III SA/Kr 988/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. K. na uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu z dnia 31 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nieprzyjęcia pracy doktorskiej i niedopuszczenia do publicznej obrony postanawia: odrzucić skargę. Rada Wydziału [...] Uniwersytetu uchwałą z dnia 31 marca 2016 r. nr [...] postanowiła o nieprzyjęciu pracy doktorskiej mgr M. K. i niedopuszczeniu jej do publicznej obrony. W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że Rada Wydziału po zapoznaniu się z przebiegiem i dokumentacją przewodu doktorskiego oraz trzema recenzjami pracy doktorskiej (w tym dwiema negatywnymi) podjęła ww. uchwałę. Uchwała zawiera również wyniki głosowania. W dniu 6 czerwca 2016 r. skargę na ww. uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M. K., domagając się całkowitego unieważnienia tej uchwały oraz czynności podjętych przez Radę Wydziału do chwili podjęcia tej uchwały oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca podniosła, że zaskarżona uchwała spełnia przesłanki zawarte w art. 155, art. 145 § 1 pkt 8, art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 K.p.a. i naruszenia tych przepisów mają charakter rażący. Dodatkowo jako podstawę prawną wskazała decyzję Komisji Centralnej ds. Stopni i Tytułów Naukowych nr [...] oraz ustawę z dnia 22 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie przez Sąd dowodów z następujących dokumentów: 1) opinii promotora prof. I. Ś. – P. z 20 września 2013 r., 2) pisma promotora prof. I. Ś. – P. z 12 kwietnia 2013 r. w sprawie rekomendacji wyjazdu skarżącej na badania, 3) wiadomości tekstowej od dr hab. M. W. z 9 lutego 2012 r., 4) dokumentów potwierdzających wyniki uzyskiwane przez skarżącą na studiach doktoranckich, 5) licznych wyróżnień pracy nad dysertacją na różnych etapach jej powstawania, 6) pisma z 13 września 2013 r. w sprawie dwubiegunowego rozstrzygania o sprawie, 7) pisma z dnia 7 listopada 2015 r. wydanego przez policję w sprawie zmuszania skarżącej przez dr hab. J. R. do podejmowania działań, 8) pozwu sądowego w sprawie wykluczenia byłego promotora i recenzenta dr hab. J. R., 9) zaświadczenia sądu z 18 lutego 2016 r., 10) prywatnego aktu oskarżenia doktorantki, 11) zawiadomienia do prokuratury o popełnieniu przestępstwa przez prodziekana Wydziału [...], 12) zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez dr hab. J. R., 13) oświadczenia o pracy doktorskiej z 9 listopada 2015 r. i 6 kwietnia 2016 r., 14) pełnej dokumentacji sprawy dotyczącej prodziekana Wydziału [...], 15) protokołów błędów macierzystej jednostki skarżącej i Rady Wydziału [...]. Skarżąca w bardzo obszernej i wielowątkowej skardze wskazała, że w postępowaniu w sprawie jej przewodu doktorskiego popełniono liczne przestępstwa, dokonano szeregu zafałszowania dokumentów, nie wykluczono z udziału w postępowaniu dra hab. J. R., który w sposób wysoce nieobiektywny – zdaniem skarżącej – dokonał oceny pracy doktorskiej. Prof. L. K. i dr hab. J. R. rozmyślnie dokonali plagiatu recenzji i naruszyli dobra osobiste skarżącej. Uchybień dokonał, według skarżącej, także prodziekan Wydziału [...]. Skarżąca podała, że na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy i art. 58 § 1 K.c. czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna i taka sytuacja zachodzi w stosunku do zaskarżonej uchwały Rady Wydziału [...]. Skarżąca podała, że już w 2011 r. otrzymała promocję międzynarodową i na tej podstawie dodatkowo wnosi o umożliwienie przeprowadzenia publicznej obrony jej pracy doktorskiej. Skarżąca wniosła także, aby Sąd oceniając całokształt tej sprawy, rozważył przeniesienie sprawy postępowania doktorskiego do innej uprawnionej jednostki, jeżeli takowa wyrazi na to zgodę. Skarżąca na podstawie art. 136 K.p.a. wniosła o przeprowadzenie przez Sąd dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie postępowania dyscyplinarnego wobec prof. L. K. i dr hab. J. R. w celu uzupełnienia dowodów i materiałów poprzez powołanie specjalistów z zakresu tematyki pracy doktorskiej spoza Polski. Zarzuca, że jeden z recenzentów z Wrocławia otrzymał do recenzji brudnopis pracy doktorskiej i na tej podstawie sporządzono negatywne recenzje. Zarzuciła skarżąca, że w postępowaniu prowadzonym przez Radę Wydziału [...] nie brał udział promotor oraz pozostali członkowie Komisji. Skarżąca przedstawiła przebieg postępowania doktorskiego, akcentując uchylenie decyzją Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Naukowych z 22 czerwca 2015 r. wcześniej uchwały Rady Instytutu [...] Uniwersytetu. Wskazała, że ww. decyzja z 22 czerwca 2015 r. zawierała uchybienia, a w tym błędnie nakazała kontynuowanie postępowania doktorskiego przez inną jednostkę wobec braku wyeliminowania wcześniejszych uchybień. Sprawa ta cały czas jest prowadzona na podstawie fałszywych dokumentów. Zarzuciła, że zaskarżona uchwała nie podaje żadnych argumentów w sprawie nieprzyjęcia jej pracy doktorskiej do obrony i nie podaje żadnej podstawy prawnej i jest nadto przedwczesna. Neguje skarżąca, aby zaskarżona uchwała była podjęta na podstawie negatywnych recenzji, bo nie wiadomo, o jakie recenzje chodzi. Zarzuca cykliczne fałszerstwa wobec pracy doktorskiej dr hab. J. R., jego agresywne zachowanie i publiczne szkalowanie nazwiska skarżącej. Zarzuciła, że prof. L. K. sporządził całkowicie nieuczciwą recenzję opierając się na przerobionej, nieestetycznej i niechlujnej pracy doktorskiej skarżącej, nie przeczytał pracy i w istocie przepisał recenzję dr hab. J. R. Praca doktorska skarżącej została ponownie wydrukowania, na co skarżąca nie wyraziła zgody. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżąca zarzuca stronniczość obu recenzentów (dr hab. J. R. i prof. L. K.), brak ich całkowitego wykluczenia z tego postępowania doktorskiego, ich zakulisowe działania. Skarżąca podniosła, że także promotor jej pracy winien być wyłączony z udziału w postępowaniu doktorskim. Mimo pism kierowanych do prodziekana Wydziału [...] co do zmiany promotora i recenzentów, pisma te nie odniosły żadnego skutku. Skarżąca zarzuciła także naruszenie przez recenzentów (dr hab. J. R. i prof. L. K.) dóbr osobistych skarżącej, fałszowania badań naukowych i prawa autorskiego. Skarżąca zaakcentowała także brak uwzględnienia decyzji Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Naukowych nakazującej przyjęcie pracy doktorskiej do publicznej obrony. Wskazała, że powinna mieć prawo do dyskutowania także przed Radą Wydziału na temat swojej pracy, a tego ją pozbawiono. W odpowiedzi na skargę Rada Wydziału [...] Uniwersytetu wniosła o jej odrzucenie podając, że skarga jest niedopuszczalna. Wskazano, że od zaskarżonej uchwały skarżąca wniosła w terminie odwołanie do Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Naukowych i to odwołanie nie zostało dotychczas rozpoznane. Zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.) właściwym w sprawie środkiem zaskarżenia jest odwołanie do Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów. Z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia w postaci odwołania skarga ta jest przedwczesna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonego pisma z przepisami prawa. Sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej w skrócie "P.p.s.a.". Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.), wniesienie skargi po terminie (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.), zawisłość sprawy (art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.), brak zdolności sądowej lub procesowej (art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a.) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Przy czym samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej (tak też w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 marca 2004 r., sygn. akt I SA 2813/03). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy dostrzec należy, że przedmiotem skargi jest uchwała Rady Wydziału [...] z dnia 31 marca 2016 r. nr [...], którą postanowiono o nieprzyjęciu pracy doktorskiej mgr M. K. i niedopuszczeniu jej do publicznej obrony. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2016 r., poz. 882) zaskarżona uchwała stanowi akt, do którego stosuje się odpowiednio przepisy K.p.a. Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 4 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki czynności przewodu doktorskiego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej, w tym uchwałą w przedmiocie przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony. Stosowanie zaś do art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora może wnieść od uchwały w przedmiocie przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony, jeżeli jest odmowna, odwołanie do Centralnej Komisji (podkreślenie Sądu) za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania. Oznacza to, że w tej sprawie skarżąca powinna zaskarżyć do sądu administracyjnego decyzję Centralnej Komisji (o ile byłaby dla skarżącej niesatysfakcjonująca), a nie wnosić skargi bezpośrednio od uchwały Rady Wydziału. Tak wniesiona skarga jest przedwczesna, a tym samym jest ona niedopuszczalna. Skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia przysługujących stronie w toku postępowania, tj. przedmiotem skargi uczyniła uchwałę rady wydziału mimo, że powinna w pierwszej kolejności wnieść odwołanie do Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów, a dopiero ostateczną decyzję tejże Centralnej Komisji mogła zaskarżyć do właściwego sądu administracyjnego. Ta wada, polegająca na bezpośrednim zaskarżeniu do sądu administracyjnego uchwały Rady Wydziału [...], nie tylko nakazuje Sądowi odrzucenie skargi skarżącej, ale także uniemożliwia jakiekolwiek merytoryczne odniesienie się do zarzutów zawartych w samej skardze. Sąd w tej sprawie nie może w jakimkolwiek zakresie odnosić się ani też rozpatrywać zarzutów zawartych w samej skardze, skoro skarga podlega odrzuceniu. Nie mógł więc Sąd ani odnieść się do zarzutów dotyczących prawidłowości prowadzenia postępowania przez Radę Wydziału, legalności treści zaskarżonej uchwały, ani też rozpoznawać wniosku o dopuszczenie do przeprowadzenia dowodów. Tylko dodatkowo Sąd informuje skarżącą, że szereg jej wniosków w ogóle nie podlegałby rozpoznaniu przez sąd, dotyczy to w szczególności oceny samych recenzji, czy też wyznaczenia innej jednostki naukowej lub naukowo-dydaktycznej do przeprowadzenia postępowania doktorskiego – nie obejmuje tego kompetencja sądu administracyjnego. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę skarżącej odrzucił.