III SA/Kr 986/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Ewa Michna Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 22 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe skargę oddala Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia 22 lipca 2019 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 127 § 2 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania policjantki mł. asp. M. S. od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2019 r. nr [...], którym M. S. - detektyw Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji, pełniąca obowiązki służbowe na stanowisku detektywa Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji, została zwolniona z powierzonych obowiązków służbowych oraz z zajmowanego stanowiska i mianowania na stanowisko detektywa Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji, z dniem 1 lipca 2019 roku. - uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z pełnienia obowiązków służbowych oraz z zajmowanego stanowiska i mianowania na stanowisko detektywa Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji, -ustalił datę zwolnienia z pełnienia obowiązków służbowych i zajmowanego stanowiska na dzień 31 lipca 2019 roku oraz mianowania na stanowisko detektywa Referatu Dochodzeniowo- Śledczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji z dniem 1 sierpnia 2019 roku, -w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymuję w mocy. W sprawie organ ustalił następujący stan faktyczny i prawny. M. S. - detektyw Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji, pełniąca obowiązki służbowe na stanowisku detektywa Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia 28 maja 2019 roku, została zwolniona z powierzonych obowiązków służbowych oraz z zajmowanego stanowiska i mianowania na stanowisko detektywa Referatu Dochodzeniowo-Śledczego z dniem 1 lipca 2019 roku. M. S. posiada ponad 20-letni staż służby, w tym 18 lat przepracowała w pionie operacyjnym. W tym czasie prawidłowo wykonywała zadania, była dobrze oceniana przez przełożonych, co znajduje odzwierciedlenie w opiniach służbowych. Od dnia 1 kwietnia 2017 roku o dnia 10 września 2017 roku pełniła obowiązki służbowe na stanowisku zastępcy dyżurnego Komisariatu Policji, następnie od dnia 9 listopada 2017 roku powierzono jej pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku detektywa Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego tego Komisariatu, a od dnia 16 listopada 2018 roku powierzono jej pełnienie obowiązków służbowych w Referacie Dochodzeniowo-Śledczym Wydziału Kryminalnego KP. M. S. nie zgodziła się z decyzją Komendanta Miejskiego Policji i wniosła odwołanie, w którym stwierdziła że delegowanie jej do pełnienia obowiązków służbowych w pionie dochodzeniowo-śledczym odbiera jako rodzaj kary oraz negatywnego nastawienia kierownictwa do jej osoby. Niezrozumiałym dla niej jest mianowanie jej od dnia 1 lipca 2019 roku do służby w Referacie Dochodzeniowo-Śledczym Wydziału Kryminalnego, z uwagi na posiadane doświadczenie w pracy operacyjnej. Nie była kierowana na szkolenia specjalistyczne, natomiast, planuje się skierowanie jej na kurs o profilu dochodzeniowo-śledczym, pomimo tego, że deklarowała odejście na emeryturę z początkiem 2020 roku. Decyzja o przeniesieniu jej na nowe stanowisko jest decyzją dowolną, gdyż podnoszone przez nią w postępowaniu administracyjnym wnioski nie zostały wyjaśnione przez przełożonych. Nie przeanalizowano sytuacji kadrowej w Komisariacie Policji, szczególnie w pionie operacyjno-rozpoznawczym. Skupiono się jedynie na brakach personalnych w pionie dochodzeniowo-śledczym. Dodała, że w czasie jej delegowania, przyjęto policjantów z pionu prewencji, którzy nie posiadają doświadczenia w pracy operacyjnej. Ona natomiast bez odpowiedniego przeszkolenia oraz umiejętności wykonuje zadania z zakresu pracy dochodzeniowej, marnotrawiąc posiadane doświadczenie operacyjne. Jej zdaniem nie dokonano właściwej analizy równorzędności stanowisk służbowych, nie przeanalizowano właściwie kart opisu na stanowiskach, a występują zasadnicze różnice w wykonywanych obowiązkach, charakterze oraz warunkach pełnienia służby. Ponadto stwierdziła, powołując się na wyrok NSA z dnia 10 maja 2019 sygn. akt I OSK 1660/17, że zaskarżony rozkaz personalny nie został jej doręczony w oryginale, tym samym nie wszedł do obrotu prawnego. W konkluzji odwołania M. S. wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego. Komendant Wojewódzki Policji po rozpoznaniu odwołania faktycznie utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2019 roku z tym że ustalił datę zwolnienia M. S. z pełnienia obowiązków służbowych i zajmowanego stanowiska na dzień 31 lipca 2019 r., a datę mianowania na stanowisko detektywa Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji z dniem 1 sierpnia 2019 roku. