III SA/Kr 998/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi I. Ł. na decyzję Wojewody z dnia 16 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata K. I. Kancelaria Adwokacka Al. [...] w K kwotę 480,00 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Zaskarżoną przez I. Ł. – dalej skarżąca – decyzją z dnia 16 maja 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 128 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej w skrócie k.p.a.) i art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. jedn., Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm., zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2016 r. nr [...], wydaną po wznowieniu postępowania, orzekającą o uchyleniu decyzji z dnia [...] 2016 r. nr [...] orzekającej o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną od dnia 19 stycznia 2016 r. i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres 180 dni, tj. od dnia 19 stycznia 2016 r. do dnia 16 lipca 2016 r. w wysokości 100 % podstawowej wysokości zasiłku oraz o odmowie uznania skarżącej za osobę bezrobotną od dnia 19 stycznia 2016 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres 180 dni, to jest od dnia 19 stycznia 2016 r. do dnia 16 lipca 2016 r. w wysokości 100 % podstawowej wysokości zasiłku. Powyższe decyzje zapadły w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego: Starosta decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] orzekł o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną od dnia 19 stycznia 2016 r. i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres 180 dni, tj. od dnia 19 stycznia 2016 r. do dnia 16 lipca 2016 r. w wysokości 100 % podstawowej wysokości zasiłku. W trakcie wizyty u doradcy klienta w Powiatowym Urzędzie Pracy, Filia w K dniu 2 lutego 2016 r. skarżąca oświadczyła ustnie, że pełni funkcję członka rady nadzorczej w formie wolontariatu. Organ pierwszej instancji w ramach czynności wyjaśniających ustalił, że skarżąca, będąc członkiem Rady Nadzorczej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K osiąga comiesięczne wynagrodzenie w formie ryczałtu, które podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, emerytalnego oraz rentowego (vide: pismo Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K z dnia 3 marca 2016 r., k. 22 akt administracyjnych). Starosta w związku z uzyskaną informacją postanowieniem z dnia [...] 2016 r. wznowił z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...], we wznowionym postępowaniu, Starosta orzekł o uchyleniu decyzji z dnia [...] 2016 r. nr [...], orzekającej o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną od dnia 19 stycznia 2016 r. i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres 180 dni tj. od dnia 19 stycznia 2016 r. do dnia 16 lipca 2016 r. w wysokości 100 % podstawowej wysokości zasiłku oraz odmówił uznania skarżącej za osobę bezrobotną od dnia 19 stycznia 2016 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres 180 dni, to jest od dnia 19 stycznia 2016 r. do dnia 16 lipca 2016 r. w wysokości 100 % podstawowej wysokości zasiłku. Organ w uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że skarżąca w związku z podleganiem w dacie wydania ostatecznej decyzji o statusie osoby bezrobotnej i zasiłku dla bezrobotnego obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu (z racji pełnienia funkcji Przewodniczącego Rady Nadzorczej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K) nie spełniała przesłanki osoby bezrobotnej z przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W odwołaniu od ww. decyzji skarżąca podniosła, że decyzja ta jest krzywdząca, gdyż nie uwzględnia faktu, iż wypłacane jej wynagrodzenie miało formę ryczałtu i nie było związane ze stosunkiem pracy. Opisaną na wstępie decyzją z dnia 16 maja 2016 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda odwołał się do treści przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, że bezrobotny – oznacza osobę (...) niezatrudnioną i niewykonująca innej pracy zarobkowej (...) jeżeli (...) l) nie podlega na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego rolników. Natomiast ustalono, że skarżąca została zgłoszona do obowiązkowych ubezpieczeń z uwagi na pełnienie funkcji członka w Radzie Nadzorczej od dnia 3 lipca 2015 r. W związku z tym nie spełniała przesłanki bycia osobą bezrobotną oraz prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej, gdyż zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję skarżąca powtórzyła zarzuty odwołania. Podkreśliła ponownie, że funkcję członka – Przewodniczącej Rady Nadzorczej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K pełni społecznie, a wypłacane jej z tego tytułu pieniądze nie są wynagrodzeniem, a jedynie ryczałtem za uczestnictwo w posiedzeniach. Wprawdzie na skutek zmian w przepisach są one objęte "oskładkowaniem na rzecz ZUS", ale nie może to jej zdaniem, decydować o tym, że wykonuje pracę zarobkową i nie jest bezrobotną, zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W odpowiedzi na tę skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2014 r., poz. 1647.