III SAB/Kr 101/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2015 r. sprawy ze skargi Z. Ś. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego postanawia: odrzucić skargę Z. Ś. w dniu 15 listopada 2014 r. wniósł skierowane bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo zatytułowane "Skarga na bezczynność ...SKO". W piśmie Z. Ś. przywołał sygnaturę sprawy [...]. Zarzucił organowi naruszenie art. 98, 12, 35 § 1 i art. 36 K.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w dniu 19.08.2013 r. złożył wniosek o przyznanie zasiłku stałego dla rodziny. W dniu 18.08. 2013 r. na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. złożył zażalenie na niezałatwienia sprawy w terminie. "Dnia 4.11.2014 r. w Postanowieniu nr ... z dnia 4.11.2014 r.(znak J/W uznał moje zażalenie za bezczynność za zasadne i wyznaczył dodatkowy termin na załatwienie tej sprawy.". Dotychczas nie wydał stosownego aktu administracyjnego, co oznacza, że od dnia złożenia podania wniosek nie został rozpoznany. Tym samym organ naruszył art. 35 § 3 K.p.a., a także art. 8 oraz art. 12 § 1 K.p.a. Skarżący wniósł o zobowiązanie "WSA Kraków...do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie", oraz zasądzenie kosztów postępowania. Sąd uznając, że pismo skarżącego zawiera skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego przekazał pismo do organu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Kolegium wskazało, że Z. Ś. wnioskiem z dnia 2 października 2014r. zwrócił się do organu l instancji o przyznanie pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego. W wyniku rozpoznania wniosku strony Kierownik Działu Świadczeń działający z upoważnienia Prezydenta Miasta decyzją z dnia 4 listopada 2014 r. znak: [...] odmówił wnioskodawcy przyznania zasiłku okresowego. W dniu 4 listopada 2014 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo Z. Ś. zatytułowane "skarga, zażalenie" , które w trybie art. 129 § 1 K.p.a., na mocy postanowienia z dnia 6 listopada 2014 r. Sygn. akt: [...] zostało przekazane organowi l instancji celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością. Następnie w dniu 19 listopada 2014 r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej przesłał do Kolegium akta przedmiotowej sprawy. Kolejno w dniu 25 listopada 2014 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przesyłające w załączeniu pismo Z. Ś. zatytułowane "Skarga na bezczynność...SKO". W jego treści skarżący przywołał sygnaturę akt [...], pod którą zarejestrowane jest postanowienie Kolegium o przekazaniu "odwołania" według właściwości. Reasumując Kolegium stwierdziło, iż przywołane przez Z. Ś. zarzuty nie znajdują uzasadnienia. Opisane wyżej czynności, jakie podejmowało Kolegium w celu rozpoznania przedmiotowej sprawy bezsprzecznie wskazują na brak bezczynności Kolegium, jak i przewlekłości prowadzonego postępowania. Z przedłożonych wraz z odpowiedzią na skargę akt wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt [...] po rozpoznaniu odwołania Z. Ś. z dnia 3 listopada 2014 r. od decyzji działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 23 października 2014r. znak: [...] – przekazało odwołanie Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej celem rozpatrzenia według właściwości na zasadzie art. 132 § 1 lub art. 133 K.p.a. Jako podstawę prawna rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 19 w zw. z art. 129 § 1 K.p.a. W aktach znajduje się także pismo Z. Ś. zatytułowane "Skarga, Zażalenie" ze wskazaniem trzech numerów akt, w tym [...]. Pismo to w dniu 4 listopada 2014 r. wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", który stanowi: "Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a." Z treści art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a." albo w przepisach szczególnych w formie: 1) decyzji administracyjnej (pkt 1 art. 3 § 2 P.p.s.a); 2) postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2 art. 3 § 2 P.p.s.a), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3 art. 3 § 2 P.p.s.a), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4 art. 3 § 2 P.p.s.a), czy też pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a art. 3 § 2 P.p.s.a.). Z treści art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. wynika również, iż niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 5-7 P.p.s.a. W tych, zatem sprawach skarga służy wyłącznie na wydane akty, a nie na bezczynność w ich wydaniu. Skarga na bezczynność organu jest, zatem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 23 października 2014r. znak: [...] i przekazaniu go organowi I instancji celem rozpatrzenia według właściwości wskazanym w skardze postanowieniem z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt [...] wydanym na podstawie art. 19 w zw. z art. 129 § 1 K.p.a. Zgodnie z treścią art. 129 § 1 K.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Z kolei zgodnie z treścią art. 65 § 1 K.p.a., jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Z kolei w myśl art. 140 K.p.a., w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Zatem do przekazania odwołania według właściwości ma również zastosowanie art. 65 § 1 K.p.a. Zatem organem właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia niż organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji, chyba, że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 2 K.p.a.). Odwołanie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Oznacza to, że odwołanie powinno wpłynąć do organu pierwszej instancji, który jest władny ocenić odwołanie pod kątem przesłanek przewidzianych w art. 132 K.p.a. i w tym zakresie może wydać nową decyzję, uchylającą lub zmieniającą zaskarżoną decyzję. W przypadku, gdy strona złoży odwołanie do organu odwoławczego, organ ten zgodnie z przepisem art. 65 § 1 K.p.a. przekazuje odwołanie organowi pierwszej instancji, który wydał decyzję, i zawiadamia o tym odwołującą się stronę. Przekazanie podania organowi właściwemu nie wymaga wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej, postanowienia czy też innego aktu z zakresu administracji publicznej. Następuje ono jedynie w formie czynności materialno-technicznej, o podjęciu której organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego podanie i która nie podlega zaskarżeniu. Odnosząc powyższe rozważania do sprawy stwierdzić należy, że pomimo nadania przez SKO pismu z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt [...] tytułu "postanowienie" zgodnie z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa nie można uznać, że przysługuje na nie środek zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Mimo błędnego zatytułowania pisma organ trafnie wskazał, że nie przysługuje od niego żaden środek zaskarżenia, a tym samym zdaniem Sądu, skarga na bezczynność. Podsumowując stwierdzić należy, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.). Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie wobec czego skargę na bezczynność jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. o czym orzeczono w sentencji postanowienia. Wobec odrzucenia skargi, Sąd nie orzekł o obowiązku zwrotu kosztów postępowania, ponieważ w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym zwrot kosztów postępowania następuje wyłącznie w razie uwzględnienia skargi, a więc od organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt. Tym samym, jeżeli skarga skarżącego zostanie uwzględniona, to sąd orzeknie o zwrocie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego na podstawie art. 200 P.p.s.a.