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że zarzuty podniesione przez odwołującą nie zasługują na uwzględnienie i wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni, w tym przypadku Komendant Miejski Policji. Celowość, racjonalność i zasadność zmian stanowisk pracy poszczególnych funkcjonariuszy, tj. przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko pozostawiono właściwym przełożonym służbowym, dając im właśnie poprzez wprowadzenie uznania, swobodę w kształtowaniu polityki kadrowej. Uznaniowość decyzji polega na tym, że to do organu należy ostatecznie wybór postępowania w zakresie polityki kadrowej, a ramy tego uznania wyznacza art. 7 k.p.a. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego, Komendant Miejski Policji wydając decyzję wziął pod uwagę interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby. Bowiem z racji charakteru służby w Policji, jej celu i zakresu działania, interes służby miał w przedmiotowej sprawie niewątpliwy priorytet. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego słuszny interes strony nie może sprowadzać się do subiektywnego poczucia krzywdy i odmiennej od organu oceny stanu faktycznego. Przenoszenie funkcjonariuszy Policji na nowe stanowiska mieści się w ramach stosunku służbowego nawiązywanego wskutek dobrowolnego zgłoszenia się do służby, którego charakter wyraża się przede wszystkim silnym podporządkowaniem i dyspozycyjnością funkcjonariuszy. Stosunek służbowy policjanta opiera się na administracyjnoprawnym stosunku zatrudnienia, którego cechami wyróżniającymi są między innymi: hierarchiczne podporządkowanie, ścisła podległość służbowa, dyspozycyjność i poddanie rozkazom. Komendant Policji jest uprawniony w drodze decyzji uznaniowej, na podstawie art. 32 ustawy o Policji, do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko, bez jego zgody. Nie można uznać za zasadny zarzut, że zaskarżona decyzja jest decyzją dowolną, wydaną w wyniku negatywnego nastawienia przełożonego wobec skarżącej, skoro przeniesienie policjantki wynikało z konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Komisariatu Policji. Istniała bowiem potrzeba uzupełnienia stanu osobowego tej jednostki, a odpowiednie kwalifikacje ogólne i doświadczenie zawodowe zdecydowały o wyborze konkretnego funkcjonariusza. M. S. od 9 listopada 2017 roku do dnia 8 listopada 2018 roku oraz od dnia 16 listopada 2018 roku faktycznie pełniła obowiązki służbowe w Referacie Dochodzeniowo-Śledczym, czyli wykonywała konkretne zadania przypisane tej komórce organizacyjnej, stąd specyfika zadań służbowych tam realizowanych była jej znana. Została mianowana na równorzędne stanowisko służbowe. Stanowisko detektywa Referatu Dochodzeniowo-Śledczego oraz detektywa Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego są zaszeregowane w tej samej grupie uposażenia zasadniczego oraz odpowiada im jednakowy stopień etatowy. Ponadto w przypadku obu stanowisk przepisy przewidują ten sam rodzaj dodatku, tj. dodatek służbowy. Wskazane wyżej zasadnicze elementy wyczerpują pojęcie równorzędności stanowiska służbowego dotychczas zajmowanego przez skarżącą i stanowiska, na które skarżąca została mianowana. Przy ocenie równorzędności stanowiska wzięto również pod uwagę warunki pełnienia służby. Warunki służby określa karta opisu stanowiska pracy. Wskazuje ona miejsce występowania oraz cel stanowiska, zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności na stanowisku, wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby lub pracy, doświadczenia zawodowego i umiejętności koniecznych do prawidłowej realizacji zadań, warunki służby lub pracy na stanowisku oraz kryteria oceny realizacji zadań. Z analizy kart opisu pracy wynikało, że do zadań policjantki, zarówno na aktualnie zajmowanym stanowisku, jak i na stanowisku poprzednio