III SAB/Kr 108/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 marca 2017. r. sprawy ze skargi P. G. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie przekroczenia terminu do zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia od służby oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji prowadził postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia P. G. (dalej: "skarżący") ze służby w Policji, zakończone wydaniem w dniu 16 kwietnia 2015 r. rozkazu personalnego nr [...]. Rozkaz ten został doręczony pełnomocnikowi strony - radcy prawnemu M. B. listem poleconym bez potwierdzenia odbioru. Na podstawie numeru przesyłki poleconej ustalono jednak w internetowym systemie Poczty Polskiej SA "Śledzenie przesyłek", że została ona doręczona adresatowi w dniu 22 kwietnia 2015 r. o godz. 16.03. W dniu 8 maja 2015 r. wpłynęło do Komendy Wojewódzkiej Policji odwołanie skarżącego od rozkazu, które zostało przekazane do rozpoznania Komendantowi Głównemu Policji. Stwierdził on w postanowieniu nr [...] z dnia 23 lipca 2015 r. niedopuszczalność odwołania z uwagi na jego przedwczesność, uznając, że rozkaz KWP nr [...] nie wszedł do obrotu prawnego, bowiem brak jest dowodu jego doręczenia i nakazując organowi I instancji doręczenie rozkazu skarżącemu (zgodnie z pisemną informacją radcy prawnego M. B. z daty wpływu 14 lipca 2015 r., przestał on być pełnomocnikiem strony). W związku z tym organ I instancji w dniu 12 sierpnia 2015 r. skutecznie doręczył stronie rozkaz nr [...]. Skutkiem kolejnego odwołania skarżącego, Komendant Główny Policji rozkazem nr [...] z dnia 2 października 2015 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił datę zwolnienia na dzień 12 sierpnia 2015 r., a w pozostałej części utrzymał w mocy rozkaz organu I instancji. Skarżący zaskarżył rozkaz Komendanta Głównego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 4 maja 2016 r. sygn. II SA/Wa 1920/15 uchylił zaskarżony rozkaz KGP z uwagi na fakt, że został one wydany z naruszeniem art. 110 kpa. Sąd uznał, że jakkolwiek pierwotne doręczenie pełnomocnikowi strony było wadliwe, to jednak doręczenie to nastąpiło. Nie można jedynie ustalić precyzyjnie daty tego doręczenia, w związku z czym wątpliwości powinny być interpretowane na korzyść strony, która sama wniosła środek zaskarżenia. Tym samym w ocenie WSA w Warszawie rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia 16 kwietnia 2015 r., jako doręczony pełnomocnikowi skarżącego, wszedł do obrotu prawnego, a ponowne jego doręczenie skarżącemu zostało dokonane z naruszeniem art. 110 K.p.a. Komendant Główny Policji w konsekwencji powyższego orzeczenia wydał w dniu 16 września 2016 r. postanowienie nr [...], którym stwierdził niedopuszczalność odwołania skarżącego z dnia 14 sierpnia 2015 r., jako wniesionego przez stronę od "powtórnie", a zatem wadliwie według Sądu, doręczonego rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 16 kwietnia 2015 r. Jednocześnie Komendant Główny Policji stwierdził, że w obrocie prawnym pozostało jego ostateczne postanowienie nr [...] z dnia 23 lipca 2015 r. o niedopuszczalności odwołania wniesionego w dniu 8 maja 2015 r., którym jest związany. Skoro natomiast WSA w Warszawie w wyroku z dnia 4 maja 2016 r. nie odniósł się do tego rozstrzygnięcia, to należy przyjąć, że eliminacja postanowienia KGP nr [...] z obrotu prawnego nie jest konieczna do właściwego załatwienia sprawy i okoliczność ta uniemożliwia ponowne rozpatrzenie przez KGP odwołania z dnia 30 kwietnia 2015 r. wniesionego przez stronę po pierwotnym doręczeniu rozkazu KWP. Skarżący został prawidłowo pouczony przez Komendanta Głównego Policji o prawie wniesienia skargi na postanowienie do WSA w Warszawie jednak z prawa tego nie skorzystał. Pismem z dnia 7 października 2016 r. skarżący wezwał Komendanta Głównego Policji "do usunięcia naruszenia prawa z zażaleniem na bezczynność", w którym powołując się na art. 37 § 1 K.p.a. wniósł zażalenie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji polegającą na niedoręczeniu rozkazu personalnego nr [...] z dnia 16 kwietnia 2015 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oraz