III SA/Kr 971/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 30 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 1681/02, w przedmiocie równoważnika pieniężnego postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. W dniu 30 kwietnia 2004 r. w sprawie o sygn. OSK 117/04, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wydał postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej S. B. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 1681/02 w przedmiocie równoważnika pieniężnego. Następnie postanowieniem z dnia 26 października 2004 r., sygn. akt OSK 117/04, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie na opisane powyżej postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2004 r. wskazując, że postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne i nie przysługuje na nie zażalenie. Jednocześnie NSA wskazał, że jedynym środkiem prawnym z jakiego mógłby skorzystać skarżący jest skarga o wznowienie tego toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowania sądowego. W dniu [...] sierpnia 2005 r. S. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę o wznowienie postępowania sądowego, które toczyło się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w sprawie II SA/Kr 1681/02 dotyczącej równoważnika pieniężnego. W uzasadnieniu skargi o wznowienie skarżący wskazał, że wydany w sprawie wyrok nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych mających wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie przedstawionego problemu - według skarżącego pominięte zostały zasadnicze okoliczności, które zostały zawarte w wyroku NSA Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 9 października 2001 r. sygn. akt II SA/Kr 1907/00. Skarżący zarzucił też błędną interpretację przez Sąd art. 92 § 1 ustawy o policji oraz błędną ocenę przez Sąd istniejącego stanu faktycznego dotyczącego opuszczenia przez skarżącego lokalu. Skarżący uważa, że te przykłady powinny być przedmiotem wyjaśnienia przez NSA, ale do tego nie doszło. Dlatego jego wniosek o wznowienie postępowania jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), wznowienie postępowania sądowego jest możliwe jedynie w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem i tylko wyjątkowo, to jest w przypadku zaistnienia okoliczności wymienionych w art. 271-273 w/w ustawy, w terminie określonym w art. 211-278 tej ustawy. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zachodzą ustawowe przesłanki uzasadniające odrzucenie niniejszej skargi o wznowienie. Należy bowiem uznać, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek, o których jest mowa w ustawie. W treści art. 279 cyt. powyżej ustawy zawarte zostały wymogi formalne, które spełniać musi skarga o wznowienie postępowania. W przepisie tym wymieniono m.in. podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Artykuł zaś 280 tej ustawy wskazuje, że niewniesienie skargi w terminie lub brak oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia powoduje odrzucenie skargi przez sąd. W niniejszej skardze o wznowienie postępowania skarżący nie wskazał wyraźnie, że skarga została wniesiona w ustawowym terminie określonym w art. 277 ustawy, jak również, że oparta została na ustawowej podstawie wznowienia. Skarżący ogólnie jedynie powołuje się w uzasadnieniu swej skargi o wznowienie na to, że wydany w sprawie wyrok nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych mających wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie przedstawionego problemu oraz że dokonano błędnej interpretacji art. 92 § 1 ustawy o policji. Nie jest to jednak żadna z ustawowych przesłanek wznowienia. Zgodnie bowiem z treścią art. 273 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Podnoszone natomiast przez skarżącego jako przesłanki uzasadniające wznowienie okoliczności nie mogą być uznane za podstawę, o której mówi art. 273 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w przepisie tym bowiem chodzi tylko o takie okoliczności, które już istniały w chwili wydawania zaskarżonego orzeczenia, a strona nie mogła z nich skorzystać, bo zostały one "później wykryte". Tymczasem w niniejszej sprawie w chwili wydawania zaskarżonego wyroku tj. w dniu 24 kwietnia 2003r. okoliczności na które powołuje się skarżący istniały i były znane, a strona mogła z nich korzystać. Nie stanowi też podstawy wznowienia postępowania sądowego niewłaściwa zdaniem skarżącego ocena okoliczności faktycznych i prawnych dokonana przez Sąd w zaskarżonym wyroku. Należy zatem przejąć, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania określone w ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tej zatem przyczyny - wobec braku ustawowej podstawy wznowienia postępowania - skarga o wznowienie ulega odrzuceniu, stosownie do treści art. 280 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu orzeczono jak w sentencji.