zajmowanym, należy zwalczanie przestępczości kryminalnej. Trzeba dodać, że karta opisu stanowiska nie określa zadań dla konkretnego policjanta, ale dla stanowiska, które dany policjant zajmuje. Analizując argumenty skarżącej dotyczące planowanego skierowania na szkolenie specjalistyczne oraz konieczność wdrażania się do pracy dochodzeniowo-śledczej, należy zwrócić uwagę, że policjant kształci się w ciągu całego okresu służby, aby poprzez doskonalenie zawodowe nabywać, rozszerzać i pogłębiać swoje umiejętności zawodowe czy też uzyskując dodatkowe uprawnienia. Tym samym poprawia jakość wykonywanych przez siebie zadań służbowych. Należy dodać, że jej informacja o planowanym zwolnieniu ze służby w Policji w 2020 roku nie ma znaczenia dla merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Charakter służby w Policji wymaga od funkcjonariuszy podporządkowania się decyzjom organizacyjnym przełożonych, uzasadnionych potrzebami służby. Jest to jedna z istotniejszych i z pewnością nieprzypadkowych różnic pomiędzy stosunkiem służbowym i stosunkiem pracy. Zmiana rodzaju powierzonych obowiązków i rozkładu czasu służby należy do kompetencji przełożonego właściwego w sprawach osobowych bez wymogu uzyskiwania zgody funkcjonariusza, poza przypadkiem mianowania na niższe stanowisko służbowe. Mianując M. S. na równorzędne stanowisko służbowe, uwzględniono jej wykształcenie, kwalifikacje zawodowe oraz staż służby. Bez zmian pozostały składniki jej uposażenia, dodatek służbowy, jak i stopień etatowy. Funkcjonariusz nadal będzie pełnił służbę w pionie kryminalnym. Podejmując decyzję w zakresie mianowania wyżej wymienionej na inne stanowisko służbowe rozważono też inne okoliczności sprawy, tj. potrzebę wzmocnienia struktur osobowych w podległej komórce organizacyjnej, w celu zapewnienia właściwej realizacji zadań i czynności służbowych w Referacie Dochodzeniowo-Śledczym Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji. Zatem mianowanie wymienionej podyktowane było potrzebami służby, determinowanymi realizacją ustawowych zadań Policji. Odnosząc się do sposobu doręczenia zaskarżonego rozkazu personalnego (uwierzytelnionej kserokopii) i wynikających z tego skutków prawnych Komendant Wojewódzki stwierdził, że skarżącej doręczono poświadczony za zgodność z oryginałem rozkaz organu pierwszej instancji. Rozkaz ten został podpisany przez Komendanta Miejskiego Policji czyli przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Zatem doręczenie policjantce uwierzytelnionej na prawach oryginału kserokopii zaskarżonego rozkazu personalnego nie stanowi naruszenia prawa. Zaskarżony rozkaz personalny o przeniesieniu policjantki i mianowaniu na równorzędne stanowisko służbowe został wydany w dniu 28 maja 2019 roku, a doręczony w dniu 4 czerwca 2019 roku. Natomiast odwołanie M. S. wpłynęło do Komendy Miejskiej Policji w dniu 18 czerwca 2019 roku. Należy nadmienić, że art. 130 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie podlega wykonaniu, a wniesienie odwołania wstrzymuje jej wykonanie. W związku z powyższym koniecznym było przesunięcie terminu mianowania policjantki na stanowisko detektywa Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji, ponieważ organ I instancji nie nadał decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie podlegała ona wykonaniu z mocy ustawy, jak również nie była zgodna z żądaniem wszystkich stron. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak sentencji decyzji. M. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzuciła naruszenie przepisów prawa, a to: 1. art. 36 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż praca skarżącej na stanowisku detektywa Referatu Dochodzeniowo - Śledczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji oraz praca na stanowisku detektywa w Zespole Operacyjno - Rozpoznawczym tego Wydziału jest pracą równorzędną albowiem na obu stanowiskach przewidziane jest takie samo uposażenie, dodatek stażowy i zaszeregowanie podczas gdy przy ocenie równorzędności stanowisk winny być brane pod uwagę także, a nawet przede wszystkim warunki pracy i charakter powierzanych czynności; 2. art. 7, art. 77 § 1 i art 80 K.p.a., poprzez brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie oraz poprzez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych w zakresie równorzędności stanowiska pracy detektywa w pionie dochodzeniowo - śledczym oraz detektywa w pionie operacyjnym; 3. art. 6, 7 i 80 K.