III SA/Kr 962/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Elżbieta Kremer (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2011 r. sprawy ze skargi I. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skargę oddala. I. P. wniosła w dniu 16 marca 2010r. do Prezydenta Miasta o przyznanie jej lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy z uwagi na wypowiedzenie jej w dniu 28 grudnia 2004r. przez M. H., właścicielkę lokalu mieszkalnego przy B w A wynajmowanego przez I. P., umowy najmu z zastosowaniem trzyletniego okresu wypowiedzenia. Prezydent Miasta odpowiedział jej pismem z dnia 16 kwietnia 2010r. znak [...], że brak jest podstaw do zaliczenia skarżącej do osób uprawnionych do ubiegania się o przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy. Wyjaśnił przy tym, że zasady przyznawania lokali mieszkalnych na terenie Gminy regulują przepisy uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2007 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy (Dz. Urz. Woj. z dnia 05.12.2007r., Nr 850, poz. 5589 ze zm.). W świetle tej uchwały uprawnionymi do ubiegania się o zawarcie umowy najmu gminnego lokalu mieszkalnego są między innymi osoby, które utraciły tytuł prawny do lokalu na skutek wypowiedzenia umowy najmu dokonanego na podstawie art. 11 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów (...) (Dz.U. z 2005r., Nr 31, poz. 266 ze zm.) tj. w terminie trzyletnim mieszkaniowym, pod warunkiem spełnienia kryterium niskich dochodów. Kryterium niskich dochodów spełniają wnioskodawcy, których średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie jednego roku poprzedzającego datę złożenia wniosku nie przekracza 150% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym (1412,58 zł), 125% w gospodarstwie dwuosobowym (1236,01 zł) i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym (1059,43 zł). Zgodnie z § 49 ust. 1 pkt 1 uchwały za osoby o niezaspokojonych potrzebach mieszkaniowych nie są uznawane osoby posiadające jakikolwiek tytuł prawny do lokalu mieszkalnego lub innej nieruchomości, stanowiący podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Tymczasem z zebranego w sprawie materiału wynika, że I. P. jest właścicielem zabudowanej działki Nr [...] położonej przy ul. D w A. Posiadanie nieruchomości zabudowanej i niezabudowanej może umożliwić zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Powyższe pismo zostało doręczone I. P. w dniu 23.04.2010r. Pismem z dnia 05 maja 2010r. (data wpływu do organu 10.05.2010r.) I. P., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Prezydenta Miasta wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jakim jest w ocenie skarżącej treść w/w pisma Prezydenta Miasta, kwalifikując go jako "inny niż określony w pkt 1 – 3 art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270) akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikający z przepisów prawa". Zarzuciła mu naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną kwalifikację i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niepodjęcie wszelkich działań służących wyjaśnieniu stanu faktycznego oraz niezebraniu i nierozpatrzeniu całości materiału dowodowego i bezpodstawne w rezultacie uznanie, że skarżąca nie zalicza się do grona uprawnionych do ubiegania się o przyznanie lokalu z zasobu Gminy. W uzasadnieniu wezwania skarżąca podniosła, że faktycznie wbrew temu co uznał organ, osiąga dochód kwalifikujący ją w rozumieniu w/w uchwały do osób o niskim dochodzie, przy czym zauważyła, że organ błędnie wskazał podstawę prawną, na bazie której uznał, że nie spełnia kryterium dochodowego. Powinien być to § 4 ust. 1 uchwały, dotyczący osób, którym wypowiedziano umowę najmu, stanowiący, że: dla osób ubiegających się o zawarcie umowy najmu lokalu z powodu utraty tytułu prawnego do lokalu na skutek wypowiedzenia umowy najmu dokonanego na podstawie art. 11 ust. 5 i 7 ustawy – średni miesięczny dochód na członka gospodarstwa domowego, który nie przekracza 200% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 150% najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym. Zarzuciła też organowi, że nie dokonał oceny czy posiadany przez skarżącą tytuł prawny do nieruchomości faktycznie jest w stanie zaspokoić jej potrzeby mieszkaniowe. W tym miejscu wyjaśniła, że posiada jako spadkobierca po ojcu D. F. działkę nr [...] wielkości 1,65 ara położoną przy ul. D w A, na której stoi pozostałość po budynku z 1920 r. Pozostałość to w ocenie skarżącej ruina z jedną izbą o pow. ok. 16 m kw, do której nie ma przyłączy gazu, wody czy prądu. Strop jest naruszony i grozi zawaleniem. Brak jest w budynku sanitariatów. Budynek w tym stanie nie może spełnić jej potrzeb lokalowych. Nie posiada ponadto dochodów by go wyremontować. Dodała, że oceniając jej potrzeby lokalowe organ winien uwzględniać okoliczność, że opiekuje się małoletnim synem