III SA/Kr 988/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 29 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 2 lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu produktów postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. D. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 2 lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu wymienionych w decyzji produktów, przepadku na rzecz Skarbu Państwa i ich zniszczeniu na koszt skarżącego. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący podał, że wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę majątkową, gdyż znajduje się obecnie w trudnej sytuacji materialnej. Z kolei nieuiszczenie kary będzie skutkowało podjęciem czynności egzekucyjnych, co narazi skarżącego na dodatkowe koszty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie ponieważ skarżący nie wykazał aby zaskarżona decyzja groziła wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zaskarżona decyzja w praktyce dotyczy obciążenia skarżącego skutkami finansowymi zniszczenia wymienionych w niej substancji psychoaktywnych. Skarżący nie uprawdopodobnił jednak dlaczego tego typu działania organów grożą nieodwracalnymi skutkami w jego konkretnej sytuacji. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona przez skarżącego jest niewystarczająca do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że skarżący konsekwentnie kwestionuje posiadanie jakichkolwiek praw właścicielskich do zabezpieczonych substancji psychotropowych – praktycznie ponosić więc będzie jedynie skutki finansowe ich zniszczenia (zaskarżona decyzja m.in. dotyczy zniszczenia zajętych produktów na koszt skarżącego). Skarżący nie uprawdopodobnił jednak jak duże to będą koszty w stosunku do jego sytuacji finansowej i czy podjęte w tym zakresie postępowanie egzekucyjne grozi nieodwracalnymi szkodami (skutkami). Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.