III SA/Kr 98/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Piotr Lechowski Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Halina Jakubiec (spr.) Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych skargę oddala Decyzją z dnia [...] [...] Wojewoda utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji – Starosty z dnia [...] [...] o utracie przez S. C. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 1.11.2006 r. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył ustalony przez pierwszą instancję i zasadniczo niesporny stan faktyczny. Mianowicie w dniu 24.10.2005 r. S. C. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna, dokumentując 20-letni okres zatrudnienia. Z uwagi na wykazanie w/w okresu zatrudnienia oraz ukończenia 50 lat życia S. C. uzyskała prawo do zasiłku na okres 12 miesięcy od 1.11.2005 r., w oparciu o przepis art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. "b" ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99 poz. 1001 z późn.zm.). Przepis ten stanowi, że okres pobierania zasiłku wynosi 12-miesięcy – dla bezrobotnych, którzy są bezrobotnymi powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20 –letni okres uprawniający do zasiłku. W dniu [...] Starosta orzekł o utracie przez S. C. od dnia 1.11.2006 r. prawa do zasiłku z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania powołując jako podstawę prawną przepis art. 9 ust. 1 pkt 14 w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji, zatytułowanym "Prośba" S. C. podniosła, że ze względu na wiek nie może znaleźć pracy, a równocześnie nie spełnia przesłanek do uzyskania emerytury, gdyż nie ukończyła 60-go roku życia. Skierowanie przez PUP do Firmy Budowlanej "A" nie przyniosło żadnych rezultatów, gdyż tam oczekiwano osoby która podźwignie 50-cio kilogramowe worki, co w jej przypadku przy drobnej postawie skarżącej było oczywiście niemożliwe. Ponadto skarżąca wskazała na swoją niezwykle trudną sytuację osobistą, gdyż jest osobą samotną, po ciężkich urazach spowodowanych wypadkiem. Pomimo to nie uzyskała prawa do renty. Wskazała także, że przepracowała 30 lat w PKO Bank Polski SA, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z przyczyn dotyczących pracodawcy. Praca była jedynym źródłem utrzymania skarżącej, a w tych okolicznościach pozostała bez środków do życia. Sytuacją tą, jak i wysokim bezrobociem skarżąca uzasadnia swoją prośbę o przedłużenie okresu zasiłkowego do 18 miesięcy. Wniosek o przedłużenie wypłaty zasiłku do 18-stu miesięcy został rozpatrzony przez organ pierwszej instancji – Starostę, który w dniu [...] wydał decyzję ([...]) o odmowie prawa do zasiłku na okres do 18 miesięcy. Natomiast odwołanie od decyzji Starosty z dnia [...] zostało rozpatrzone w trybie określonym przepisem art. 138 § 1 kpa, a w wyniku postepowania odwoławczego Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [...]. W ocenie organu odwoławczego decyzja o utracie przez S. C. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1.11.2006 r. jest prawidłowa, gdyż zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. "b" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy okres na jaki przyznano skarżącej prawo do zasiłku wynosił 12 miesięcy. Decyzja organu odwoławczego nie ustosunkowywuje się do kwestii przedłużenia zasiłku objętej decyzją Starosty z dnia [...]. Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której S. C. nie precyzując szczegółowo zarzutów ani nie wskazując naruszonego przez organy przepisu, przedstawiła swoją trudną sytuację po rozwiązaniu stosunku pracy oraz starania które podjęła w celu dochodzenia uprawnień, a w szczególności prawa do godnego życia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując na to, że kwestia przedłużenia zasiłku do 18-stu miesięcy była przedmiotem odrębnego postępowania oraz decyzji Starosty z dnia [...] ([...]), w której organ ustosunkował się merytorycznie do złożonego w toku postępowania odwoławczego wniosku w tej sprawie. Od decyzji tej S. C. nie złożyła odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Analiza zaskarżonej decyzji dokonana z punktu widzenia tak określonego kryterium prowadzi do wniosku, że jest ona zgodna z obowiązującym prawem. Powołany przez organy przepis art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. "b’ przewiduje 12 miesięczny okres przysługiwania zasiłku bezrobotnym powyżej 50 roku życia posiadającym jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku. Skarżącej prawo do zasiłku przysługiwało od dnia 1.11.2005 r. Sposób obliczenia okresów przysługiwania i wypłacania zasiłku określają przepisy art. 71 ust. 10 oraz ust. 11 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (w/w). Decyzja o utracie przez S. C., prawa do zasiłku od 1.11.2006 r. uwzględnia zasady wskazane w tych przepisach, a fakt iż uzasadnienie decyzji nie wskazuje na w/w przepisy nie stanowi uchybienia mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżąca, jak wynika z treści skargi, oczekuje wszechstronnego rozpatrzenia i oceny przez tut. Sąd Administracyjny problemów związanych nie tylko z zasiłkiem dla bezrobotnych, lecz także powstałych na tle zwolnienia z pracy, postępowaniem o przywrócenie do pracy, dochodzeniem uprawnień do świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Rozpatrując skargę sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – ppsa, rozstrzyga w granicach danej sprawy. Oznacza to, że granice postępowania sądowoadministracyjnego wytyczone są tym, co było przedmiotem decyzji organu pierwszej instancji, a w konsekwencji postępowania administracyjnego w którym wydana została decyzja ostateczna w postępowaniu administracyjnym, w związku z którą wniesiona została skarga do sądu administracyjnego. W sprawie niniejszej granice postępowania wyznacza decyzja o utracie przez S. C. prawa do zasiłku od dnia 1.11.2006 r., dlatego kontrola działania, organów pod względem jej zgodności z prawem dotyczy wyłącznie tej kwestii. Działając w tym zakresie i ramach tak określonego przedmiotu postępowania Sąd nie dopatrzył się uchybień przepisom prawa materialnego ani też przepisom postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Z tego powodu skargę oddalono na podstawie art. 151 ppsa.