III SAB/Kr 102/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. Ś. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi Z. Ś. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego postanawia: umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy Skarżący Z. Ś. w złożonym w dniu 11 października 2016 r. na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W rubryce 3. zaznaczył, że zamierza skarżyć "III SAB/Kr 102/14 z 22.09.2016". Przedstawiane we wniosku informacje skarżący ograniczył do wskazania, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dwiema córkami i że należy do niego mieszkanie określone jako "nora". Twierdzi, że nie posiadają żadnych zasobów ani przedmiotów wartościowych. Przy dochodach wskazał "mops 500 zł oddane ludziom teraz jest 0 zł". W rubryce "Uzasadnienie" skarżący wskazał zagrożenie życia rodziny oraz opieszałość WSA w Krakowie od 2014 r. do tej pory. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie umorzył postępowanie o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 249 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016.718), dalej: "P.p.s.a." Skarżący wniósł skutecznie sprzeciw, w którym podniósł min., że postanowieniem objętym sprzeciwem cofnięto mu prawo pomocy w zakresie całkowitym, udzielone uprzednio postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r., poz. 658), modyfikująca – w sprawach wszczętych po tym dniu – m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Znacznej zmianie uległ m.in. art. 260 P.p.s.a., tj. przed dniem 15 sierpnia 2015 r. przepis ten stanowił, że wniesienie sprzeciwu (jeśli nie został odrzucony) skutkuje utratą mocy przez zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został ten sprzeciw wniesiony, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie sądu wydane w tym trybie przysługiwało zażalenie (por. art. 260 P.p.s.a. in fine, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r.). Ponieważ niniejsza sprawa została wszczęta przed dniem 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajdą ww. przepisy w cytowanym brzmieniu. Zgodnie z treścią art. 249 a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W ocenie Sądu, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy zachodzą podstawy do umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zakończone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 marca 2015 r. o odrzuceniu skargi (k. 17), które jest prawomocne od dnia 9 listopada 2015 r. Jednocześnie z informacji o przedmiocie zaskarżenia zawartych, w rozpatrywanym wniosku o udzielenie prawa pomocy, nie wynika by skarżący zamierzał skorzystać z nadzwyczajnych środków zaskarżenia. Poza tym w sprawie nie zapadło żadne orzeczenie w dniu 22 września 2016 r. We wniesionym sprzeciwie skarżący całkowicie bezpodstawnie wskazuje, że postanowieniem objętym sprzeciwem cofnięto mu prawo pomocy udzielone postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. Jak wynika z analizy akt, skarga w niniejszej sprawie została przez skarżącego wniesiona w listopadzie 2014 r. W związku z powyższym Sąd doszedł do przekonania, że rozpoznanie wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata jest zbędne. Mając powyższe na uwadze postanowiono jak w sentencji, na podstawie art. 249 a P.p.s.a. w związku z art. 260 P.p.s.a.