wezwał o niezwłoczne usunięcie naruszenia prawa poprzez przesłanie do jego wiadomości kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem pocztowego poświadczenia doręczenia w/w rozkazu personalnego do pełnomocnika skarżącego. Skarżący złożył skargę na bezczynność organu - Komendanta Wojewódzkiego Policji w zakresie przekroczenia ustawowego terminu do zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji, a z uzasadnienia skargi wynika, że zarzut ten dotyczy braku doręczenia stronie oraz jej ówczesnemu pełnomocnikowi rozkazu personalnego KWP nr [...] z dnia 16 kwietnia 2015 r. Skarżący domaga się ustalenia komu, kiedy i w jakich okolicznościach rozkaz ten został doręczony i wyraża opinię, że w tym zakresie wyrok WSA w Warszawie nie ma powagi rzeczy osądzonej. Do skargi została dołączona pisemna odpowiedź Komendanta Głównego Policji z dnia 9 listopada 2016r. na powyższe wezwanie. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 P.p.s.a.). Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sady obejmuje także orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność organów w sprawach decyzji administracyjnych, postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służyły zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych niż wyżej wymienione alty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego (art. 3 §1 i 2 pkt. 1 - 4 i 8 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd nie jest związanym granicami skargi. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W sprawie skargi na bezczynność środkiem zaskarżenia, który musi zostać wyczerpany jest zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postepowania administracyjnego (Dz.U.2016.23), dalej "K.p.a." Rozpatrując skargę na bezczynność postępowania sąd ogranicza się zatem do kontroli, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ww. ustawy oraz czy istnieją podstawy do stwierdzenia bezczynności, a także czy przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność postępowania strona wyczerpała tryb, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Skarżący wyczerpał ten tryb, kierując w dniu 7 października 2016 r. wezwanie do Komendanta Głównego Policji "do usunięcia naruszenia prawa z zażaleniem na bezczynność", w którym powołując się na art. 37 § 1 K.p.a. wniósł zażalenie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji polegającą na niedoręczeniu rozkazu personalnego nr [...] z dnia 16 kwietnia 2015 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Tym samym skarżący spełniła warunek formalny wniesienia skargi na bezczynność organu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o bezczynności organu można mówić wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy organ nie podjął żadnych czynności, jak i takiej, gdy czynności zostały wprawdzie podjęte, ale organ nie zakończył ich stosownym aktem. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna, a Komendant Wojewódzki Policji nie pozostaje w bezczynności w zakresie przekroczenia ustawowego terminu do zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Słuszne jest stanowisko organu, że kwestia doręczenia rozkazu personalnego KWP nr [...] z dnia 16 kwietnia 2015 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji została rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1920/15 w ten sposób, że za skuteczne zostało uznane przez Sąd doręczenie rozkazu pełnomocnikowi strony - radcy prawnemu M. B. i niezależnie od prawidłowości tego doręczenia, wywołało ono skutki prawne określone w art. 110 K.p.a. Wymieniony wyżej wyrok jest prawomocny, a zatem na podstawie art. 170 P.p.s.a. wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również orzekający w sprawie Sąd. Na marginesie jedynie Sąd wskazuje, że ewentualnej bezczynności można byłoby dopatrywać się względem Komendanta Głównego Policji w zakresie nie rozpoznania odwołania skarżącego z dnia 30 kwietnia 2015 r., nie mniej jednak kwestia ta wykracza poza zakres niniejszej sprawy i nie może być badana przez orzekający w niniejszej sprawie Sąd. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.