III SA/Kr 968/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. – Usługi Transportowe "A" M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem z dnia 1 czerwca 2011 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 marca 2011 r. w przedmiocie rozłożenia na raty kary pieniężnej do czasu ostatecznego zakończenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie – p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody poniesie w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. W niniejszej sprawie strona skarżąca we wniosku nie wskazała na żadne konkretne okoliczności, które miały by spowodować powstanie znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności potwierdzających zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Stanowisko takie potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Takie też stanowisko reprezentuje Sąd w niniejszej sprawie. Skarżący nie zawarł takich okoliczności, które mogłyby spowodować powstanie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi. Stąd też podniesione w treści skargi okoliczności związane z sytuacją dochodową skarżącego, z podkreśleniem jego trudności finansowych, prowadzącego działalność gospodarczą bez zbilansowania uzyskiwanych z tytułu tej działalności dochodów z ponoszonymi wydatkami, w tym z uwzględnieniem zadłużenia, popartych określonymi dowodami w postaci dokumentów, obrazujących możliwość zachwiania kondycji finansowej firmy skarżącego, nie może być w żaden sposób uznane za wypełnienie wymogu uprawdopodobnienia, że wykonanie decyzji spowoduje wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. ujemne skutki, tym bardziej, iż w tym wypadku kara pieniężna została skarżącemu rozłożona na raty. Nie jest więc wystarczającym ograniczenie się jedynie do hasłowych sformułowań. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja będzie natomiast podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Dodać także należy, że zapłata kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje bowiem możliwość zwrotu wpłaconej kwoty. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.