III SAB/Kr 107/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. J. o uzupełnienie postanowienia Sądu z dnia 25 września 2018 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie doręczenia zaświadczeń p o s t a n a w i a odmówić uzupełnienia postanowienia Sądu z dnia 25 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 25 września 2018 r. odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie doręczenia zaświadczeń. Postanowienie wraz z uzasadnieniem zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 października 2018 r. Skarżący w dniu 19 października 2018 r. wniósł do Sądu o uzupełnienie ww. orzeczenia poprzez: "zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji do wydania w przedmiotowych sprawach świadectwa prawdy i wiedzy organu, stwierdzenie, iż wbrew prawnemu obowiązkowi organ spraw zainicjowanych żądaniami strony o wydanie zaświadczeń o treści ustalonej na podstawie danych, rejestrów, wiedzy, a w tym wiedzy dostępnej organowi z urzędu i z czynnym udziałem strony nie wydał do dnia dzisiejszego (...) oraz poprzez stwierdzenie niezgodności z prawem oraz bezskuteczności tak wystawionych w sprawach dokumentów tytułowanych zaświadczenie jako dokumentów nie spełniających konstytutywnych wymagań prawem stanowionych (...)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "P.p.s.a." strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, gdyż jak wynika z treści przepisu art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Należy jednak zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku (czy też postanowienia) może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które, co istotne, odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 891/13). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 P.p.s.a. dotyczy zatem sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne. Natomiast w sprawie niniejszej Sąd w postanowieniu z dnia 25 września 2018 r. orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu do zamieszczenia w postanowieniu żądnego dodatkowego wyrzeczenia zarówno w sentencji, jak i jego uzasadnieniu. Zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domaga się skarżący nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 157 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.