cierpiącym na nasilone objawy zespołu nadruchliwości (ADHD), zaburzenia zachowania i emocji o znacznym nasileniu z kształtującymi się cechami osobowościami nieprawidłowej. W chwili obecnej przebywa w Całodobowym Oddziale Psychiatrii Sądowej o Wzmocnionym Zabezpieczeniu dla Młodzieży SP Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych. Organ odpowiedział na wezwanie pismem z dnia 21 maja 2010r. znak [...] wyjaśniając, że uprawnionymi do ubiegania się o wynajem gminnego lokalu mieszkalnego są osoby spełniające równocześnie kryteria niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych i niskich dochodów. Odnośnie kryteriów dochodowych wskazał, że I. P. osiągnęła w roku 2008 dochód w wysokości 350 zł na osobę i tym samym spełniała kryterium niskich dochodów. Jedyna pomyłka ze strony organu zaistniała w tym, że omyłkowo podano wskaźniki procentowe w odniesieniu do przeliczenia wysokości kwoty dochodu uprawniającego do ubiegania się o pomoc mieszkaniową, natomiast same kwoty zostały podane prawidłowo. Pomyłka nie miała znaczenia w rozliczeniu dochodu i w rzeczywistości nie stanowiła podstawy odmowy uznania I. P. za osobę uprawnioną do ubiegania się o przyznanie lokalu z zasobu Gminy. Odmowa przyznania lokalu wynikła z faktu bycia przez skarżącą właścicielem działki Nr [...] położonej przy ul. D w A, która w ocenie organu umożliwia jej zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Pismem z dnia 5 maja 2010r. I. P., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła za pośrednictwem Prezydenta Miasta do Samorządowego Kolegium Odwoławczego równolegle pismo zatytułowane "odwołanie od decyzji", powołując się na sygnaturę pisma z 16 kwietnia 2010r. znak [...]. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 49 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta [...] z [...] 2007r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6,7,8,10,11,12 i 107 kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań służących wyjaśnieniu stanu faktycznego oraz niezebraniu i nierozpatrzeniu całości materiału dowodowego koniecznego dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i bezprawne uznanie, że skarżąca nie należy do osób uprawnionych do ubiegania się o lokal mieszkalny z zasobów Gminy. Uzasadnienie odwołania jest tożsame z uzasadnieniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 21 czerwca 2010r. znak [...] wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdziło niedopuszczalność odwołania I. P. od pisma Prezydenta Miasta z dnia 16 kwietnia 2010r. znak [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że niedopuszczalność odwołania wynika z okoliczności, iż pismo Prezydenta Miasta z dnia 16 kwietnia 2010r. nie jest decyzją administracyjną. W doktrynie prawa administracyjnego przyjęty jest pogląd, że warunkiem koniecznym wydania decyzji administracyjnej jest m.in. wskazanie w przepisie prawa konieczności wydania rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie w formie decyzji. Ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005r., Nr 31, poz. 266 ze zm.) nie przewiduje stwierdzania, że brak jest podstaw prawnych do zaliczenia do osób uprawnionych do ubiegania się o przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobu gminy w formie decyzji. W tym stanie rzeczy zachodzi niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych, gdyż czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną. Organ zauważył przy tym, że § 49 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta z dnia [...] 2007 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy, który stanowi, że za osoby o niezaspokojonych potrzebach mieszkaniowych nie są uznawane osoby posiadające jakikolwiek tytuł prawny do lokalu mieszkalnego lub innej nieruchomości, stanowiący podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie, nie przewiduje wydania decyzji orzekającej o uznaniu za osobę o niezaspokojonych potrzebach mieszkaniowych. I. P. może złożyć skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w trybie art. 52 ust. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , o czym była informowana w piśmie z dnia 16.04.2010r. Może także rozważyć wniesienie do sądu powszechnego powództwa o ustalenie. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stało się przedmiotem skargi I. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarga zarzuciła postanowieniu naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni oraz niewłaściwym zastosowaniu tj. § 49 ust. 1 pkt 1 w/w uchwały Rady Miasta poprzez przyjęcie, że skarżąca nie należy do kręgu osób uprawnionych do lokalu mieszkalnego oraz naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 134 kpa poprzez bezpodstawne zastosowanie zawartej w nim normy, podczas gdy pismo Prezydenta Miasta z 16.04.2010 r. adresowane do skarżącej jest decyzją, a od takiej przysługuje skarżącej odwołanie, art. 104 kpa poprzez jego bezpodstawne niezastosowanie albowiem pismem z dnia 16.04.2010r. Prezydent Miasta rozstrzygnął sprawę skarżącej co do istoty, art. 7 kpa poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, wyrażania interesu społecznego oraz słusznego interesu stron, art. 8 kpa poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa, art. 11 kpa poprzez naruszenie zasady przekonywania i niewyjaśnienie zasadności przesłanek jakimi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, art. 77 kpa poprzez zaniedbania w zakresie gromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego i art. 107 kpa poprzez nieodniesienie się do przedstawionych przez skarżąca dowodów w sprawie oraz nieprawidłowe pouczenie strony o przysługującym jej prawie odwołania od przedmiotowej decyzji. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z [...] 2010r. Rozwijając zarzuty naruszenia prawa materialnego I. P. wskazała, że organ nie rozstrzygnął w istocie czy będąca jej własnością działka jest w stanie zaspokoić potrzeby mieszkaniowe. W rzeczywistości nie ma możliwości fizycznej przeprowadzenia się do nieruchomości, która pozostała na gruncie działki przy ul. D w A, gdyż jest to ruina a tego organ nie wziął w ogóle pod uwagę. Co do zarzutów natury formalnej skarżąca wyraziła ocenę, że pismo Prezydenta Miasta z dnia 16.04.2010r. ze względu na to, że rozstrzyga sprawę co do istoty i jest skierowane do konkretnej osoby – stanowi decyzję w rozumieniu art. 104 kpa. Przysługuje z tego względu odwołanie od tej decyzji. Rozstrzygnięcie sprawy polegało na tym, że Prezydent Miasta wypowiedział się o sprawie skarżącej wnioskującej o przyznanie jej lokalu z zasobu Gminy. Skarżąca wskazała tu na orzecznictwo sądowe, które szło w tym kierunku, że pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w formie decyzji, są decyzjami pomimo nie posiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 2 kpa jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzję. Do takich elementów należy zaliczyć oznaczenie organu administracji państwowej wydający akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Prezydent w przedmiotowym piśmie oznaczył adresata, organ wydający akt, rozstrzygnął o istocie sprawy, widnieje podpis, powołana została podstaw prawna w oparciu, o którą skarżąca nie została uznana za osobę uprawnioną do ubiegania się o lokal mieszkalny z Gminy, krótkie uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie (błędne w ocenie skarżącej). Odnośnie pozostałych naruszeń przepisów postępowania skarżąca wskazała, że organ naruszając zasadę prawdy obiektywnej zaniechał zbadania okoliczności czy posiadana przez skarżącą nieruchomość faktycznie jest w stanie zaspokoić jej potrzeby mieszkaniowe, a także nie ustosunkował się do faktu opieki skarżącej nad małoletnim synem cierpiącym na ADHD. Generalnie w ocenie skarżącej załatwienie sprawy nastąpiło w świetle nierzetelnego i niedokładnego rozpatrzenia materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną . Na wstępie wyjaśnienia wymaga stan prawny dotyczący zasad najmu lokali mieszkalnych z mieszkaniowego zasobu gminy. Mianowicie ustawą z dnia 2 lipca 1994r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych zostało uchylone prawo lokalowe z 1974r., a wraz z nim szczególny tryb najmu. Dotychczasowy najem lokali, który powstał na podstawie decyzji administracyjnej z mocy ustawy przekształcił się w najem na podstawie umowy. Wprowadzono zasadę, że źródłem stosunku najmu jest wyłącznie umowa najmu, ustawa nie zawiera podstawy prawnej do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach lokali mieszkalnych należących do zasobu gminy. Ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, Dz.U. z 2005r. Nr 31, poz.266 uchyla ustawę z dnia 2 lipca 1994r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, odnośnie zaś gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy zawiera szczegółową delegację w art.21. I tak art.21 ust.1 ustawy zobowiązuje radę gminy do uchwalenia: 1) wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy; 2) zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym zasady i kryteria wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy, jeżeli w mieszkaniowym zasobie gminy wydzielono lokale przeznaczone na ten cel; w razie gdy rada gminy nie określi w uchwale odmiennych zasad, do lokali podnajmowanych przez gminę stosuje odpowiednio zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. kontynuuje przyjętą w 1994r. zasadę, że najem gminnych lokali mieszkalnych następuje na podstawie umowy najmu i ustawa nie zawiera podstawy prawnej do wydawania decyzji administracyjnych. Również w orzecznictwie sądowym od szeregu lat dominował pogląd, że sprawy dotyczące najmu lokali z mieszkaniowego zasobu gminy mają charakter cywilnoprawny. Istotną rolę, dla ukształtowania się tego poglądu odegrała