III SA/Kr 974/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Niedźwiedź (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki Asesor WSA Ewelina Dziuban Protokolant starszy referent Dominika Duda-Malik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2025 r., nr SKO.Dr./4122/67/2025 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę. 1.1. Decyzją z 14 lutego 2025 r. Prezydent Miasta Krakowa nałożył na R. sp. z o.o. z siedzibą we W. – nazywanej dalej "Spółką", karę pieniężną za umieszczenie od dnia wszczęcia postępowania (tj. od 28 maja 2024 r.) do 12 listopada 2024 r. urządzenia reklamowego w pasie drogowym we wskazanym miejscu bez zezwolenia zarządcy drogi. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ wskazał między innymi art. 40 ust. 12 w zw. z art. 20 pkt 6-10 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320 ze zm.; dalej jako " u.d.p."). 1.2. Po rozpoznaniu odwołania Spółki Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, decyzją z 30 kwietnia 2025 r. (nr SKO.Dr./4122/67/2025), utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ wskazał między innymi art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 6, ust. 12 pkt 1, ust. 13 u.p.d. W motywach decyzji organ wyjaśnił, że stosownie do art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej za zajęcie pasa drogowego. Z przepisu tego wynika też, że nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest obligatoryjne. Opłata za zajęcie pasa drogowego ustalana jest m.in. w zależności od okresu zajęcia pasa drogowego, a co za tym idzie w taki sam sposób obliczana i nakładana jest kara pieniężna będąca jej 10-krotnością. Okolicznościami istotnymi w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia są: ustalenie faktu zajęcia pasa drogowego przez dany obiekt, podmiotu który dokonał zajęcia, braku stosownego zezwolenia oraz powierzchni zajętego pasa i liczby dni zajmowania pasa bez zezwolenia. Zarządca drogi nie ma żadnego luzu decyzyjnego w zakresie nałożenia lub nienałożenia kary za bezprawne zajmowanie pasa drogowego. Zarządca drogi nie ma również możliwości miarkowania wysokości należnej kary, ani badania przyczyn zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, czy też oceny stopnia winy strony. Odnosząc się do pojęcia "pasa drogowego", które określone zostało w art. 4 pkt 1 u.d.p. organ podał, że pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Zatem pas drogowy to nie tylko budowla, jaką jest droga - to również grunty sąsiadujące z nią, np. chodnik oraz pas zieleni oddzielający drogę od chodnika. W obręb pasa drogowego wchodzą zatem grunty zajęte na place, zatoki postojowe, ścieżki rowerowe, itd. Jak wskazało SKO w Krakowie, dla ustalenia czy doszło do zajęcia pasa drogowego konieczne jest wykazanie urzędowym dokumentem geodezyjnym granic pasa drogowego. W ramach sprawy dotyczącej zajęcia pasa drogowego kluczowymi są zatem takie dowody, jak mapy sporządzone przez uprawnionego geodetę z wyraźnym wskazaniem linii granicznych pasa drogowego i zaznaczeniem usytuowania reklamy oraz zdjęcia tejże reklamy. Dowód na okoliczność zamieszczenia reklamy w pasie drogowym nie będzie pełny, jeżeli w materiałach dowodowych sprawy nie zostanie przedstawiony urzędowy dokument geodezyjny określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p., z drugiej zaś - kolizję umieszczonej w pasie drogowym reklamy z tymi liniami, pozwalającą stwierdzić przypadek zajęcia tego pasa drogowego. W celu wykazania granic pasa drogowego niezbędnym jest więc przedłożenie planu (mapy geodezyjnej) gruntu z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi tego gruntu określający przebieg pasa drogowego. W tym kontekście SKO w Krakowie zauważyło, że w aktach sprawy znalazły się mapy, na których zaznaczono granice pasa drogowego oraz położenie urządzenia reklamowego (słupa okrąglaka). Dalej organ wskazał, że dane co do wielkości słupa oraz jego położenia wynikają z protokołów kontroli. Zawierają one fotografie słupa, informacje o urządzeniu mierniczym użytym do pomiarów oraz metodach wyliczenia powierzchni reklamowej. Informacje te, zdaniem organu, nie budzą wątpliwości, a Spółka nie przedstawiła w tym względzie żadnego przeciwdowodu. Organ nie znalazł również podstaw, aby zakwestionować okres, w którym pas drogowy był zajęty. Jako początek należało przyjąć 28 maja 2024 r., czyli dzień przeprowadzenia pierwszej kontroli, koniec zaś wypadał 12 listopada 2024 r., czyli w dniu ostatniej