III SA/Kr 975/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia 2 czerwca 2015r. nr [ ] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia skargę oddala I. Decyzją z dnia [...] 2011 r. Prezydent Miasta uznał M. K. za osobę bezrobotną od dnia 16 maja 2011 r. (k. 3 akt adm.) Decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] Marszałek Województwa przyznał M. K. prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 24 maja 2011 r., na okres dwunastu miesięcy (k. 4 akt adm.). Decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] Prezydent Miasta orzekł o utracie przez M. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 16 sierpnia 2012 r. z powodu niezdolności do pracy wskutek choroby przez nieprzerwany okres dziewięćdziesięciu dni (k. 6 akt adm.). Decyzją z dnia [...] 2013 r. znak [...] Prezydent Miasta uchylił wymienioną wyżej ostateczną decyzję z dnia [...] 2012 r. nr [...] oraz orzekł o utracie przez M. K. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 22 sierpnia 2011 r. (k. 11/1 akt adm.). Decyzja ta została wydana w wyniku ustalenia przez organ, na podstawie pisma z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Wydział Realizacji Umów Międzynarodowych z dnia 8 kwietnia 2013 r. znak: [...], że M. K. został wypłacony przez instytucję brytyjską zasiłek chorobowy za okres od 22 sierpnia 2011 r. do 23 sierpnia 2012 r. M. K. odwołał się od tej decyzji, lecz postanowieniem z dnia 2 września 2013 r. Wojewoda stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu (k. 12 akt adm.). Decyzja z dnia [...] 2013 r. o utracie statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 22 sierpnia 2011 r. stała się ostateczna. II. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 9 pkt 14 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.) oraz art. 104 kpa, uznał, że zasiłek dla bezrobotnych wypłacony M. K. za okres od 22 sierpnia 2011 r. do 23 maja 2012 r. jest nienależnie pobranym świadczeniem pieniężnym. Ponadto w decyzji orzeczono o obowiązku zwrotu tego zasiłku w kwocie 6.542,40 zł przez M. K. - w terminie czternastu dni od doręczenia. W uzasadnieniu tej decyzji organ uznał, że stan sprawy wyczerpuje przesłanki uznania wypłaconego M. K. zasiłku dla bezrobotnych za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne, o którym mowa w przepisie art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wskazano, że od chwili podpisania "oświadczenia bezrobotnego", tj. od dnia 16 maja 2011 r., M. K. był pouczony o okolicznościach powodujących utratę prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz o obowiązku informowania o tych okolicznościach organu. Taką okolicznością było nabycie prawa do pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia u pracodawcy zagranicznego. Organ wskazał też, że informację o skutkach pobierania po ustaniu zatrudnienia zasiłku chorobowego zawiera pouczenie dla osób bezrobotnych zarejestrowanych w Powiatowym Urzędzie Pracy (część II pkt l tiret 7). W zaistniałych okolicznościach organ I instancji uznał, że w związku z pobieraniem zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia, wykluczającym możliwość posiadania statusu bezrobotnego, a tym samym prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zasiłek dla bezrobotnych pobrany przez M. K. za okres od 22 sierpnia 2011 r. do 23 maja 2012 r. był świadczeniem nienależnie pobranym i podlega zwrotowi. W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji Wojewoda decyzją z dnia [...] 2013 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r. nr [...]. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 76 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3, ust. 6 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ odwoławczy uznał zarzuty odwołania za niezasadne, albowiem – według tego organu - decydujące znaczenie w sprawie miał przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, z którego wynika, iż osobą bezrobotną nie może być ten kto, pobiera zasiłek chorobowy. Wojewoda podkreślił, że M. K. został wypłacony zasiłek chorobowy za okres od 22 sierpnia 2011 r. do 23 sierpnia 2012 r. przez instytucję brytyjską, a tym samym - zgodnie z dyspozycją powołanego przepisu - od 22 sierpnia 2011 r. M. K. przestał spełniać przesłanki do bycia osobą bezrobotną, co powoduje, że zasiłek dla bezrobotnych od 22 sierpnia 2011 r. nie przysługiwał i stał się świadczeniem nienależnym - zgodnie z przepisem art. 76 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wojewoda stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż w dniu rejestracji M. K. został prawidłowo pouczony o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej m.in. o tym, iż utrata statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku następuje w przypadku pobierania po ustaniu zatrudnienia zasiłku chorobowego oraz, że jest