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2016 r., poz. 718 dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Podkreślić należy, że na skutek skargi kontroli Sądu w niniejszej sprawie zostały poddane decyzje organów, wydane we wznowionym postępowaniu, zakończonym ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] 2016 r. nr [....] o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną od dnia 19 stycznia 2016 r. i przyznaniu jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres 180 dni, tj. od dnia 19 stycznia 2016 r. do dnia 16 lipca 2016 r. w wysokości 100 % podstawowej wysokości zasiłku. "Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego" (Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne, s. 230, cyt. za B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postepowania administracyjnego. Komentarz, Wydanie 7, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 620). Analiza przepisów artykułów: 145, 147 i 149 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej w skrócie k.p.a.) prowadzi do wniosku, że wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia, także z urzędu, otwiera dopiero możliwość ustalenia, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wadliwości, wyliczonych w artykułach: 145 § 1, 145a i 145b k.p.a. O ile w rozpoznawanej sprawie zgodzić się można z orzekającymi organami, że istniała przyczyna wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] 2016 r. nr [...], to ustalenie, czy rzeczywiście zaistniała przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – "wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję" – należało do organów we wznowionym już postanowieniem z dnia [...] 2013 r. (k. 21 akt administracyjnych) postępowaniu. Analiza uzasadnień wydanych we wznowionym postępowaniu decyzji organów obu instancji, mających przecież odzwierciedlać motywy podjętego rozstrzygnięcia, utwierdza Sąd w przekonaniu, że orzekające organy w ogóle nie rozróżniają etapów postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Zarówno Starosta, jak i Wojewoda skupili się na wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i stwierdzeniu, że skoro skarżąca w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy, Filia w K, nie spełniała przesłanki do bycia osobą bezrobotną i przyznania jej w związku z tym prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych, to zasadne było we wznowionym postępowaniu uchylenie decyzji ostatecznej i orzeczenie o odmowie uznania skarżącej za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Nie rozróżnienie etapów postępowania wznowieniowego przyczyniło się do wadliwości wydanych we wznowionym postępowaniu decyzji. Przypomnieć zatem należy, że po wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postanowieniem postępowanie wznowieniowe dzieli się na dwa etapy, kończące się wydaniem jednej decyzji kończącej wznowienie postępowania zawierającej dwa rozstrzygnięcia (art. 151 § 1 k.p.a.). Pierwszy etap tego postępowania obejmuje ustalenie, czy jedna z przesłanek wznowieniowych, wskazanych w art. 145 § 1, 145a i 145b k.p.a. zaistniała. W tej fazie ustaleń organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny występujący w dacie ostatecznej decyzji. Ustalenie w tym etapie, że zaistniała przesłanka wznowieniowa i w związku z tym decyzja ostateczna została wydana nieprawidłowo powoduje konieczność uchylenia decyzji ostatecznej, jak to stanowi art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., że organ po przeprowadzeniu postępowania określonego w art 149 § 2 k.p.a. – "uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b..." Drugi etap, to etap rozstrzygania o istocie sprawy, co wynika z treści art. 151 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. – "...i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy." Nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy organ wydaje, jak gdyby sprawa nie była rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Wobec tego organ ten stosuje, co niezmiernie ważne, te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dniu orzekania przez organ we wznowionym postępowaniu, a nie na datę ostatecznej decyzji. Odstępstwo od stosowania nowego prawa dotyczy tylko decyzji o charakterze deklaratoryjnym, tj., potwierdzającym wyłącznie skutek prawny, który nastąpił z mocy prawa, a więc z mocą ex tunc.( por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 5 czerwca 1981 r., II SA 157/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 52). W rozpoznawanej sprawie organy w ogóle nie przedstawiły, jak brzmiał w dacie wydawania decyzji wznowieniowej art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i jak go należy rozumieć. Orzekały przecież ponownie o prawach i obowiązkach strony, a w tym wypadku, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanki wznowieniowej i uchyleniu decyzji ostatecznej w drugiej fazie decyzyjnej orzec powinny ponownie o prawach i obowiązkach skarżącej jako bezrobotnej. Decyzja ta jest więc niewątpliwie decyzją konstytutywną, a nie deklaratoryjną, potwierdzającą jedynie jej status. Wprawdzie treść ww. przepisu nie uległa istotnej zmianie, co do spornej w niniejszej sprawie kwestii, także w dacie wydawania decyzji w sprawie wznowienia za osobę bezrobotną uważało się osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, jeżeli m. in nie podlega ona, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Nie zwalniało to organów w żadnej mierze do wskazania, które przepisy prawa materialnego bierze on pod uwagę rozstrzygając ponownie co do istoty sprawy. Kontrolowane decyzje są jednakże nieprawidłowe z powodu, który jest istotą sporu pomiędzy skarżącą a organami w tej sprawie. Zaprezentowane przez organy rozumienie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest niewłaściwe, błędne. Samo podleganie, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, nie może przecież być wystarczającą przesłanką do uznania