kontroli, w której stwierdzono zajmowanie pasa. Organ dodał przy tym, że praktyka okresowych kontroli stanu dróg wynika z art. 20 u.p.d. Według organu Spółka nie podważyła również stwierdzenia organu pierwszej instancji co do umieszczenia przez nią spornego słupa reklamowego. Na słupie znajdowała się tabliczka z nazwą Spółki, numerem słupa oraz danymi kontaktowymi Spółki. Ponadto w aktach sprawy znalazły się wyjaśnienia Akademii [...] w Krakowie oraz Muzeum [...] sp. z o.o. Podmioty te złożyły do akt sprawy umowy o plakatowanie zawarte ze Spółką wraz z fakturami. Przy czym w załączniku do umowy zawartej z Akademią [...] w Krakowie wymieniono numer spornego słupa. 2.1. W skardze wywiedzionej od powyższej decyzji pełnomocnicy Spółki podnieśli zarzuty naruszenia: 1) art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej jako "k.p.a.") poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a tym samym pozbawienie Spółki możliwości dokładnego wyjaśnienia okoliczności i stanu faktycznego istotnych dla prawidłowego załatwienia niniejszej sprawy, całkowicie pomijając interes Skarżącego, podczas gdy wszelkie okoliczności faktyczne i prawne znane Spółce przesądzają o tym, że Organ II instancji błędnie ustalił stan faktyczny i błędnie uznał że kara nałożona przez Organ I instancji została nałożona zasadnie, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowej sprawie; 2) art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego, a tym samym błędne uznanie przez Organ II instancji, że Organ I instancji w sposób prawidłowy rozpatrzył cały materiał dowodowy, podczas gdy okoliczności i stan faktyczny znany Spółce przesądzają, że Organ lI instancji błędnie uznał że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie przez Organ I instancji jest prawidłowy, m.in. nie weryfikując dokładnie materiału dowodowego (w tym dokładnego okresu, w którym dokonano rzekomego naruszenia - kara została wyliczona od dnia 28/05/2024 r. tj. zanim strona została poinformowana o wszczęciu postępowania administracyjnego!) i całkowicie ignorując błędy Organu I instancji w postaci niezgodnych ze stanem faktycznym i prawdą okoliczności opisanych w uzasadnieniu decyzji Organu I instancji, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowym postępowaniu; 3) art. 7, art. 77 §1, art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, polegający na dowolnej ocenie materiału dowodowego, co skutkowało błędnym przyjęciem przez organ odwoławczy, że udokumentowano w sposób prawidłowy okoliczności dotyczące zajęcia pasa drogowego jak również podmiotu który dokonał zajęcia, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika że słup umieszczony w przedmiotowej lokalizacji stanowi własność strony skarżącej i że to ona jest odpowiedzialna za umieszczenie słupa w tej lokalizacji, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji; 4) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie pobieżnego, a nie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezgodnie z zasadą prawdy materialnej, niepodjęcie istotnych czynności dowodowych oraz dokonania dowolnej oceny zebranych dowodów, jak również braki uzasadnienia decyzji, uniemożliwiające jej weryfikację przez niewyjaśnienie istotnych przesłanek w szczególności: - dokonanie pobieżnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w ten sposób że organ II instancji wskazał w decyzji jako okres dokonania naruszenia daty od dnia 28 maja 2024 roku do dnia 12 listopada 2024 roku, podczas gdy z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika że strona została poinformowana o wszczęciu postępowania administracyjnego dopiero w dniu 14 czerwca 2024 roku, co skutkowało błędnym uznaniem przez organ że kara pieniężna nałożona na Skarżącą została wyliczona prawidłowo i że została naliczona zasadnie; - błędne uznanie przez organ, że to Spółka jest właścicielem przedmiotowego słupa, podczas gdy organ I nie przedłożył żadnego dowodu z którego wynikałoby, że słup umieszczony w przedmiotowej lokalizacji stanowi własność Spółki lub że to Spółka umieściła słup w przedmiotowej lokalizacji (dowody w postaci kopii umów czy wykazu nośników nie świadczą o tym, że to Skarżąca umieściła nośnik w przedmiotowej lokalizacji); - błędne uznanie przez organ, że brak jest podstaw aby kwestionować przyjęte obliczenia organu I instancji, podczas gdy według najlepszej wiedzy Spółki są one niezgodne ze stanem faktycznym; - błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez uznanie za wiarygodny i rzetelny materiał dowodowy zebrany przez Organ I instancji m.in. w postaci umów przekazanych przez podmioty publiczne i wykazów nośników reklamowych, podczas gdy z żadnego z powołanych przez Organ I instancji dowodów nie wynika jakoby to Skarżąca była właścicielem przedmiotowego nośnika, a zatem cały materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie opiera się wyłącznie na przypuszczeniach Organu I i iI instancji, co samo w sobie powinno być podstawą do uchylenia decyzji organu I instancji; - skonstruowanie uzasadnienia decyzji w sposób uniemożliwiający jej weryfikację, bowiem zawiera ogólne stwierdzenia Organu II instancji, mogące być wykorzystane w dowolnym postępowaniu; - co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowym postępowaniu; 5) art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego, a tym samym błędne uznanie, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy rozpatrzył cały materiał dowodowy, podczas gdy okoliczności i stan faktyczny znany Spółce przesądzają, że organ drugiej instancji błędnie uznał że materiał dowodowy przesądza o tym że kara została nałożona zasadnie, w szczególności: - organ drugiej instancji pominął fakt, że z żadnego dowodu przedłożonego przez organ pierwszej instancji nie wynika, że właścicielem przedmiotowego słupa jest Spółka; - dokumenty i informacje pozyskane przez organ pierwszej instancji nie stanowią wystarczającego dowodu w przedmiotowej sprawie; 6) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że organ pierwszej instancji udowodnił wystarczająco motywy, którymi kierował się przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy, podczas gdy z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że nie zgromadzono całego materiału dowodowego w sprawie, a organ drugiej instancji błędnie uznał przedmiotowy materiał dowodowy za wystarczający i prawidłowy, organ drugiej instancji nie udowodnił podstaw wydania decyzji i nie rozpatrzył w całości materiału dowodowego w niniejszej sprawie, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w niniejszym postępowaniu; 7) art. 40 u.d.p. poprzez jego błędne zastosowanie, tj. utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, twierdząc że okoliczności dotyczące zajęcia pasa drogowego udokumentowano i rozpatrzono prawidłowo oraz że ustalono podmiot odpowiedzialny za dokonanie zajęcia pasa drogowego, podczas gdy organ pierwszej instancji nie przedłożył żadnego dowodu z którego wynikałoby że to strona skarżąca jest właścicielem przedmiotowego nośnika, a organ drugiej instancji błędnie uznał przedstawiony materiał dowodowy za prawidłowy. 2.2. Pełnomocnicy Spółki wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. 2.3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: 3.1. Skarga nie miała usprawiedliwionych podstaw, dlatego została oddalona. 3.2. Zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy lub zawarcia określonej umowy, nakłada on karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4-6. Według art. 40 ust. 6 opłata za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia reklamy stanowi iloczyn powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego oraz stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Z przepisów tych wynika zatem, że zadaniem organu było wykazanie w pierwszej kolejności tego, iż sporny słup reklamowy znajdował w obrębie pasa drogowego, którym zarządza, jak również, że został tam umieszczony bez jego zezwolenia lub bez zawarcia umowy. Dalej organ powinien był wykazać, kto umieścił słup reklamowy, chociaż uprzednio powinien był wystąpić o zezwolenie, o którym jest mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p. lub zawrzeć umowę wspomnianą w art. 22 ust. 2c tej ustawy. Następnie zaś ustalić ilość dni przez które pas drogowy był zajęty przez słup reklamowy oraz powierzchnię reklamy. Lektura decyzji wydanych przez organy obu instancji prowadzi do wniosku, że przyjmując powyższe przepisy za materialnoprawną podstawę orzekania organy prawidłowo je wyłożyły, jak również właściwie zidentyfikowały okoliczności stanu faktycznego, które należało ustalić w toku postępowania dowodowego. Świadczą o tym rozważania Prezydenta Miasta Krakowa znajdujące się na s. 3-4 decyzji (k. 46 akt administracyjnych) oraz wypowiedź SKO w Krakowie umieszczona na s. 3-4 decyzji (k. 77 akt administracyjnych). W obu przypadkach organy przywołały treść kluczowych przepisów oraz w zwięzły sposób omówiły ich znaczenie, wskazując dalej na podstawie jakich dowodów ustaliły okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. 