zobowiązany do poinformowania Urzędu Pracy w ciągu siedmiu dni o zaistnieniu okoliczności powodujących utratę statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku. Ponadto odwołującego się pouczono, że za nienależne świadczenie uważa się świadczenie wypłacone pomimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania. Nadto, mając na względzie treść odwołania, Wojewoda wyjaśnił, że opisana przez odwołującego się jego trudna sytuacja materialna nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, lecz może stanowić podstawę umorzenia, odroczenia płatności, czy rozłożenia na raty nałożonego na odwołującego się obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku. W wyniku rozpatrzenia skargi M. K. od powyższej decyzji Wojewody Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 265/14 uchylił zaskarżoną decyzje i poprzedzająca ją decyzję organu I instancji, a także określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że "ustalenie, iż spełniona została pierwsza z przesłanek orzeczenia o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia czyli, że wystąpiły okoliczności powodujące ustanie prawa do pobierania przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych w okresie wskazanym w decyzji, oparły organy wyłącznie na piśmie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, skierowanym do PUP, z którego to pisma wynika, że ZUS otrzymał informację instytucji brytyjskiej o zasiłkach chorobowych wypłaconych za okres od 22 sierpnia 2011 r. do 23 sierpnia 2012 r." Zdaniem Sądu, pismo to nie stanowi wystarczającej podstawy do poczynienia ustaleń o zaistnieniu okoliczności uzasadniających ustanie prawa do pobierania zasiłku dla bezrobotnych przez skarżącego, albowiem nie jest ono dokumentem pochodzącym od instytucji, która miała wypłacić skarżącemu zasiłki chorobowe. Sąd stwierdził, że organy powinny samodzielnie przeprowadzić postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie, czy i w jakim okresie skarżący pobierał zasiłek chorobowy w znaczeniu, o jakim mowa w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy i dokonać oceny przeprowadzonych dowodów z uwzględnieniem przepisu art. 76 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Sąd podkreślił, że w aktach brak jest jakiegokolwiek dokumentu pochodzącego z brytyjskiej instytucji wypłacającej zasiłki chorobowe świadczącego o wypłacaniu skarżącemu świadczenia w postaci zasiłku chorobowego za okres objęty zwrotem, a z zalegającej w aktach kopii dokumentu U002 w języku angielskim wynika jedynie, że skarżący był zatrudniony w okresie od 13 września 2004 r. do 13 maja 2011 r. Według Sądu, "organ pierwszej instancji nie zwrócił się nawet do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o nadesłanie chociażby kopii dokumentu świadczącego bezpośrednio o pobieraniu przez skarżącego zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia, nie żądał także od skarżącego wyjaśnienia tej okoliczności i przedstawienia jakichkolwiek dowodów z dokumentów". Zdaniem Sądu: "po wtóre: organy nie rozważyły w sposób dostateczny, czy uzasadnione jest przyjęcie, iż skarżący był należycie pouczony o konieczności poinformowania UP o tym, że pobieranie za granicą zasiłku chorobowego (jeżeli istotnie skarżący zasiłek taki pobierał) powoduje konieczność poinformowania o tym fakcie UP oraz rodzi negatywne konsekwencje w postaci utraty statusu bezrobotnego i ustania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w przypadku nie poinformowania UP o tym fakcie". Nadto Sąd stwierdził, że "w aktach administracyjnych brak zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania w przedmiocie ustalenia pobranego zasiłku dla bezrobotnych za nienależnie pobrany i obowiązku jego zwrotu (art. 61 § 4 kpa), organ pierwszej instancji nie pouczył skarżącego o możliwości składania wyjaśnień i wniosków dowodowych, nie zawiadomiono skarżącego o zebraniu materiału dowodowego przed wydaniem decyzji". Zdaniem Sądu, uchybienia te niewątpliwie mogły mieć wpływ na wynik sprawy zważywszy, że skarżący działał w toku postępowania pierwszoinstancyjnego bez pełnomocnika. Sąd uchylając zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą nakazał: "ponownie rozpatrując sprawę organy winny przede wszystkim ustalić w sposób nie budzący wątpliwości, czy skarżący pobierał zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. c ustawy, czy też był to inny rodzaj świadczenia, a w razie pozytywnego wyniku tych ustaleń rozważyć, czy spełniona została przesłanka pouczenia o okolicznościach powodujących utratę prawa do tego zasiłku w sytuacji skarżącego, a także ustalić, czy skarżący pobierał zasiłek dla bezrobotnych będąc w złej wierze, wiedząc, że mu się on nie należy. Postępowanie dowodowe winno być prowadzone z zachowaniem reguł wynikających ze wskazanych wyżej przepisów kpa, z uniknięciem naruszeń, które miały miejsce przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Uchybienia proceduralne, których dopuściły się organy w kontrolowanym postępowaniu doprowadziły do wydania decyzji przedwcześnie, przy braku przesłanek pozytywnych wynikających z przepisu art. 76 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co stanowi o wydaniu decyzji z naruszeniem tego przepisu jako materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia, mającym wpływ na wynik sprawy". III. Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent Miasta zwrócił się pismem z dnia 21 grudnia 2014 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Wydział Realizacji Umów Międzynarodowych o informację, czy świadczenie wypłacone M. K. w okresie od 22 sierpnia 2011 r. do 23 sierpnia 2012 r. zostało określone jako "zasiłek chorobowy", czy świadczenie to stanowiło "zasiłek chorobowy" w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, kiedy M. K. uzyskał prawo do tego świadczenia i na jakiej podstawie oraz czy M. K. nabył prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, a jeśli tak, to od kiedy i na jaki okres. O treści tego pisma poinformowano stronę pouczając jednocześnie o treści art. 35 § 5 kpa, art. 73 § 1 i 1a kpa oraz art. 41 kpa. W odpowiedzi na powyższe pismo Zakład Ubezpieczeń Społecznych Wydział Realizacji Umów Międzynarodowych pismem z dnia 4 marca 2015 r. (k. 21 – 22 akt adm.) poinformował organ I instancji, że M. K. wypłacono przez instytucję brytyjską zasiłek chorobowy za okres od 22 sierpnia 2011 r. do 23 sierpnia 2012 r. zgodnie z przepisami obowiązującymi w Wielkiej Brytanii, natomiast na podstawie polskich przepisów przyznano wyżej wymienionemu rentę z tytułu niezdolności do pracy od 23 sierpnia 2012 r. do 30 czerwca 2016 r. Do pisma z dnia 4 marca 2015 r. załączono także "dokument potwierdzający okres zasiłku chorobowego w Wielkiej Brytanii". Kolejnym pismem z dnia 10 lutego 2015 r. Prezydent Miasta pouczając o treści art. 77 § 1 kpa i art. 75 § 1 kpa zwrócił się do M. K. o przedłożenie do wglądu - w terminie dni 7 od daty doręczenia pisma - dokumentów, którymi strona dysponuje, dotyczących pobierania zasiłku chorobowego z Wielkiej Brytanii (k. 23 akt adm.). Pismo to skarżący otrzymał 6 marca 2015 r. W dniu 23 marca 2015 r. M. K. nadał na poczcie odpowiedź, w której powołał się na treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2014 r. – według niego - uznającym, że dokument nadesłany z Wielkiej Brytanii jest "niewystarczający do przyjęcia, że świadczenie zostało nienależnie pobrane". Do odpowiedzi nie dołączył żadnych dokumentów. Decyzją z dnia [...] 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta, na podstawie art. 76 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3, art. 9 pkt 14 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, orzekł o obowiązku zwrotu zasiłku dla bezrobotnych pobranego przez M. K. od 1 marca 2012 r. do dnia 23 maja 2012 r. w kwocie 1.985,10 zł jako nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego, w terminie dni 14 od dnia doręczenia decyzji. Na uzasadnienie organ wskazał, że ostateczną decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta orzekł o utracie przez M. K. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 22 sierpnia 2011 r., co spowodowało, że pobrany od dnia 22 sierpnia 2011 r. do 23 sierpnia 2012 r. przez M. K. zasiłek dla bezrobotnych uznano za nienależnie pobrany. Jednakże decyzja o zwrocie pobranego w tym okresie zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 6.542,40 zł została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 265/14. Zaznaczono, że w związku z poleceniami zawartymi w uzasadnieniu tego wyroku organ uzyskał wyjaśnienia co do charakteru świadczenia pobranego przez M. K. z Wielkiej Brytanii i uznał, że M. K. pobrał za okres od 22 sierpnia 2011 r. do 23 sierpnia 2012 r. świadczenie z tytułu niezdolności do pracy zakwalifikowane przez polski organ rentowy jako "zasiłek chorobowy". Organ zaznaczył, że pomimo zwrócenia się do M. K. o nadesłanie do wglądu dokumentów (nadesłanie kopii dokumentów) dotyczących otrzymanego przez niego świadczenia z Wielkiej Brytanii – M. K. żadnych dokumentów nie przedłożył. Organ uznał, że M. K. został właściwie pouczony o utracie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych, albowiem własnoręcznie podpisał pouczenie, że został poinformowany o utracie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych w przypadku pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Organ uznał, że własnoręczny podpis strony pod takim oświadczeniem wskazuje jednoznacznie na świadomość strony, iż w okresie pobierania zasiłku chorobowego zasiłek dla bezrobotnych był świadczeniem nienależnym, o jakim mowa w art. 76 ust. 2 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jednocześnie organ stwierdził, że od wypłaty zasiłku za okres od dnia 22 sierpnia 2011 r. do dnia 28 sierpnia 2012 r. upłynęły trzy lata, a to – zdaniem organu - oznacza przedawnienie roszczenia za ten okres. Z tego względu uznano, że M. K. zobowiązany jest do zwrotu jedynie kwoty 1.985,10 zł. Od powyższej decyzji złożył odwołanie M. K., który zarzucił naruszenie art. 76 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c oraz art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i uznał, że działanie organu jest zbyt pochopne, a interpretacja przepisów zbyt ścisła i zbyt rygorystyczna. Jednocześnie odwołujący się wskazał na swoją trudną sytuację materialną. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Wojewoda decyzją z dnia 2 czerwca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r. nr [...]. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 76 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3, ust. 6 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji w pełni wykonał polecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 265/14. Organ odwoławczy podzielił w pełni stanowisko i argumenty organu I instancji zwracając uwagę na treść art. 76 ust. 1, ust. 2 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ zaznaczył, że odwołujący się został wszechstronnie i prawidłowo pouczony o konsekwencjach pobierania zasiłku dla bezrobotnych w okresie pobierania zasiłku chorobowego, jak również o tym, że pobierany zasiłek dla bezrobotnych w okresie pobierania zasiłku chorobowego jest świadczeniem nienależnym, co powoduje stwierdzenie, że M. K. pobierając zasiłek dla bezrobotnych w okresie pobierania zasiłku chorobowego wiedział, że zasiłek dla bezrobotnym mu się nie należy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że trudna sytuacja materialna skarżącego może zostać uwzględniona w innym postępowaniu – o umorzenie, odroczenie lub rozłożenia na raty orzeczonej do zwrotu należności. Od powyższej decyzji Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M. K. zarzucając naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez przyjęcie, że skarżący nie spełniał przesłanek wymienionych wyżej przepisów, aby być uznanym za osobę bezrobotną; naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z art. 78 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez niezbadanie przesłanek prowadzących do utraty statusu osoby bezrobotnej; art. 76 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez przyjęcie, że pobrany zasiłek stanowi nienależnie pobrane świadczenie z uwagi na rzekomo celowe wprowadzenie w błąd PUP przez skarżącego oraz naruszenie art. 145 § 1 kpa, art. 77 i art. 7 kpa. Skarżący w uzasadnieniu skargi zarzucił, że nie dokonał żadnych działań celowych, w szczególności nie zaplanował choroby i nie wiedział o przysługujących mu z tego tytułu świadczeniach, a nadto nie został pouczony przez PUP o skutkach takiej sytuacji. Nadto powołał się na art. 409 kc zarzucając, że nie ma obowiązku wydania "korzyści", którą zużył lub utracił w taki sposób, że nie jest już wzbogacony. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ odwoławczy ponowił stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Sądu, skarga M. K. jest nieuzasadniona. Na wstępie należy podkreślić, że niniejsza sprawa nie toczy się w trybie postępowania wznowieniowego i z tego względu wszelkie zarzuty skarżącego dotyczące tej kwestii są całkowicie nieuzasadnione. Sąd stwierdza, że niniejsza sprawa nie dotyczy kwestii utraty przez M. K. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych, albowiem kwestie te zostały przesądzone w decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r. znak [...], w której orzeczono o utracie przez M. K. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 22 sierpnia 2011 r. Wszelkie zarzuty skargi dotyczące tej kwestii dążą – zdaniem Sądu - do rozszerzenia przedmiotu sprawy, co jest niedopuszczalne. Sąd zwraca uwagę na to, że postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie przez organy obu instancji jest postępowaniem administracyjnym, opartym o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (kpa), a tym samym przepisy kodeksu postępowania cywilnego nie mają zastosowania. Nie mają zastosowania także przepisy kodeksu cywilnego (np. wskazany w skardze art. 409 kc), albowiem materialnoprawną podstawę wydania decyzji organów obu instancji jest ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149 z późn. zm.), która w dniu 16 maja 2011 r., a więc w chwili rejestracji skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy, w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c i art. 76 ust. 1, ust. 2 pkt 1 stanowiła: "Art. 2. 1. Ilekroć w ustawie jest mowa o: (...) 2) bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (...), zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: (...) c) nie nabyła prawa do (...) zasiłku chorobowego, (...)