III SAB/Kr 106/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. J. o wznowienie postępowania zakończonego orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 maja 2017 r. o odmowie uzupełnienia, sprostowania i wykładni wyroku z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie o sygnaturze akt III SAB/Kr 83/16 postanawia: skargę o wznowienie postępowania sądowego odrzucić. Postanowieniem z 8 maja 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił uzupełnienia, sprostowania i wykładni wyroku z 28 lutego 2017 r. w sprawie III SAB/Kr 83/16. Postanowieniem z 12 października 2017 r., I OZ 1351/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie. Pismem z 21 maja 2018 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania sądowego zakończonego orzeczeniem sądowym do sygnatury akt III SAB/Kr 83/16 z 8 maja 2017 r. Jako podstawę wznowienia – skarżący wskazał na art. 273 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1302). Następnie skarżący powołał się na ustaloną 19 maja 2018 r. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w 27 lutego 2018 r. , I OSK 1841/17 wykładnię art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem skarżącego, powyższe okoliczności prawne i faktyczne nie były mu znane, dlatego nie mógł z nich skorzystać w pierwotnym postępowaniu sądowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skargę należało odrzucić, ponieważ nie zostały powołane w niej w ogóle przesłanki wznowienia postępowania sądowego, a skarga nie dotyczyła orzeczenia kończącego sprawę. Zgodnie ze wskazanym przez skarżącego art. 273 §2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skarżący powołał się na wykładnię art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie była to więc ani "okoliczność faktyczna", ani "środek dowodowy" w rozumieniu ww. art. 273§2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wykładnia tj. interpretacja przepisu nie może być utożsamiana z opisem stanu faktycznego czy też dowodami w sprawie. Zgodnie z art. 280 §1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w postanowieniu z 15 stycznia 2013 r., I FSK 1473/12, że nie jest wystarczające samo wskazanie przepisu, aby można było mówić o powołaniu przesłanki wznowienia postępowania. Sąd zestawił więc twierdzenia skarżącego (o nowej "wykładni") z treścią powołanego przez niego przepisu – i uznał, że nie jest to przesłanka wznowienia. Ponadto Sąd wziął również pod uwagę, wyrażony w ww. postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, pogląd, że: "W sytuacji jednak gdy brak jest powołania się na konkretny przepis lub gdy błędnie go przywołano, konieczna jest ocena, czy mimo to z samej treści skargi o wznowienie postępowania sądowego można odczytać, że strona oparła tę skargę na którejkolwiek z ustawowych przesłanek wznowienia". Dodatkowo Sąd zauważa, że w istocie skarżący wniósł o wznowienie orzeczenia incydentalnego, które na dodatek nie było ostatnim w sprawie, ponieważ na skutek wniesionego zażalenia – orzekał Naczelny Sąd Administracyjny (ww. postanowienie z 12 października 2017 r., I OZ 1351/17) W ocenie Sądu skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na żadnej z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania - należało ją więc odrzucić na podstawie ww. art. 280§1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.