osoby za bezrobotną, bo do tego wymagane jest jeszcze spełnienie szeregu innych wymogów, w tym, co istotne w tym przypadku, niepozostawanie w zatrudnieniu lub niewykonywanie innej pracy zarobkowej. Nie ulega wątpliwości, że użyty w treści tego przepisu spójnik "jeżeli" służący do rozpoczynania zdań podrzędnych jest warunkiem zajścia przesłanek wskazanych w zdaniu głównym, a nie odwrotnie. Nie można bowiem logicznie uznać, że skoro osoba podlega obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, to już samo przez się oznacza, iż jest osobą zatrudnioną lub wykonującą inną pracę zarobkową. Tak być nie musi. Natomiast stwierdzenie, że osoba jest zatrudniona lub wykonuje inną pracę zarobkową, jeżeli podlega ona na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, dyskwalifikuje taką osobę jako bezrobotną, przy spełnieniu pozostałych rzecz jasna przesłanek, które za taką nie pozwalają ją również uznać. Zwrócić przy tym należy też uwagę, że czym innym jest podleganie obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, a czym innym jest obowiązek zgłoszenia do ubezpieczenia społecznego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 września 2016 r. , sygn. akt III SA/Kr 407/16 i powołane tam orzecznictwo). W tym ostatnim kontekście stwierdzić należy, że rzeczywiście, w myśl art. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 963) obowiązkowo ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu podlegają osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są m. in. członkami rad nadzorczych wynagradzanymi z tytułu pełnienia tej funkcji, jednakże z zastrzeżeniem art. 8 i 9 tej ustawy. Art. 8 ust. 1 ww. ustawy zawiera definicję kogo uznaje się za pracownika stanowiąc, że za taką osobę uznaje się osobę pozostającą w stosunku pracy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a ustawy. Z kolei ostatnie z wymienionych przepisów wskazują, że chodzi tu o osoby będące współpracownikami z osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność oraz zleceniobiorcami, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy oraz osobę wykonującą pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo umowy o dzieło, jeżeli umowę taką zawarła z pracodawcą, z którym pozostaje w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonuje pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy. Już z tego uregulowania wynika, że obowiązek podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu musi być powiązany z pozostawaniem w stosunku pracy. Wobec tego racje ma skarżąca podnosząc, że udział w posiedzeniach rady nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej, jakkolwiek uprawniający do otrzymania określonego ryczałtu miesięcznego, nie może być uznany za wykonywanie innej pracy zarobkowej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jak podkreśla się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, by można uznać to za pracę zarobkową, to otrzymywany zarobek musiałby być świadczeniem wzajemnym z tytułu "pracy", polegającej na udziale w posiedzeniach. Otrzymywany ryczałt nie jest tego rodzaju świadczeniem, lecz jest to świadczenie mające na celu zrekompensowanie członkowi rady nadzorczej czasu poświęconego tym zadaniom (por. m. in wyrok SN z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt I UK 140/09). Ponadto za "inną pracą zarobkową" uznaje się pracę wykonywaną na podstawie umów cywilnoprawnych takich jak umowa o dzieło, agencyjna, czy zlecenia. Żaden taki stosunek nie łączył skarżącej ze Spółdzielnią Mieszkaniową [...] w K. Jak wynika z treści pisma Prezesa Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K, które wpłynęło do Powiatowego Urzędu Pracy, Filia w K w dniu 3 marca 2016 r. "Zgodnie z przyjętym regulaminem i statutem posiedzenia Rady Nadzorczej zwołuje się w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał. Regulamin stanowi również, że członkowie Rady otrzymują za udział w jej posiedzeniach wynagrodzenie w formie miesięcznego ryczałtu – Przewodniczący w wys. 25% minimalnego ustawowego wynagrodzenia za udział w posiedzeniu. W przypadku gdy nie uczestniczy nie pobiera się ryczałtu." (k. 22 akt administracyjnych). Konsekwencją błędnej wykładni było wydanie wadliwego rozstrzygnięcia, z pominięciem treści art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. Prawidłowa wykładnia art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prowadzi bowiem do wniosku, że we wznowionym postępowaniu mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, co nie prowadzi do uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu, zgodnie z treścią wskazanego już art. 151 § 2 k.p.a. Powyższe stanowi o naruszeniu przez organy przepisów prawa procesowego, artykułów: 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, art. 151 § 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, jak i materialnego – 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie - w stopniu skutkującym uchyleniem kontrolowanych decyzji. W ponownym rozpoznaniu sprawy organy zobowiązane będą uwzględnić powyższe wskazania, zwłaszcza wykładnię art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i wydać decyzje, na podstawie art. 151 k.p.a., uwzględniając przy tym treść § 2 art. 151 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2016 r., poz. 718 ), orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Sąd przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej – koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), orzekając, jak w punkcie II sentencji wyroku.