III SAB/Kr 11/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 6 czerwca 2021 r. o wydanie zaświadczenia o żądanej treści postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 6 czerwca 2021 r. K. J. (dalej: skarżący), złożył wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o wydanie zaświadczenia tj. wydania zaświadczenia nowego w sprawie (w której zapadło postanowienie Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 14 września 2009 roku [...]), "poprzez potwierdzenie, iż strona pełniła i w tym zakresie bezspornie ją pełniła (...) w warunkach uzasadniających ubieganie się o podwyższenia świadczeń stronic należnych z mocy art. 15.2.3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji i ich rodzin". Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie w dniu 10 czerwca 2021 r. przekazał sprawę Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie celem załatwienia zgodnie z właściwością. Postanowieniem nr 18/2021/ZSK z dnia 18 czerwca 2021 r. Komendant Powiatowy Policji w Krakowie odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści. Skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w rozpoznaniu i załatwieniu jego wniosku z dnia 6 czerwca 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2021 roku sygn. akt III SAB/Kr 90/21 skargę tę oddalił. Pismem z dnia 29 stycznia 2024 r., K. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 6 czerwca 2021 r. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. Bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Celem skargi na bezczynność lub przewlekłość organu administracji publicznej, jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Opisany powyżej stan faktyczny, wskazuje że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, bowiem Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie w dniu 10 czerwca 2021 r. zakończył postępowanie w sprawie, przekazując sprawę Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie celem załatwienia zgodnie z właściwością, który postanowieniem z dnia 18 czerwca 2021 r. odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści. Wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2022 r. sygn. II OPS 1/21 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), "skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, "że również w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wskazano, że: Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przyjęty w powołanej uchwale pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy. Normatywna tożsamość reguł zaskarżania bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uprawnia bowiem do uznania powołanej wyżej uchwały, jako adekwatnej także przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ". Z tych powodów niniejszą skargę Sąd uznał za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekając jak w sentencji postanowienia.