III SAB/Kr 105/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność i przewlekłość postępowania Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 25 maja 2021 r. o wydanie zaświadczenia w przedmiocie istnienia w obiegu prawnym ostatecznej i wykonalnej decyzji administracyjnej postanawia: odrzucić skargę Skarżący K. J. w dniu 7 września 2022 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność i przewlekłość postępowania Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z 25 maja 2021 r. o wydanie zaświadczenia w przedmiocie istnienia w obiegu prawnym ostatecznej i wykonalnej decyzji administracyjnej. Analiza akt sprawy wskazuje, że skarżący wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z wnioskiem z 25 maja 2021 r. o wydania zaświadczenia potwierdzającego, że: "W obiegu prawnym funkcjonuje ostateczna i wykonalna w administracji decyzja administracyjna właściwego Komendanta Policji, wydana w sprawie i celem prowadzenia sprawy o przydzielenie i w tym przedmiocie wobec braku możliwości przydzielenia lokalu mieszkalnego w naturze o przyznaniu z podstaw norm prawa z daty jej wydania stronie, funkcjonariuszowi Policji mianowanemu w służbie stałej prawa podmiotowego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dnia 3 lipca 1998 roku numer 313/98 wydana w imieniu i z upoważnienia w tej sprawie administracyjnej przez Zastępcę Komendanta Rejonowego Policji Kraków Południe o przyznaniu prawa podmiotowego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i w tym zakresie ze wskazania norm prawa na podstawie których decyzja przez płatnika świadczeń publicznoprawnych określonych w przepisach wykonawczych do ustawy o Policji świadczenia te mają być naliczane i wypłacane stronie, z objęciem rozstrzygnięciem tą decyzją równocześnie z mocy norm prawa z daty jej wydania nabycia praw przyznanych funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby czynnej w Policji ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji i ich rodzin". Postanowieniem Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie nr 8/2021/ZAG z 28 maja 2021 r. odmówiono skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej przez niego treści. Następnie postanowieniem nr 37/2021 z 25 czerwca 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z 28 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podał, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) - dalej zwanej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość po zakończeniu postępowania, były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19) przesądzono, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Poparciem tego stanowiska jest również uchwała siedmiu sędziów NSA z 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21, w której wskazano, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Powyższe stanowisko orzekający w sprawie Sąd w pełni aprobuje. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści zacytowanej powyżej. Z akt sprawy wynika jednak, że postanowieniem nr 37/2021 z 25 czerwca 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z 28 maja 2021 r. nr 8/2021/ZAG odmawiające wydania zaświadczenia. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność i przewlekłość postępowania została wniesiona po zakończeniu postepowania administracyjnego, zakończonego postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie nr 37/2021 z 25 czerwca 2021 r. Dlatego biorąc pod uwagę treść przytoczonych wyżej uchwał składu siedmiu sędziów NSA należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Dodatkowo wskazać należy, że w niniejszej sprawie skarżący nie uprzedził wniesienia skargi do sądu administracyjnego skierowaniem ponaglenia do właściwego organu w trybie art. 53 § 2b P.p.s.a. Zgodnie z jego treścią skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W konsekwencji Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.