III SAB/Kr 115/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Jakubiec (spr.) Sędziowie: WSA Hanna Knysiak - Sudyka WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu w dniu 11 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie doręczenia zaświadczenia postanawia odrzucić skargę. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w związku z "nieuzasadnionym niezałatwieniem spraw o wydanie zaświadczenia zawisłej przed Komendantem Powiatowym Policji do liczby dziennika: [...]". W treści skargi sprecyzował, że zarzut bezczynności dotyczy nieprzekazania mu wydanego zaświadczenia. Organ miał poprzestać na powiadomieniu skarżącego o wydaniu zaświadczenia i doręczeniu fotokopii. Wniósł również o przyznanie mu odpowiedniej kwoty pieniężnej w związku z rażącą bezczynnością organu. Do skargi załączył pismo nazwane "wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa", które było skierowane do Komendanta Powiatowego Policji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przyznając, że skarżący zwrócił się w dniu 13 września 2016 r. z wnioskiem z dnia 8 września 2016 r. o wydanie zaświadczenia, iż "nie był objęty badaniami w zakresie BHP określonymi w art. 7 ust. 1 punkt 6 ustawy o Policji". Zaświadczenie zostało wydane w dniu 20 września 2016 r. i otrzymało numer [...]. W dniu 21 września 2016 r. zostało przesłane do skarżącego za pośrednictwem platformy e-puap. Skarżący kwestionował to zaświadczenie w drodze zażalenia, ponadto zwrócił się z powtórnym wnioskiem o wydanie zaświadczenia o wyżej opisanym przedmiocie. Również i to zaświadczenie (wydane w dniu 21 marca 2017 r.) zostało przesłane skarżącemu w dniu 23 marca 2017 r., tym razem za pośrednictwem Poczty Polskiej. Powyższe okoliczności świadczą o tym, że skarżący posiadał wiedzę o treści pierwszego zaświadczenia z dnia 20 wrzesnia 2016 r. a zatem musiało mu zostać doręczone. Organ nie pozostaje wobec tego bezczynny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z treścią § 2 tego przepisu zakres orzekania przez sąd administracyjny obejmuje kontrolę działalności administracji publicznej przez orzekanie w sprawach skarg na: sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach ze skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4/ inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8/ bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9/ bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Należy podnieść, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przyjmuje się również, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Tym samym nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzuca organowi bezczynność polegającą na niedoręczeniu mu w formie prawem wymaganej wydanego w dniu 20 września 2016 r. zaświadczenia o nr [...]. Skarżący w istocie kwestionuje sposób doręczenia mu tego zaświadczenia, gdyż organ w odpowiedzi na skargę twierdzi, że zaświadczenie zostało skarżącemu przekazane: w formie elektronicznej w pliku pdf. Zarzuty skarżącego nie mają znaczenia, gdyż w sprawie o bezczynność istotne jest, czy objęte skargą zaniechanie organu ma związek z niewydaniem decyzji, postanowienia, czy innego aktu lub czynności z kategorii objętych kognicją sądu administracyjnego. Generalnie doręczenia na gruncie przepisów postępowania administracyjnego (rozdział VIII ustawy Kodeks postępowania administracyjnego) odbywają się poprzez techniczne czynności organu, którym w żaden sposób nie można przypisać władczych cech administracji charakterystycznych dla form ujętych przepisem art. 3 p.p.s.a. Przede wszystkim nie stanowią przejawu władczego działania administracji i nie konkretyzują praw i obowiązków jednostki. Wobec tego, skoro doręczenia, również zaświadczeń wydanych na podstawie działu VII Kpa, nie posiadają wyżej opisanych cech, to jest nie są objęte kognicją sądu administracyjnego, nie można formułować zarzutu bezczynności na gruncie braku (czy wadliwego) doręczenia zaświadczeń. Mając na uwadze powyższe, Sąd odrzucił skargę K. J. na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.