III SAB/Kr 101/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 marca 2017 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 7 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, skargę oddalił. Powyższy wyrok doręczono stronie w dniu 27 marca 2017 r. K. J. złożył w terminie 14 dni do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku "w zakresie pominiętym w zaskarżeniu". W uzasadnieniu wniosku podał, że sąd nie orzekł o całości wniesionej przez niego skargi. Podniósł, że "w zakresie bezczynności organu w sprawie o informację publiczną, nie jest możliwe orzekanie częściowe, a w tym oddalenie skargi, bo organ coś tam robił, bez rozpoznania zakresu wymagalnego, iż działania organu faktycznie nie prowadziły do zgodnego z prawem załatwienia wniosku wnoszącego (...)". Podał, że wnioskodawca nie musi wiedzieć, że żądanie udzielenia informacji publicznej dotyczy informacji przetworzonej, jest to obowiązek organu ustalenia i zawiadomienia o tym wnoszącego przez organ i podjęcia w tym zakresie działań prawnych przez organ administracji państwa. Tym samym, w zakresie sprawy zasadny jest wniosek o stwierdzenie, że organ w sposób nieuzasadniony pozostawił sprawę co najmniej w znacznym zakresie bez rozpoznania i załatwienia, a taka okoliczność stanowi o popadnięciu w tym zakresie w stan zaskarżalnej bezczynności, bowiem organ winien podjąć działania nakazane w ustawie o dostępie do informacji publicznej, załatwić sprawę czynnością faktyczną lub orzeczniczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) dalej jako "p.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia jego ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Jak wynika z powyższego przepisu wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać zgłoszony, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi. Z taką sytuacją możemy mieć do czynienia wówczas, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać również zgłoszony, jeżeli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 grudnia 2010 r. sygn. akt II FSK 1088/09, opub. w LEX nr 742254). Nadto w oparciu o art. 157 § 1 P.p.s.a. uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 czerwca 2012 r. sygn. akt I FSK 676/11, opub. w LEX nr 1334535). W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości zachowanie przez skarżącego terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie wyroku. Wykładnia art. 157 § 1 P.p.s.a. prowadzi do wniosku, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku między innymi wtedy, gdy sąd nie orzekł o całości skargi, tak jak twierdzi w tym wypadku skarżący. Rozstrzygając tę kwestię sąd nie jest związany granicami skargi; wyrok może zostać zatem uzupełniony, gdy sąd nie wydał rozstrzygnięcia w stosunku do wszystkich aktów lub czynności objętych zakresem skargi. Decydujący w tym względzie ma więc zakres zawisłości prawnej, o którym przede wszystkim decydują wnioski skargi określające przedmiot zaskarżenia stanowiący podstawowy element kształtujący zakres kontroli kwestionowanych skargą do sądu administracyjnego aktów administracyjnych (decyzji, postanowień, innych czynności z zakresu administracji publicznej, zaskarżalnych do sądu administracyjnego). W ocenie Sądu, wydany w sprawie wyrok w dniu 7 marca 2017 r. spełnia te wymagania. W rozpoznawanej sprawie, skarżący w skardze określił przedmiot zaskarżenia w następujący sposób: była nim bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 16 września 2016 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie braku załatwienia sprawy zgodnie z przepisami prawa administracyjnego (art. 73 i 74 K.p.a.) poprzez zarówno brak udostępnienia akt jak i brak wydania decyzji w zakresie nieudostępniania akt oraz o stwierdzenie rażącej bezczynności organu. Skarżący wniósł również o przyznanie od organu na jego rzecz kwoty 5000 zł na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w związku z utrudnieniem dostępu do kompletnych akt administracyjnych i akt osobowych. Podnoszone przez skarżącego we wniosku okoliczności stanowią, zdaniem Sądu, merytoryczne zarzuty wobec rozstrzygnięcia z którym skarżący się nie zgadza. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia" uruchamiającym jeszcze jedno, dodatkowe, poza przewidzianymi przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie kontrolne. Zmianie rozstrzygnięcia służy wyłącznie skarga kasacyjna. Nie mieści się zatem w ramach instytucji, o której mowa w art. 157 § 1 P.p.s.a. W ocenie Sądu, w wyroku z dnia 7 marca 2017 r. orzeczono wbrew twierdzeniom skarżącego o całości skargi. Nadto w wyroku oddalającym skargę Sąd nie był zobowiązany według przepisów ustawy do zamieszczenia z urzędu dodatkowych orzeczeń. Wniosek o uzupełnienie wyroku był zatem nieuzasadniony i należało odmówić jego uwzględnienia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.