III SAB/Kr 11/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie NSA Grażyna Danielec NSA Piotr Lechowski (spr.) Protokolant Dorota Hajto po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2005r sprawy ze skargi G. W. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] -zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w [...] do wydania w terminie jednego miesiąca rozstrzygnięcia w sprawie wniosku skarżącego o ustalenie uprawnienia do równoważnika pieniężnego za zajmowany lokal na rok 2005- Wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w [...] skargą z dnia [...] kwietnia 2005 r G. W. zarzucił temu organowi bezczynność w ustaleniu prawa do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego należnego jako renciście policyjnemu za rok 2005. Zaznaczając, że wniesienie skargi na bezczynność, zostało poprzedzone złożeniem w trybie art. 37 § 1 kpa zażalenia do organu wyższego stopnia - [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] skarżący podnosił, że w połowie miesiąca stycznia 2005 r złożył wniosek "o ustalenie prawa do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego należnego mu jako renciście policyjnemu", i że wniosek ten nie został załatwiony decyzją. Skarżący nie czuł się usatysfakcjonowany uzyskaną z Komendy Wojewódzkiej Policji pismem z dnia [...] kwietnia 2005 (L. dz. [...] ) informacją, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] , ustalono na czas nieokreślony uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu i że decyzja na rok 2005 nie zostanie wydana. Zdaniem skarżącego decyzja ustalająca jego prawo do równoważnika i jego wysokość za rok 2005 nie została wydana. Komendant Powiatowy Policji w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu, złożenie w dniu [...] stycznia 2005 r wymaganego przepisami oświadczenia majątkowego, nie obligowało organu do wydania nowej decyzji ustalającej uprawnienie do otrzymania równoważnika za rok 2005, wobec ustalenia tego uprawnienia decyzją ostateczną z [...] kwietnia 2004 r, a stworzyło podstawę do administracyjno-technicznej czynności obliczenia kwoty równoważnika za rok 2005 stosownie do normy zaludnienia oraz waloryzowanej na dany rok kwoty równoważnika. Wskazując na przepis § 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919), przyjął organ stanowisko, iż zbędne jest coroczne wydawanie decyzji w przedmiocie ustalenia uprawnień do otrzymania równoważnika, jeżeli ze złożonego oświadczenia majątkowego nie wynika by nastąpiła utrata przesłanek, o których mowa w § 1 ust. 1 lub by nastąpiła zmiana uprawnienia do norm zaludnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] jest uzasadniona. Przepis art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r o Policji (t. j. Dz. U. z 2002 Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), przewiduje uprawnienie policjanta do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Przepisy dotyczące lokali mieszkalnych, stosownie do przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.), stosuje się odpowiednio do funkcjonariuszy m.in. policji zwolnionych ze służby, uprawnionych do policyjnej emerytury lub renty. Przepisy § 9 wydanego na podstawie art. 91 ust. 2 ustawy o Policji Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 marca 2002 r w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919), przewidują formę decyzji, dla rozstrzygnięcia w sprawach przyznawania, odmowy przyznawania, cofania albo zwrotu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia ustalenia uprawnień policjanta do otrzymania równoważnika pieniężnego oraz do liczby norm zaludnienia przysługujących zamieszkałym z nim członkom rodziny dokonuje się według stanu na dzień 1 stycznia danego roku kalendarzowego na podstawie corocznie składanego przez niego oświadczenia mieszkaniowego. Jest poza sporem, że dnia [...] stycznia 2005 r skarżący złożył w Komendzie Powiatowej Policji w [...] wymagane przepisem § 3 ust. 2 powołanego Rozporządzenia, oświadczenie mieszkaniowe za rok 2005. Zarazem ze złożonego w trybie art. 37 § 1 kpa do organu wyższego stopnia, zażalenia z dnia [...] marca 2005 (k. 6), przesłanego do wiadomości Komendanta Powiatowego Policji (k. 7 akt adm.), oraz notatki urzędowej z dnia [...] marca 2005 (k. 12), wynika, że złożenie powyższego oświadczenia skarżący uznał za obligujące organ do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia uprawnienia do równoważnika za remont lokalu na rok 2005. W tej sytuacji Komendant Powiatowy Policji w [...] , przyjmując stanowisko, że o uprawnieniu do równoważnika za rok 2005 orzeczono już decyzją ostateczną Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2004 Nr [...] (utrzymaną w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] decyzją z dnia (2004.06. [...] Nr [...]), winien rozstrzygnąć o żądaniu wydania decyzji - w sprawie jego zdaniem już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną - decyzją, opartą na przepisie art. 105 § 1 kpa. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jednak zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sprawy jest zarzut bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie rozstrzygnięcia w formie decyzji o uprawnieniu skarżącego do otrzymania za rok 2005 równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Rozważanie zatem na tle zarzutu bezczynności, czy trafne jest stanowisko organu I instancji, że w świetle przepisów Rozporządzenia z 28 czerwca 2002 r ustalenie uprawnień do otrzymania równoważnika pieniężnego, następuje jednorazowo decyzją na następne lata, przekracza granice niniejszej sprawy i nie jest w tym postępowaniu sądowo-administracyjnym dopuszczalne. Dopiero zaskarżenie ewentualnej decyzji umarzającej postępowanie o ustaleniu uprawnienia do równoważnika pieniężnego za zajmowany lokal mieszkalny za rok 2005, może wywołać, kontrolę merytoryczną zasadności stanowiska co do tego, iż sprawa za ten okres została już załatwiona inną decyzją ostateczną. Natomiast zasadny jest zarzut bezczynności w podjęciu rozstrzygnięcia o żądaniu skarżącego co do uprawnienia do otrzymania równoważnika za 2005 rok. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3, wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę już poprzednio rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Przepis art. 16 kpa statuując zasadę trwałości decyzji ostatecznych, wskazuje zarazem tryby postępowań nadzwyczajnych w których może nastąpić uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej. Żądanie zatem wszczęcia postępowania w sprawie zakończonej już inną decyzją ostateczną oznacza, że istnieje przesłanka uniemożliwiająca załatwienie sprawy co do jej istoty. W takiej sytuacji, przy podtrzymywaniu żądania wydania decyzji organ - przyjmując, że sprawę załatwiono inną decyzją ostateczną - winien podjąć decyzję umarzającą postępowanie z powodu jego bezprzedmiotowości, na podstawie art. 105 § 1 kpa. Przesłanka umorzenia postępowania może istnieć także przed jego wszczęciem. Skoro bowiem przepisy ustawy o Policji, i przepisy wykonawcze w powyższych sprawach nie przewidują formy rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, to właściwa jest forma umorzenia postępowania w sprawie już załatwionej decyzją ostateczną (Por. B. Adamiak, J. Borkowski, KPA - Komentarz, Wyd. 3, C.H. Beck 2000, str. 664). Zarzut bezczynności, oznacza postawienie zarzutu organowi administracji publicznej nie załatwienia w terminie określonym art. 35 kpa lub ustalonym w trybie art. 36 kpa, sprawy w jednej z form przewidzianych art. 3 § 2 pkt 1 do 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na marginesie, wyraźnie należy zastrzec, iż uwzględniając skargę na bezczynność w załatwieniu sprawy, nie przesądził Sąd o sposobie załatwienia wniosku, wskazując tylko jakie konsekwencje niesie przyjęcie stanowiska, że sprawa objęta wnioskiem już jest załatwiona inną decyzją ostateczną. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.)