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art 109 § 1 K.p.a. oraz art 134 K.p.a. poprzez nieuchylenie rozkazu organu I instancji mimo niedoręczenia tego dokumentu w oryginale, która to okoliczność skutkuje nieprowadzeniem tego dokumentu do obrotu prawnego i musi prowadzić do uznania, że decyzja organu I instancji nie wywołuje skutków prawnych. Skarżąca stwierdziła, że organ nie uwzględnił charakteru pracy na obu stanowiskach koncentrując się na kwestiach administracyjno - formalnych (niezmienność uposażenia), a pomijając charakter i warunki pracy, co jest niewystarczające dla uznania zasadności zaskarżonych decyzji. Wydając decyzję organ powinien kierować się nie tylko kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia optymalnego wykonywania podstawowych zadań Policji, ale też musi mieć na uwadze słuszny interes policjanta. Oba te interesy organ był zobligowany wyważyć. Wojewódzki Komendant Policji w zaskarżonym rozkazie personalnym wskazuje również, iż mianowanie nastąpiło na równorzędne stanowisko albowiem zgodnie z tabelą zaszeregowania oba stanowiska zaszeregowane są w tej samej grupie uposażenia zasadniczego i odpowiada im jednakowy stopień etatowy, a także przepisy przewidują ten sam rodzaj dodatku. To zaś wyczerpuje wymogi przeniesienia funkcjonariusza. Natomiast zdaniem skarżącej sam fakt, iż zarówno pion operacyjny jak i pion dochodzeniowo - śledczy podobnie jak wszystkie inne jednostki Policji jako główny cel mają zwalczanie przestępczości nie oznacza, że praca w poszczególnych pionach jest pracą równorzędną. Wskazać należy, iż sama organizacja Komisariatu Policji wskazuje na to, iż mimo że wszyscy funkcjonariusze przeszli szkolenie podstawowe i posiadają kompetencje do pracy w każdym pionie to jednak dochodzi do "specjalizacji" funkcjonariuszy i powierzania im wycinka różniących się między sobą obowiązków, które wszystkie w sumie mają prowadzić do zwalczania przestępczości. Organy obu instancji nie wykazały równorzędności stanowisk - dotychczasowego i nowego to nie wykazały w sposób przekonywujący rzeczywistych potrzeb organizacyjnych jednostki Policji. Przede wszystkim - na co wskazywała Skarżąca w odwołaniu - braki kadrowe nie występują tylko w pionie dochodzeniowo - śledczym, ale również w pionie operacyjnym, gdzie na datę wydawania rozkazu personalnego przez organ I instancji istniały dwa wakaty, a trzech funkcjonariuszy było delegowanych. Stanowisko Skarżącej w pionie operacyjnym nie zostało zlikwidowane, wręcz przeciwnie po delegowaniu Skarżącej do zespołu dochodzeniowo - śledczego do zespołu operacyjnego przyjęto nowych funkcjonariuszy z wydziału prewencji, nie posiadających żadnego doświadczenia operacyjnego. Skarżąca podtrzymuje również zarzuty zgłoszone w odwołaniu naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 109 K.p.a. poprzez doręczenie jej rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w poświadczonej ze zgodność kopii a nie w oryginale, co przez organ II instancji niezasadnie nie zostało uwzględnione jako naruszenie prawa mające wpływ na wynik sprawy. Sama okoliczność, iż Skarżącej została doręczona kopia decyzji nie jest sporna w niniejszej sprawie. Braku doręczenia rozkazu personalnego stronie w oryginale powoduje, że nie wszedł on do obrotu prawnego, czego skutkiem jest to, iż nie wywołał skutków prawnych, a więc nie może być traktowany jako wiążący strony akt administracyjny. W odpowiedzi na skargę, Komendant Wojewódzki Policji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treścią art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (zwanej dalej "p.p.s.a.". Orzekanie - w myśl art.135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych rozkazów personalnych stanowił art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zgodnie z którym do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Powołany przepis jest przepisem kompetencyjnym, określającym organ właściwy m.in. do mianowania, przenoszenia i zwalniania policjanta ze stanowiska służbowego. Nie zawiera on jednak przesłanek uzasadniających wydanie rozkazu personalnego w tym przedmiocie oraz nie precyzuje kryteriów, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie równorzędności stanowisk