." "Art. 76. 1. Osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. 2. Za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się: 1) świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach;" Zdaniem Sądu, już tylko z treści przytoczonych wyżej przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że skarżący spełnia przesłanki formalne określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie jednak organy administracyjne zobowiązane zostały do bardzo dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2014 r., sygn., akt III SA/Kr 265/14, a konkretnie do ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości i zgodny z zachowaniem reguł postepowania administracyjnego: "czy skarżący pobierał zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. c ustawy, czy też był to inny rodzaj świadczenia, a w razie pozytywnego wyniku tych ustaleń rozważyć, czy spełniona została przesłanka pouczenia o okolicznościach powodujących utratę prawa do tego zasiłku w sytuacji skarżącego, a także ustalić, czy skarżący pobierał zasiłek dla bezrobotnych będąc w złej wierze, wiedząc, że mu się on nie należy". Mając powyższe związanie organów na względzie Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że organy w pełni wywiązały się z nałożonego obowiązku. W szczególności organy wyjaśniły w sposób jednoznaczny, że skarżący pobierał z instytucji brytyjskiej po ustaniu zatrudnienia zasiłek chorobowy, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy. Świadczy o tym nie tylko pozyskany dokument brytyjski, ale wprost wyjaśnienie polskiego organu rentowego - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Wydział Realizacji Umów Międzynarodowych o zakwalifikowaniu pobieranego przez M. K. za okres od 22 sierpnia 2011 r. do 23 sierpnia 2012 r. świadczenia z tytułu niezdolności do pracy jako "zasiłku chorobowego". Należy zaznaczyć, że pomimo wezwania skarżącego przez organ do przedstawienia dokumentów będących w jego posiadaniu, a dotyczących pobranego przez skarżącego świadczenia z Wielkiej Brytanii, skarżący żadnych dokumentów nie przedstawił, ani nie wyjaśnił, czy, kiedy i jakiego rodzaju dokumenty z instytucji brytyjskiej otrzymał. Zdaniem Sądu, organy zgodnie z prawem uznały, że w przypadku skarżącego spełniona została przesłanka pouczenia o okolicznościach powodujących utratę prawa do zasiłku dla bezrobotnych, albowiem po pierwsze: skarżący został wprost pouczony o tym, że pobieranie zasiłku chorobowego powoduje brak podstaw do jednoczesnego - za taki sam okres - pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Jest oczywistym, że pobieranie zasiłku dla bezrobotnych wiąże się z gotowością podjęcia pracy przez osobę pobierającą ten zasiłek, natomiast taka gotowość nie występuje w przypadku choroby. Powoduje to jednoznaczne rozumienie sytuacji, że w chwili choroby uprawniającej do pobierania zasiłku chorobowego nie występuje gotowość podjęcia pracy. Po drugie: skarżący pouczenie o powyższym własnoręcznie podpisał, co wyklucza stwierdzenie, że nie był świadomy treści złożonego oświadczenia. Mając powyższe na względzie, a także okoliczność, że skarżący nie zgłosił w PUP faktu pobierania świadczeń z instytucji brytyjskiej (np. w celu wyjaśnienia sytuacji, z pewnej ostrożności itp.), a Powiatowy Urząd Pracy został zawiadomiony przez organ rentowy o podwójnym pobieraniu przez skarżącego świadczeń z różnych tytułów za ten sam okres, prawidłowo – zdaniem Sądu – organy obu instancji uznały, że skarżący pobierał zasiłek dla bezrobotnych będąc w złej wierze, czyli wiedząc, że mu się on nie należy. Zdaniem Sądu, organy administracyjne zebrały w sposób wyczerpujący i prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy, a tym samym należycie przeprowadziły postępowanie w sprawie dążąc do możliwie najpełniejszego wyjaśnienia sprawy, czym wypełniły przesłanki art. 7 kpa i 77 kpa. Zdaniem Sądu, organy obu instancji nie uchybiły przepisom postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, do czego także zostały zobowiązane wymienionym wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 265/14. W szczególności, przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie było już konieczne zawiadomienie skarżącego o wszczęciu postępowania w przedmiocie ustalenia pobranego zasiłku dla bezrobotnych za nienależnie pobrany i obowiązku jego zwrotu, skoro postępowanie już się toczyło, natomiast organ pierwszej instancji prawidłowo pouczał skarżącego o możliwości składania wyjaśnień i wniosków dowodowych oraz o zebraniu materiału dowodowego przed wydaniem decyzji zachowując tym samym wszelkie reguły postępowania administracyjnego. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organy administracyjne nie naruszyły przepisów prawa, a zatem Sąd - nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w wyroku.