uchwala Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1997r. podjęta w składzie siedmiu sędziów ( III ZP 37/97) w której sformułowano pogląd że " wybór osoby do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu gminy nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art.16 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.) " OSNP 1998/7/200 Podobne stanowisko prezentowane było w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych. Zasadnicza zmiana w dotychczasowym orzecznictwie nastąpiła wraz z podjęciem przez Naczelny Sąd Administracyjny następującej uchwały w składzie siedmiu sędziów z dnia 21 lipca 2008r. ( I OPS 4/08) " Uchwała zarządu dzielnicy miasta odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) " LEX nr 400065. Przedmiotowa uchwała zapadła na tle stanu faktycznego powstałego w Warszawie. Ustawa z dnia 15 marca 2002r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy ( Dz.U. Nr 41, poz.361 ze zm.) określa w odrębny sposób status gminy Warszawa, w której dzielnice jako jednostki pomocnicze gminy wykonują w konkretnym zakresie zadania gminy. Do zakresu działania dzielnic należy m.in. utrzymanie i eksploatacja gminnych zasobów lokalowych, a organem wykonawczym dzielnicy jest zarząd. Stąd też w powołanej uchwale NSA z dnia 21 lipca 2008r. przedmiotem analizy i oceny jest uchwała zarządu dzielnicy, która została zakwalifikowana jako akt z zakresu administracji publicznej z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy p.p.s.a.. Struktura pozostałych gmin w Polsce jest odmienna, a zadania z zakresu najmu lokali z mieszkaniowego zasobu gmin należą do organu wykonawczego gminy. Nadto podejmowane na podst. Art. 21 ust.3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowych zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 z późn.zm.) uchwały rad gmin określające zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, mogą zawierać różne (ale mieszczące się w granicach prawa ) rozwiązania. Stąd też stosowanie uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 21 lipca 2008r. wymaga, aby w każdym przypadku dostosować ją do treści obowiązującej w danej gminie uchwały rady gminy w sprawie zasad wynajmowania lokali. Natomiast kwestią bezsporną jest, że zmiana stanowiska w orzecznictwie zapoczątkowana wskazaną uchwałą nie oznacza, że w sprawach dotyczących lokali mieszkalnych z mieszkaniowego zasobu gminy organ może wydawać decyzje administracyjne. Zgodnie z obowiązującym stanem prawnym brak jest bowiem podstawy prawnej do wydawania decyzji administracyjnych, a tym samym podstawy prawnej do wnoszenia odwołania od decyzji, a w konsekwencji możliwości rozpoznania odwołania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Obowiązująca w A uchwała Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2007r. nie zawiera i nie może zawierać podstawy prawnej do wydawania decyzji w sprawach najmu lokali mieszkalnych. Stąd też błędne przyjęcie przez skarżącego, że w rozpoznawanej sprawie została wydana decyzja administracyjna, a w konsekwencji wniesienie odwołania od decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego spowodowało, że Kolegium nie mogąc rozpoznać odwołania z uwagi na brak decyzji administracyjnej prawidłowo wydało postanowienie w którym stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Stąd też mając powyższe na uwadze, skarga nie mogła zostać uwzględniona, albowiem zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest prawidłowe. Równocześnie Sąd wskazuje, że zgodnie z treścią uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2007r., to organ w sposób samodzielny, jednostronny, władczy, ocenia, czy w danej sprawie wnioskodawca spełnia przesłanki określone w uchwale, czy też ich nie spełnia. W przypadku sporu powstałego pomiędzy organem, a wnioskodawcą na tle oceny czy spełnione są przesłanki określone w uchwale, kwestia ta może być przedmiotem kontroli Sądu Administracyjnego. Zdaniem Sądu np. pisemne zawiadomienie strony, że nie spełnia przesłanek określonych w uchwale, podpisane z up. Prezydenta, może stanowić czynność z zakresu administracji publicznej, która dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa miejscowego, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Jednak wniesienie skargi na taką czynność Prezydenta powinno być zgodnie z art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a. poprzedzone we zwaniem organu na piśmie, w terminie 14 dni od dowiedzenia się o podjęciu takiej czynności, do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast w rozpoznawanej sprawie skarżąca błędnie przyjęła, że w sprawie wydana została decyzja administracyjna i żądała rozpoznania odwołania przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego, w takim stanie prawnym Kolegium prawidłowo stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art.151 ustawy p.p.s.a. skargę oddalił.