służbowych. Art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji zawiera regulację dotyczącą m.in. przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę oraz organ właściwy do wydania rozkazu personalnego w tym przedmiocie. Z kolei w art. 38 ust. 1 i 2 ustawy wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Z powyższej regulacji wynika, że zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Decyzje o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania mają charakter decyzji uznaniowych. Wydając taką decyzję organ powinien kierować się kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia optymalnego wykonywania podstawowych zadań Policji. Z treści art. 1 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa oraz porządku publicznego. Jej hierarchiczność i dyspozycyjność, jako immanentne cechy tej służby, służą wykonaniu nałożonych na tę formację zadań i z tego też powodu obowiązujące w niej zasady zdyscyplinowania różnią się zasadniczo od innych grup zawodowych. Zatem służba w Policji charakteryzuje się stosunkiem administracyjnoprawnym i to na przełożonym spoczywa obowiązek jednostronnego i władczego kształtowania tzw. polityki kadrowej. Dokonując zatem kontroli legalności decyzji o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe po przeniesieniu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, czyli w sytuacji jaka ma miejsce w niniejszej sprawie należy badać, czy na podstawie powyższych przepisów jej wydanie było dopuszczalne, tj. czy organ spełnił przesłanki ustawowe, w tym zwłaszcza dotyczące równorzędności stanowisk, czy nie przekroczył przy tym granic pozostawionej mu dyskrecjonalności oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Nie podlega natomiast badaniu przez sąd administracyjny w sprawie dotyczącej mianowania policjanta w nowej jednostce organizacyjnej Policji, zasadność i legalność decyzji o zwolnieniu policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji. Polityka kadrowa w formacjach Policji należy natomiast do jej kierownictwa, które w tym zakresie jest ograniczone jedynie zakazem mianowania funkcjonariusza na niższe stanowisko od tego, które do tej pory zajmował, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 38 ustawy o Policji. Badaniu podlega również zawarta w art. 7 k.p.a. powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanej mu kompetencji, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Istota sporu między stronami sprowadza się do dwóch kwestii, pierwszej do ustalenia, czy stanowisko służbowe, na które mianowano skarżącą, jest stanowiskiem równorzędnym z poprzednio zajmowanym i drugiej, a to prawnych konsekwencji braku doręczenia rozkazu personalnego stronie w oryginale, a więc czy decyzja (rozkaz personalny) wszedł do obrotu prawnego. Odnośnie pierwszej kwestii, to należy wskazać, że ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "stanowisko równorzędne". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się natomiast pogląd, że "stanowisko równorzędne" oznacza stanowisko, które musi charakteryzować się przede wszystkim takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym. Wszystkie te warunki powinny być spełnione łącznie. Wskazuje się nadto, że dokonując analizy równorzędności stanowisk, uwzględnić należy jak najwięcej elementów pozwalających na ocenę równoważności, w tym warunki służby, które są jedną z cech charakterystycznych dla danego, określonego stanowiska służbowego. W ocenie Sądu, Komendant Wojewódzki Policji w zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący wyjaśnił kwestię równorzędności stanowisk - poprzednio i obecnie zajmowanego przez skarżącą, oraz wykazał, że skarżąca została mianowany na stanowisko równorzędne w stosunku do dotychczas zajmowanego. Dodatkowo zwrócił też uwagę na aspekty prawne związane z istotą stosunku służbowego policjanta mające znaczenie w przypadku mianowania policjanta na równorzędne stanowisko służbowe w rozumieniu art. 32 ustawy o Policji. W odniesieniu do obydwu stanowisk zajmowanych przez skarżącą (aktualnego i poprzednio zajmowanego) identyczne są elementy, które przesądzają o ich równorzędności, a mianowicie: grupa zaszeregowania uposażenia zasadniczego, stopień etatowy oraz rodzaj przyznanego dodatku. Zgodnie z tabelą zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, stanowiącą załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, stanowisko detektywa Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego oraz stanowisko detektywa Referatu Dochodzeniowo-Śledczego są zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego oraz odpowiada im taki sam stopień etatowy, oraz ten sam rodzaj dodatku. Poza tym skarżąca nadal będzie pełniła służbę w pionie kryminalnym. Należy tym zauważyć że skarżąca od 9 listopada 2017 roku faktycznie pełniła obowiązki służbowe w Referacie Dochodzeniowo-Śledczym czyli wykonywała zadania przypisane tej komórce organizacyjnej, stąd specyfika zadań służbowych tam realizowanych jest jej znana. Nie poprzestając na stwierdzeniu, iż o równorzędności stanowisk decyduje identyczność parametrów uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego oraz taki sam stopień etatowy, organ dokonał również oceny równorzędności stanowisk w drodze analizy warunków służby. W świetle § 2 pkt 14 lit. a-e wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. nr 1041 w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz.Urz. KGP z 2013 r. poz. 50 ze zm.), warunki służby określa dokument pn. karta opisu stanowiska pracy. Wskazuje ona miejsce występowania oraz cel stanowiska, zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności na stanowisku, wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby lub pracy, doświadczenia zawodowego i umiejętności koniecznych do prawidłowej realizacji zadań, warunki służby lub pracy na stanowisku oraz kryteria oceny realizacji zadań. Ze znajdujących się w aktach spawy kart opisu stanowiska pracy skarżącej wynika, że tożsame są cele obydwu stanowisk, zwalczanie przestępczości kryminalnej. Sąd zauważa że pewna odmienność szczegółowych zadań i obowiązków wynikającą z opisu zadań i obowiązków w czasie pełnienia służby na poprzednim stanowisku z zadaniami i obowiązkami na nowym stanowisku a także zmianę warunków pracy nie ma charakteru zasadniczego. Należy jednak podkreślić, że równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Równorzędność nie oznacza takich samych obowiązków, a ocena wykorzystania umiejętności funkcjonariusza należy do przełożonego służbowo, co jest typowe dla wszystkich służb, a zasadnicze znaczenie dla oceny równorzędności stanowisk ma charakter i rodzaj wykonywanej pracy, który zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie mieści się w granicach, w zakresie równorzędności stanowiska pracy detektywa w pionie dochodzeniowo - śledczym oraz detektywa w pionie operacyjnym. Organy w sposób dostateczny i szczegółowy wykazały w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć zasadność i celowość mianowania skarżącej na obecnie zajmowane stanowisko. Wynikają one jak podały organy z aktualnej sytuacji kadrowej oraz potrzeby zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Zespołu Operacyjno- Rozpoznawczego. Istniała, bowiem potrzeba uzupełnienia stanu osobowego tej jednostki, co organy wykazały stosowną analizą obsady osobowej. Dotychczasowe doświadczenie zawodowe i wykształcenie skarżącej a także znajomość specyfiki zadań służbowych Referatu Dochodzeniowo-Śledczego dają bowiem gwarancję należytego wykonywania zadań służbowych a także istotnego wkładu w prawidłowe funkcjonowanie jednostki, której stan osobowy wymagał uzupełnienia. W tym miejscu należy zaznaczyć, że sąd administracyjny nie jest władny do oceny celowości zmian strukturalnych i organizacyjnych w Policji, jak również nie może ingerować w prowadzoną tamże politykę kadrową. M. S. nie została mianowana na stanowisko niższe od dotychczas zajmowanego. Porównując inne warunki służby należy stwierdzić, że są one bardzo zbliżone. Zarówno w Karcie opisu stanowiska detektywa w Zespole Operacyjno - Rozpoznawczym Wydziału Kryminalnego (k.6 akt postępowania), jak i w projekcie Karty opisu stanowiska detektywa Referatu Dochodzeniowo - Śledczego (k. 11 akt) wskazano w rubryce 13 pracę w systemie zmianowym, nocnym, także w terenie oraz dyspozycyjność. W opisie stanowiska poprzedniego wskazano dodatkowo zagrożenie dla życia i zdrowia, natomiast w opisie nowego stanowisku pracę przy monitorze ekranowym i sztucznym oświetleniu. W zakresie stanowiska dotychczasowego określono wymóg pełnej znajomości przepisów, w szczególności kodeksu karnego i kodeksu postępowania karnego. Analogicznie na