III SAB/Kr 10/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie AWSA Dorota Dąbek NSA Wiesław Kisiel (spr.) Protokolant : Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2004r sprawy ze skargi G. W. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w C. postanawia -skargę odrzucić- Skarga G. W. zarzuca Komendantowi Powiatowemu Policji w C. bezczynność w sprawie uznania roszczeń finansowych wynikających ze stosunku służbowego policjanta a dotyczących dopłaty do wypoczynku Skarżącego za rok 2002. Pismem z dnia 14 stycznia 2004 r. organ administracyjny poinformował stronę, że ani art.73, ani art.107 ustawy o Policji nie przewidują wydawania decyzji administracyjnych w sprawach świadczeń socjalnych i bytowych. W swej skardze do sądu G. W. kwestionuje argumentację Komendanta Powiatowego Policji w C. i powołuje się na liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których sąd stanął na stanowisku że w sprawach pracownika mianowanego wydawane są decyzje administracyjne. Odpowiadając na skargę Komendant Powiatowy Policji w C. wniósł o jej oddalenie. Brak prawa G. W. do otrzymania żądanego świadczenia wynika wprost z przepisu prawa i organ administracyjny (Komendant Powiatowy) nie ma żadnej możliwości zmiany tego stanu rzeczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje : Sprawa objęta skargą G. W. nie jest objęta kognicją sądu administracyjnego. W uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r., W 14/94. (Dz.U. nr 14, poz.67). Trybunał Konstytucyjny dokonał podziału uprawnień Policjanta związanych z jego służbą na (1) grupę uprawnień o charakterze administracyjnoprawnym, załatwianych w formie decyzji administracyjnych podlegających kontroli sądu administracyjnego, oraz na (2) uprawnienia, które korzystają z ochrony sądu powszechnego. Ustawa o Policji wielokrotnie ustala formę decyzji dla załatwieniu określonych spraw (art.32, 39, 41, 42, 45, 565, 90 i nast.). W konsekwencji użycie terminu "decyzja" w ustawie o Policji nie jest przypadkowe czyli ma istotne znaczenie regulacyjne. Kompetencji do wydania decyzji w rozumieniu art.104 K.p.a. nie można domniemywać. Ani ustawa o Policji, ani wykonawcze rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin (Dz.U. nr 23, poz.236) nie przewidują decyzji dla załatwienia sprawy "dopłaty do wypoczynku" (§ 1 ust.1 rozporządzenia). Wnioskować więc należy, że forma decyzji w tych sprawach jest niedozwolona. Tym samym skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska Sądu Najwyższego wyrażonego w uchwale z dnia 26 maja 1995 r., I PZP 13/95 [w:] OSNNP r.1995, z.23, poz.286), w którym dano wyraz przekonaniu, że całość praw i obowiązków funkcjonariusza policji związanych ze służbą ma jednolity administracyjnoprawny charakter, objęty kognicją sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawę art.58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270).