3.3. Jeżeli chodzi o pierwszą kwestię, tj. położenie słupa reklamowego w obrębie pasa drogowego, organy trafnie powołały się na definicję legalną tego pojęcia, która umieszczona została w art. 4 pkt 1 u.d.p. Równie trafnie SKO w Krakowie, wskazało, że "pas drogowy to nie tylko budowla, jaką jest droga – to również grunty sąsiadujące z nią, np. chodnik oraz pas zieleni oddzielający drogę od chodnika" (s. 3 decyzji). Wynika to chociażby z art. 4 pkt 2 oraz art. 4 pkt 22 u.d.p. Pojęcie pasa drogowego zostało bowiem powiązane z "usytuowaniem drogi", a zgodnie z art. 4 pkt 2 u.d.p. na drogę składa się nie tylko pas jezdni, ale również część przeznaczona dla ruchu pieszego. Ponadto, jak wynika z art. 4 pkt 22 u.d.p. w graniach pasa drogowego może znajdować się także zieleń przydrożna. W związku z powyższym należy odnotować, że położenie słupa reklamowego zostało ustalone przez organy na podstawie treści protokołów z kontroli pasa drogowego. Znalazły się w nich informacje o numerze działki, obrębie oraz ulicy, przy której kontrolujący dostrzegli słup reklamowy. Ponadto umieszczono w nich fotografie mające potwierdzić umieszczenie słupa reklamowego na chodniku (przykładowo protokoły z: 28 maja 2024 r., k. 1; 5 czerwca 2024 r., k. 8; 10 czerwca 2024 r., k. 9; 17 czerwca 2024 r., k. 10; 24 czerwca 2024 r., k. 11; 4 lipca 2024 r., k. 12; 11 lipa 2024 r., k. 13; 15 lipca 2024 r., k. 14; 23 lipca 2024 r., k. 15; 29 lipca 2024 r., k. 16; 5 sierpnia 2024 r., k. 17; 21 sierpnia 2024 r., k. 18). Położenie słupa reklamowego zostało również naniesione na mapę ewidencyjną z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, na której uwidoczniono pas jezdni oraz chodniki (k. 23 akt administracyjnych). Organ pierwszej instancji włączył do materiału dowodowego również wypis z rejestru gruntów, który potwierdza, że działka, na której znajdował się sporny słup oznaczona była jako droga (k. 25 akt administracyjnych). Dokumenty te zostały prawidłowo przywołane oraz omówione przez SKO w Krakowie w celu wykazania, że sporny słup posadowiony został w granicach pasa drogowego (s. 4 decyzji). 3.4. Sąd nie znalazł również racji, które przemawiałyby za tym, że organy nieprawidłowo ustaliły dane podmiotu, który umieścił słup reklamowy we wskazanym miejscu. Przede wszystkim, jak prawidłowo zauważyło SKO w Krakowie, na części zdjęć widniejących w protokołach wyraźnie widać oznaczenie Spółki, numer ewidencyjny słupa, numer telefoniczny oraz adres strony internetowej Spółki. Organy nie poprzestały jednak tylko na tym dowodzie. Organ pierwszej instancji zwrócił się dodatkowo do Akademii [...] w K. oraz Muzeum [...] sp. z o.o., jako podmiotów, których plakaty znajdowały się na spornym słupie. Oba podmioty potwierdziły fakt zawarcia umowy o plakatowanie ze Spółką, a na dowód tego złożyły umowy oraz faktury. Co istotne, w aktach sprawy znalazł się załącznik do umowy zawartej przez Spółkę z Akademią [...], zatytułowany "wykaz nośników reklamowych w Krakowie". Wyszczególniono w nim adresy (położenie) słupów reklamowych oraz podano ich numery (k. 30). Przy zbiegu alei S. oraz alei P., czyli w miejscu położenia spornego słupa, miał znajdować się nośnik o numerze [...]. Ten sam numer (tj. [...]) widać na zdjęciach umieszczonych w protokołach kontroli. Odnotować należy, że dokument ten został podpisany przez J. R. Ten zaś, jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu KRS, był członkiem zarządu Spółki. W tym stanie rzeczy trudno jest zarzucić organom, aby nie podjęły wystarczających działań w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy w omawianym zakresie. Przeciwnie, należy stwierdzić, że zebrały wyczerpujący materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), a wnioski wywiedzione z zebranych dowodów raz że były spójne z ich treścią, dwa że logicznie z niej wypływały (art. 81 k.p.a.). Odnosząc powyższe do argumentacji przedstawionej przez pełnomocników Spółki w skardze skierowanej do WSA w Krakowie należy ocenić ją jako gołosłowną. Zdaniem pełnomocników, opisane powyżej dowody nie świadczyły o tym, że to Spółka była właścicielem spornego słupa reklamowego, ani że słup ten został przez nią umieszczony we wskazanym miejscu. Dowodem takim nie może być na przykład tabliczka z nazwą Spółki oraz jej danymi. Ponadto umowy wskazane przez organy dotyczyły okresu wcześniejszego aniżeli okres objęty postępowaniem w sprawie nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego. Zdaniem Sądu, pełnomocnicy nie przedstawili jakichkolwiek rzeczowych argumentów, które podważałyby zasadność ustaleń organów. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje bowiem otwarty katalog dowodowy (art. 75 § 1 k.p.a.). Stąd też umowy o plakatowanie zawarte ze Spółką przez wspomniane podmioty mogą wskazywać na to, że słup, na którym znalazły się ich plakaty, należy do strony skarżącej. Tym bardziej, że opatrzony był on tabliczką informacyjną Spółki, jak również znajdował się na liście słupów załączonej do jednej z umów. Oceniając twierdzenia Spółki należy również mieć na względzie to, że w toku postępowania administracyjnego strona zachowywała się biernie i nie skorzystała z prawa do wypowiedzenia się na temat zebranego w sprawie materiału dowodowego. Tym samym, kierując się doświadczeniem życiowym organy miały powody, aby uznać, że sporny słup stanowił własność Spółki oraz że został przez nią umieszczony we wskazanym miejscu (art. 80 k.p.a.). Przyjęcie odmiennej oceny wymagałoby uznania, że nieznany podmiot, podszywając się pod Spółkę (co wynikałoby chociażby z umieszczenia na słupie jej oznaczenia), umieścił słup w obrębia pasa drogowego, a następnie zawarł umowy z Akademią [...] w K. oraz Muzeum [...] sp. z o.o., po czym umieścił na słupie plakaty tych podmiotów. Przy czym, nawet jeżeli wspomniane umowy obejmowały okres sprzed kontroli, oznaczałoby to tyle, że podmiot ten podszył się pod Spółkę wcześniej, a następnie, po zakończeniu umowy, pozostawił sporny słup co najmniej do 12 listopada 2024 r. (data ostatniej kontroli objętej zaskarżoną decyzją). Inną, równie nieprawdopodobną możliwością, byłoby umieszczenie spornego słupa przez Spółkę w okresie objętym umową, a następnie jego usunięcie. Dalej zaś, w miejsce słupa Spółki, nieznany podmiot, musiałby umieścić "swój" słup, oznaczając go danymi Spółki oraz oplakatowując plakatami wspomnianych podmiotów. 3.5. Odczytując łącznie art. 40 ust. 12 u.d.p. z art. 40 ust. 6 tej ustawy należy stwierdzić, że okres objęty karą pieniężną zależny jest od "liczby dni zajmowania pasa drogowego", a nie – jak podnosi Spółka – daty powiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego. Są to dwa różne zdarzenia. W tym przypadku postępowanie administracyjne zostało wszczęte na skutek nieprawidłowości dostrzeżonych w trakcie rutynowej kontroli stanu dróg. W zawiadomieniu z 5 czerwca 2024 r. organ w jasny sposób poinformował Spółkę o okolicznościach, które skutkowały wszczęciem postępowania. Równie jasno organ przedstawił ramy prawne postępowania, wskazując przy tym między innymi, że datą początkową naliczania kary pieniężnej jest dzień ujawnienia nieprawidłowości (k. 6 akt administracyjnych). Biorąc pod uwagę, że opisana nieprawidłowość miała miejsce w okresie od 28 maja 2024 r. do 12 listopada 2024 r. (daty wyznaczone przez pierwszy i ostatni protokół), organ prawidłowo wyliczył, iż trwała ona 169 dni. 3.6. Pamiętając o tym, że jedną ze zmiennych stanowiących podstawę dla wyliczenia kary pieniężnej jest powierzchnia reklamy, Sąd uznał wyliczenia organów za prawidłowe. Organy przyjęły do wyliczeń prawidłowy wzór dla powierzchni bocznej walca (2⋅π⋅r⋅h). Promień oraz wysokość walca (słupa reklamowego) ustalona została przy pomocy atestowanego dalmierza laserowego Leica Disto D810 touch (certyfikat, k. 26 akt administracyjnych), którego użycie daje gwarancje poprawności pomiarów. 3.7. Biorąc pod uwagę, że zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały Rady Miasta Krakowa z 5 grudnia 2019 r. nr XXX/789/19, stawka opłaty za reklamy umieszczone na "okrąglakach" wynosi 0,76 zł za m2, a powierzchnia reklamowa słupa wynosiła 9,84 m2, Sąd stwierdza, że organ właściwie wyliczył wysokość kary administracyjnej na kwotę 12.638,50 zł. 3.8. Mając na uwadze wytyczne zawarte w art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako "P.p.s.a."), Sąd miał na uwadze, że nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Tym samym dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Kierując się dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd nie dostrzega, aby w sprawie wystąpiły inne przyczyny, które przemawiałyby za stwierdzeniem, że kontrolowana decyzja została wydane z naruszeniem przepisów skutkujących koniecznością jej uchylenia. 3.9. Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a