nowym stanowisku określono wymóg znajomości przepisów niezbędnych do prawidłowej realizacji zadań, a więc praktycznie tych samych regulacji prawnych. Nie bez znaczenia dla sprawy, a zwłaszcza możliwości i warunków przygotowania skarżącej do służby na nowym stanowisku jest fakt, że przez okres ponad 18 miesięcy (z przerwami) powierzano jej pełnienie obowiązków na stanowisku detektywa referatu dochodzeniowo-śledczego. Wprowadzanie dodatkowych kryteriów, jak choćby podnoszonego w skardze poziomu dostępu do informacji niejawnych na poszczególnych stanowiskach, nie znajduje żadnego uzasadnienia. Słuszne jest stanowisko organu, że funkcjonariusz Policji, podejmując decyzję o wstąpieniu do służby godzi się na możliwość władczego działania swojego przełożonego w sprawach wynikających z nawiązanego stosunku służbowego, którego cechami są m. in. hierarchiczne podporządkowanie, dyspozycyjność i poddanie poleceniom służbowym. Wobec zatem konieczności rozważania interesu społecznego i słusznego interesu strony (art. 7 kpa) w stanie faktycznym sprawy należało uznać, że nad interesem strony, którego naruszenie upatruje skarżąca w pozbawieniu go możliwości prowadzenia spraw z określonego katalogu przestępstw, czy też braku wykorzystania doświadczenia zawodowego i wszystkich form i metod pracy operacyjnej musi przeważać interes społeczny polegający na konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Komendy Miejskiej Policji poprzez wzmocnienie stanu osobowego, w której skarżący obecnie pełni służbę. Reasumując, należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, gdyż organ wykazał w sposób prawidłowy zasadność mianowania skarżącej na stanowisko detektywa Referatu Dochodzeniowo-Śledczego oraz fakt, że stanowisko na które skarżąca została mianowana jest stanowiskiem równorzędnym w stosunku do uprzednio zajmowanego. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania i decyzja ta nie narusza przepisów ustawy o Policji wskazanych przez skarżącego. Uzasadnienie kwestionowanej decyzji jest szczegółowe, obszerne, zawiera opis stanu faktycznego, przytacza stosowne przepisy ustawy podaje w sposób wyczerpujący motywy rozstrzygnięcia oraz odnosi się do zarzutów odwołania. Odnośnie zarzutu niedoręczenia stronie oryginału decyzji stwierdzić należy, że zgodnie z art. 109 § 1 K.p.a., decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Wobec tego, że w wymienionym przepisie nie określono formy doręczanej stronie decyzji, w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że każdy egzemplarz decyzji doręczany stronom postępowania jest decyzją na prawach oryginału i nie ma podstaw do uznania, że w aktach sprawy można pozostawić oryginał wydanej decyzji, a stronie (stronom) doręczyć tylko odpis decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 27 października 1998 r. o sygn. akt II SA/Gd 1618/96; por. także: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2010, s. 422). Odnotować jednak należy, że w orzecznictwie wyrażono również pogląd przeciwny, zgodnie z którym doręczenie stronie decyzji w trybie art. 109 § 1 K.p.a. nie oznacza obowiązku doręczenie oryginału decyzji. Oryginał decyzji – z natury rzeczy tylko jeden – powinien co do zasady pozostać w aktach sprawy. Dopuszczalne jest więc doręczenie stronie kopii decyzji (por. wyroki NSA: z dnia 29 marca 2012 r. o sygn. akt II GSK 1012/11; z dnia 9 września 2010 r. o sygn. akt II OSK 1340/09; wyrok SN z dnia 12 grudnia 2003 r. o sygn. akt III RN135/03). Niezależnie jednak od tego, który z wyrażonych wyżej poglądów uznać wypada za wiodący, a tym samym niezależnie od tego, czy w kwestii skuteczności doręczenia w rozkazu personalnego rację przyznać skarżącej, czy też działającym w sprawie organom, to podnieść należy, iż zarzut doręczenia kopii rozkazu personalnego należy traktować jedynie jako uchybienie procesowe, które może być rozważane w połączeniu z wpływem tego naruszenia na wynik sprawy, a nie jako okoliczność skutkującą nieważnością aktu administracyjnego bądź jego niewejściem do obrotu prawnego (por. wyroki NSA: z dnia 3 kwietnia 2014 r. o sygn. akt II OSK 2641/12; z dnia 29 stycznia 2014 r. o sygn. akt II OSK 2058/12; z dnia 20 grudnia 2013 r. o sygn. akt II OSK1616/12). Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. WSA w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku.