III SA/Kr 960/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie WSA Dorota Dąbek ( spr.) WSA Hanna Knysiak-Molczyk Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2014 r. sprawy ze skargi P. R. "A" na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 kwietnia 2014r. nr [ ] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 października 2014 r. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, art. 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414), Ip. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 13 ust. 3 lit. a rozdziału VI załącznika I rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985), § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – tachografów samochodowych (Dz. U. nr 33, poz. 295), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2014 r. nr [...] o nałożeniu na P. R., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A P. R., kary pieniężnej w wysokości 1000 zł. Organ II instancji wyjaśnił, że w dniu 17 grudnia 2013 r. na odcinku drogi krajowej nr [...], w miejscowości S, przeprowadzono kontrolę drogową ciągnika siodłowego marki Volvo o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Krone o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy P. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A P. R. z siedzibą w N. W wyniku kontroli stwierdzono naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Organ odwoławczy stwierdził, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, dokumentacji fotograficznej potwierdza brak ważnej legalizacji tachografu zamontowanego w kontrolowanym pojeździe. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z ust. 3 lit. b rozdział VI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, badania wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej. Organ II instancji wskazał, iż ostatnie badanie okresowe urządzenia wykonano w dniu 7 grudnia 2011 r., co potwierdza tabliczka umieszczona w pojeździe, a w związku tym termin kolejnych badań upłynął w dniu 7 grudnia 2013 r. Natomiast kontrola drogowa, podczas której stwierdzono przedmiotowe naruszenie, miała miejsce w dniu 17 grudnia 2013 r. Organ II instancji uznał zatem, że w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do stwierdzenia zaistnienia naruszenia przepisów o urządzeniach rejestrujących, a w związku z tym zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej nałożonej przez organ I instancji. Równocześnie organ II instancji nie znalazł podstaw do zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia na podstawie art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż nie wykazał on zaistnienia ku temu przesłanek. W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego P. R. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2014 r. nr [...], gdyż są one niesłuszne i krzywdzące. Skarżący powołał się na treść art. 92c ustawy o transporcie drogowym i wskazał, że stwierdzone naruszenie powstało na skutek okoliczności, których przy zachowaniu należytej staranności, nie można było przewidzieć. Skarżący stwierdził, że przestrzega obowiązujących przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego i dochowuje wszelkich starań, aby obowiązki dotyczące przedsiębiorstwa były zachowane. Zaskarżonym decyzjom skarżący zarzucił naruszenie art. 6 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organ nie wykazał się żadną starannością, ani dbałością o dobro strony kontrolowanej. Skarżący zarzucił również organom administracyjnym naruszenie art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organ I instancji nie dał mu możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wydał decyzję administracyjną. Natomiast organ II instancji nie wziął pod uwagę i nie rozpatrzył przedstawianych przez skarżącego faktów i argumentów, podczas rozpatrywania jego odwołania. Skarżący podniósł również, iż organy administracyjne przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób niezgodny z art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego, przedmiotem dowodu są fakty mające znaczenie dla sprawy, a zatem dotyczące danej sprawy administracyjnej oraz mające znaczenie prawne. Organ powinien więc dokonać ustaleń stanu faktycznego nie tylko opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym, ale także na podstawie domniemań. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organy powinny były udzielić mu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, a nie od razu go karać. Poza tym skarżący uważa, że organy powinny działać tak, aby nie podważać zaufania obywateli do organów państwa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do argumentów zawartych w skardze organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, to na skarżącym spoczywał obowiązek wykazania w toku prowadzonego postępowania okoliczności lub przedłożenia dowodów, które wskazywałyby, iż nie miał on wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia. Organ II instancji stwierdził również, iż wbrew twierdzeniom skarżącego dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, zaś kara pieniężna została wymierzona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), sad rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję według kryterium zgodności z prawem, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i postawienia organom orzekającym w sprawie zarzutu naruszenia norm materialnoprawnych i proceduralnych, które wymagałoby wyeliminowania kwestionowanego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy został w niniejszej sprawie ustalony prawidłowo, organy transportu drogowego dokonały następnie prawidłowej subsumcji do obowiązującego w sprawie stanu prawnego. Zaskarżoną decyzją nałożono na stronę skarżącą karę pieniężną za jeden rodzaj naruszenia przepisów o transporcie drogowym, a mianowicie wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji (L.p. 6.1.4. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, Dz. U. z 2013 r. poz. 1414). Organy prawidłowo wskazały, że obowiązek tzw. legalizacji tachografów wynika w szczególności z treści ust. 3 lit. b rozdział VI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w związku z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – tachografów samochodowych (Dz. U. nr 33, poz. 295). W myśl postanowień ust. 3 lit. a rozdziału VI załącznika I rozporządzenia nr 3821/85 okresowe badania urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Badania te obejmują: sprawdzenie, czy urządzenie działa prawidłowo, sprawdzenie czy urządzenie opatrzone jest znakiem homologacji typu, sprawdzenie, czy zamocowana jest tabliczka pomiarowa, sprawdzenie, czy plomby na urządzeniu i na innych częściach instalacji są w stanie nienaruszonym, wyznaczenie faktycznego obwodu tocznego kół. Z treści § 7 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych wynika, sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 3 lit. b rozdział VI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wykonuje się nie rzadziej, niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie, bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej. Natomiast z art. 4 pkt 22 lit. a ustawy o transporcie drogowym wynika, iż użyte w ustawie określenia oznaczają obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Art. 13 wskazanego powyżej rozporządzenia Rady przewiduje, że "Pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB". W niniejszej sprawie bezsporne między stronami jest, że badania okresowe urządzenia zainstalowanego w ciągniku siodłowym marki Volvo o nr rej. [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy P. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A P. R. z siedzibą w N, wykonano w dniu 7 grudnia 2011 r. Potwierdza ten fakt treść tabliczki umieszczonej w pojeździe, skarżący tej okoliczności nie kwestionuje. Skarżący nie kwestionuje również ustaleń organu, że podczas kontroli drogowej w dniu 17 grudnia 2013 r. to urządzenie nie miało wykonanych kolejnych badań okresowych. Na podstawie wskazanych powyżej przepisów organ trafnie przyjął, że termin kolejnych badań upłynął w dniu 7 grudnia 2013 r., a zatem że w takim stanie faktycznym zachodzą przesłanki do stwierdzenia zaistnienia naruszenia przepisów o urządzeniach rejestrujących. Zasadnie zatem orzeczono o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie Ip. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Równocześnie należy uznać, że nieuzasadnione są zarzuty skargi nieuwzględnienia okoliczności wyłączających odpowiedzialność skarżącego za to naruszenie prawa. Organy w niniejszej sprawie prawidłowo oceniły, że nie zachodziły w tej sprawie przesłanki do zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia na podstawie art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż nie wykazał on zaistnienia takich przesłanek. Odpowiedzialność administracyjna określona w przepisach ustawy o transporcie drogowym nie ma charakteru automatycznego i naruszający przepisy może się uwolnić od tej odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, aby do naruszenia przepisów nie dopuścić (wyrok WSA w Gliwicach z 20 czerwca 2012 r., II SA/Gl 349/12; LEX nr 1234227). Ciężar dowodu spełnienia przesłanek z art. 92c ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym spoczywa jednak na przedsiębiorcy wykonującym transport drogowy. Przesłanki egzoneracyjne określone w przepisie art. 92c ustawy o transporcie drogowym nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Przestrzeganie reguł normatywnych określających wymogi w zakresie legalizacji i użytkowania tachografów należą do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy prowadzącego działalność transportową. W badanej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że nieprzestrzeganie tych powinności było spowodowane okolicznościami niezależnymi od niej. Nieuzasadnione są także podniesione w skardze zarzuty naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego. Zarzuty skarżącego mają bardzo ogólny charakter. Skarżący jedynie wymienia naruszone jego zdaniem przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, nie wskazuje jednak dokładnie na czym to naruszenie jego zdaniem polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzucając naruszenie art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego skarżący wskazał, że organ I instancji nie dał mu możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wydał decyzję administracyjną, a organ II instancji podczas rozpatrywania odwołania nie wziął pod uwagę i nie rozpatrzył przedstawianych przez skarżącego faktów i argumentów. Nie wskazał jednak, jakie czynności zamierzał przed organem I instancji podjąć, ani też nie podał, których argumentów i faktów podnoszonych w odwołaniu nie uwzględnił organ II instancji. Zarzucając naruszenie przeprowadzenia dowodowego w sposób niezgodny z art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, skarżący wskazał jedynie, że przedmiotem dowodu są fakty mające znaczenie dla sprawy, a zatem dotyczące danej sprawy administracyjnej oraz mające znaczenie prawne, organ powinien więc dokonać ustaleń stanu faktycznego nie tylko opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym, ale także na podstawie domniemań. Skarżący nie wskazał jednak, na czym w tej konkretnej sprawie polegało naruszenie zasad przeprowadzania postępowania dowodowego oraz jaki miało to wpływ na wynik sprawy. Zarzut ten jest tym bardziej niezasadny, że skarżący nie kwestionuje ustalonego przez organ stanu faktycznego. Także zarzut naruszenia art. 6 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego ma bardzo ogólny charakter, ogranicza się bowiem jedynie do podania, że organ nie wykazał się żadną dbałością o dobro strony kontrolowanej. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ukaranie go od razu, zamiast udzielenia mu najpierw niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Także ten zarzut jest nieuzasadniony, albowiem wskazane przepisy postępowania administracyjnego nie nakładają na organ uprzedniego, poprzedzającego nałożenia kary, upomnienia czy pouczenia skarżącego. Takiego wymogu uprzedniego pouczenia nie przewidują też przepisy prawa materialnego dotyczące przepisów o transporcie drogowym. W ocenie Sądu wskazywane przez skarżącego zarzuty proceduralne nie są zasadne. Orzekające w sprawie organy przeprowadziły prawidłowe postępowanie wyjaśniające, należycie ustaliły stan faktyczny i prawidłowo zastosowały do niego obowiązujące przepisy. Materiał dowodowy został w sposób kompletny zebrany w czasie kontroli i sporządzono z oględzin tachografu fotografie urządzenia, stanowiące dowód bezpośredni, odzwierciedlający stan tego urządzenia z daty czynności kontrolnych. Brak akceptacji przez organ twierdzeń strony zgłaszanych w toku postępowania nie może być powodem postawienia skutecznego zarzutu uchybienia normom postępowania. W rozpatrywanym przypadku zarówno ustalone okoliczności faktyczne, jak i uregulowania prawa materialnego znajdujące zastosowanie, nie pozwalają na uwzględnienie twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. Na tle kompletnych, zdaniem Sądu, ustaleń stanu faktycznego sprawy, ocena zgromadzonego przez organy materiału dowodowego jest prawidłowa, zgodna z wymogami art. 80 k.p.a. Prawidłowe są też uzasadnienia decyzji, spełniając wymagania art. 107 § 3 kpa zarówno w części dotyczącej stanu faktycznego, jak i w części prezentującej wyjaśnienie podstaw prawnych. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec braku naruszeń prawa procesowego i materialnego, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.