III SAB/Kr 107/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie: WSA Maria Zawadzka (spr.) WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 11 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia żądanej treści. postanawia: odrzucić skargę. Pismem datowanym na dzień 22 lutego 2026 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 11 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia żądanej treści. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w Krakowie wyjaśnił, że Skarżący zainicjował szeregów postępowań dotyczących nierozpoznania jego wniosku z dnia 11 grudnia 2017 r. Ponieważ złożone przez Skarżącego w grudniu 2017 r. wnioski o wydanie zaświadczeń, ze względu na niejasną treść, wymagały uzupełnienia, organ wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosków. Ponieważ skarżący nie doprecyzował swoich żądań organ wydał postanowienia o odmowie wydania zaświadczeń (m.in. postanowienie nr 3/2018 z dnia 19 stycznia 2018 r. i kolejne). Organ podkreślił, że analogiczna sprawa była już przedmiotem kontroli sądowej i została prawomocnie oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawach o sygn. akt III SAB/Kr 39/18, III SAB/Kr 40/18, III SAB/Kr 41/18, III SAB/Kr 156/25 oraz Naczelny Sąd Administracyjny potwierdziły prawidłowość działań organu, uznając zasadność wezwań do uzupełnienia braków. W związku z powyższym organ stwierdził, że zarzut bezczynność jest bezzasadny, ponieważ to bierność Skarżącego uniemożliwiła merytoryczne załatwienie sprawy. Organ wskazał, że skarżący bezzasadnie inicjuje kolejne postępowania, dążąc do podważenia utrwalonego stanowiska organu oraz prawomocnych orzeczeń sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 21 lutego 2026 r. skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie wobec niezałatwienia jego wniosku z dnia 11 grudnia 2017 r. Jest to kolejna skarga wniesiona przez skarżącego, w której skarżący zarzuca organowi bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 11 grudnia 2017 r. Postanowieniem nr 4/2018/ZAG z dnia 19 stycznia 2018 r. Komendant Powiatowy Policji w Krakowie rozpoznając ww. wniosek skarżącego odmówił wydania zaświadczenia. Organ wskazał, że Skarżący nie dopełnił wymogu wyraźnego i precyzyjnego wyrażenia oświadczenia procesowego, wobec czego zaistniały wątpliwości co do znaczenia i zamysłu żądania zawartego w piśmie. Dodał, że organ nie może dokonywać wyboru lub oceny wniosków strony według własnego uznania, lecz na mocy art. 64 §2 k.p.a. zobowiązany jest do wezwania strony sprecyzowania wniosków objętych pismem. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł skargę do Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 19 czerwca 2018 r. sygn. III SAB/Kr 39/18 stwierdził, że Komendant Powiatowy Policji w Krakowie dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz w pozostałym zakresie skargę oddalił, uznając że ostatecznie postępowanie zostało zakończone odmową wydania zaświadczenia. Zatem, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet i sądowego. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt El OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Podkreślić również należy, że formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, bowiem że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności". W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.