r. P 2/92 , należy stwierdzić że zaskarżona decyzja , jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zapadły w warunkach uprawniających do wznowienia postępowania w trybie art. 145a kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego decyzje organów podlegają uchyleniu na mocy art. 145 § 1 pkt 1 b ppsa.