III SAB/Kr 113/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie: WSA Bogusław Wolas WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 marca 2020 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę. Pismem datowanym na dzień 4 marca 2026 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 9 marca 2020 r. o wydanie zaświadczenia żądanej treści. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 9 marca 2020 r. skarżący wystąpił o wydanie zaświadczenia. W związku z niekompletnością wniosku, tj. brakiem wskazania, o jakie konkretnie zaświadczenie chodzi, organ pismem z dnia 11 marca 2020 r. (doręczonym w dniu 30 marca 2020 r.), zwrócił się do skarżącego o jego niezwłoczne uzupełnienie. Kolejnym pismem z dnia 6 kwietnia 2020 r. (doręczonym w dniu 16 kwietnia 2020 r.) - działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. - zwrócono się ponownie do skarżącego o uzupełnienie, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, jego podania/wniosku z dnia 9 marca 2020 r. poprzez sprecyzowanie treści żądania. Ponadto pouczono skarżącego, że nieusunięcie braków formalnych podania w wyznaczonym przez organ terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Skarżący nie doprecyzował treści przedmiotowego wniosku z dnia 9 marca 2020 r., natomiast w dniu 27 maja 2020 r. wniósł do Komendanta Głównego Policji ponaglenie. Pismem z dnia 4 marca 2026 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 9 marca 2020 roku. Zdaniem organu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na to, że treść podania z dnia 9 marca 2020 r. budziła wątpliwości, organ dwukrotnie wzywał skarżącego do uzupełnienia wniosku, działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. skarżący został pouczony o terminie usunięcia braków i rygorze, tj. pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Skarżący nie uzupełnił przedmiotowego wniosku. Organ podkreślił, że czynność pozostawienia podania bez rozpoznania, poprzedzona uzasadnionym wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych, zwalnia organ z zarzutu bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 4 marca 2026 r. Skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie wobec niezałatwienia jego wniosku z dnia 9 marca 2020 r. Jak wynika z akta administracyjnych sprawy, wniosek skarżącego z dnia 9 marca 2020 r. został pozostawiony bez rozpoznania w związku z brakiem odpowiedzi skarżącego na dwukrotnie skierowane do niego wezwania o sprecyzowanie żądania. Rację ma organ wskazując, że warunkiem prawidłowego rozpoznania wniosku jest przede wszystkim ustalenie, co jest jego przedmiotem. Wobec niesprecyzowania treści wniosku, organ nie mógł nadać mu dalszego biegu. Ponadto wskazać należy, że wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga jest kolejną, w której skarżący zarzuca Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Krakowie bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 9 marca 2020 r. Prawomocnym wyrokiem z dnia 17 grudnia 2024 r. sygn. akt III SAB/Kr 46/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę wniesioną przez skarżącego na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 9 marca 2020 r. o wydanie zaświadczenia. Opisany stan faktyczny wskazuje zatem, że skarga na bezczynność w rozpoznaniu wniosku z dnia 9 marca 2020 r. została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet i sądowego. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Podkreślić również należy, że formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, bowiem że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności". W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.