III SAB/Kr 103/22

Dnia 7 lutego 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 8 września 2022 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia 8 września 2022 r. K. J. (dalej jako: skarżący) zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o wydanie zaświadczenia żądanej treści. Postanowieniem z dnia 16 września 2022 r., znak: [...], po rozpatrzeniu ww. wniosku z dnia 8 września 2022 r., Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 września 2022 r. Pismem z dnia 25 września 2022 r. skarżący wniósł ponaglenie, a następnie pismem z dnia 27 września 2022 r. skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku z dnia 8 września 2022 r. o wydanie zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie o jej oddalenie w całości, wskazując, że w dniu 16 września 2022 r. wydał postanowienie, którym odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia żądanej treści. W dniu 22 stycznia 2023 r. skarżący złożył pismo procesowe, w którym podtrzymał wniesioną skargę oraz rozszerzył argumentację na jej poparcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm. – dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie zaś do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W literaturze przyjmuje się przy tym, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub też, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub też nie podjął stosownej czynności (zob. T. Woś, Komentarz do art. 3 p.p.s.a., uwaga nr 107, w: T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, LEX online oraz powołane tam orzecznictwo). Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy wskazać należy, że pismem z dnia 27 września 2022 r. K. J. złożył skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 8 września 2022 r. o wydanie zaświadczenia. Tymczasem postanowieniem z dnia 16 września 2022 r., po rozpatrzeniu ww. wniosku z dnia 8 września 2022 r., Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 września 2022 r. (k. 50 a.a.), a w związku z tym jeszcze przed wniesieniem przez niego ponaglenia z dnia 25 września 2022 r. Zaznaczyć przy tym należy, że w notatce urzędowej z dnia 29 września 2022 r. (k. 79 a.a.) wyjaśniono z jakiego powodu wystąpiła różnica pomiędzy sygnaturą widniejącą na ww. postanowieniu z dnia 16 września 2022 r. a sygnaturą wskazaną w Urzędowym Poświadczeniu Doręczenia postanowienia skarżącemu. Tym samym w ocenie Sądu uznać należy, że opisany w przedmiotowej sprawie stan faktyczny wskazuje, iż skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 8 września 2022 r. o wydanie zaświadczenia. W tym miejscu podkreślić natomiast należy, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (LEX nr 3022937) wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni podziela powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w ww. uchwale. W tym zakresie wymaga jednak podkreślenia, że chociaż formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, to jednak – w ocenie Sądu – zawarte w jej uzasadnieniu rozważania mogą być odnoszone również do postępowań kończących się innymi niż decyzja rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności". Dlatego też z uwagi na wskazane powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.