III SAB/Kr 110/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Starosty S. w przedmiocie rozpatrzenia skargi złożonej w trybie art. 227 kpa postanawia odrzucić skargę Uzasadnienie: M. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakwie skargę na bezczynność Starosty S. w przedmiocie nierozpoznania skargi złożonej w trybie art. 227 kpa. W odpowiedzi na skargę Starosta S. wniósł o umorzenie postępowania, gdyż - jak podał poinformowano stronę o sposobie załatwienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie wskazać należy, że złożona w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 3 §2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 zwanej dalej ppsa) - skarga na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia skargi z 15 kwietnia 2019 r. złożonej w trybie art. 227 kpa, nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Skarga z dnia 15 kwietnia 2019 r. ma charakter skargi powszechnej, instytucji uregulowanej w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanym "Skargi i wnioski". Zgodnie z poglądami praktyki sądowej ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII kpa nie podlega kognicji Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por post. NSA z 9 grudnia 1999r., III SAB 7/99 niepubl.) Zatem także skargę na bezczynność dotyczącą załatwienia skargi powszechnej należy ocenić jako niedopuszczalną. Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Natomiast w myśl art. 3 § 2 ppsa sądy administracyjne co do zasady orzekają w sprawach skarg na działanie oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 ww ustawy, czyli takich, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie lub rozstrzygają je co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie, a także na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Natomiast skarga złożona w trybie skargowo - wnioskowym jest prawnym środkiem obrony i ochrony interesów jednostki, który nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ogólnego, ani też nie może stanowić podstawy do wszczęcia postępowania sądowoadmnistracyjnego. Zatem w przypadku złożenia skargi na podstawie art. 227 kpa, tak jak to miało miejsce na gruncie rozpatrywanej sprawy, stronie nie służy skarga, ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 września 2005r., sygn. akt IV SAB/Wa 80/05, lex nr 205439). Te przejawy działania organów administracji nie mieszczą się w przytoczonym wyżej wyliczeniu aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego, zatem nie ma podstaw, aby przypisać im cechę aktu lub czynności, o których mówi art. 3 §2 pkt 4 ppsa. Stosownie do tego przepisu przedmiotem skargi mogą być akty lub czynności, które nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, są podejmowane w sprawach indywidualnych, mają charakter publicznoprawny i dotyczą uprawnień i obowiązków wynikających z przepisu prawa, a zawiadomienie o załatwieniu skargi (art. 238 kpa) nie spełnia wszystkich Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jako skarga na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia skargi złożonej w trybie 227 kpa jest niedopuszczalna i należało ją odrzucić na podstawie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.