III SAB/Kr 118/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego postanawia skargę odrzucić. Pismem z dnia 13 czerwca 2019 r. skarżący K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego "w związku z milczeniem skarżonego organu administracji w przedmiocie mojego wystąpienia o działania tego organu w przedmiocie mojego konstytutywnego prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 maja 2005 roku, z dnia 20 listopada 2012 roku, wobec wiedzy tegoż organu, iż świadczenia te bezprawnie od tej daty mi wstrzymano, a w tym zakresie jednoznacznie wypowiedział się merytorycznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2009 roku do sygnatury akt II SA/Wa 1032/08, stwierdzając, iż działania organów i ich wykładnia prawa, wskazująca na dopuszczalność nie wypłacania mojej osobie od dnia 1 maja 2005 roku świadczeń równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, jest sprzeczna z obowiązującymi normami prawa i wprost godzi w prawo strony dobrze i słusznie nabyte na stan spoczynku, jak również niedopuszczalne było stwierdzenie, braku decyzji, skoro decyzja taka istniała i funkcjonowała, jak i nadal funkcjonuje w obiegu prawnym, z mocy decyzji źródłowej, z mocy norm prawa z daty jej wydania adresowanej do strony w razie uzyskania statusu f-sza Policji w stanie spoczynku, tj. nadal posiadania prawa do lokalu mieszkalnego przydzielanego decyzją właściwego organu administracji, tj. Komendanta Powiatowego Policji, właściwego w mojej sprawie i w służbie czynnej, jak i właściwego w stanie spoczynku, a w tym nawet w związku z treścią norm prawa rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 roku, w sprawie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, wskazujących organ zobowiązany przyznać policjantowi w stanie spoczynku określony w tych przepisach równoważnik w formie świadczeń pieniężnych, publicznoprawnych, w razie ustalenia, lub wiedzy, iż strona nie ma zaspokojonych potrzeb mieszankowych przedziałem lokalu, względnie poprzez wypłacenie jej pomocy finansowej." Do skargi skarżący dołączył wniesione dnia 13 czerwca 2019 r. na podstawie art. 37 k.p.a. ponaglenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ przytoczył dotychczasowy stan faktyczny sprawy, wskazując, że w dniu 21 listopada 2012 r. do Komendy Powiatowej Policji wpłynął wniosek skarżącego datowany na dzień 20 listopada 2012 r., w którym wnioskował o: "podjęcie prawem przypisanych czynności postępowania egzekucyjnego w administracji przed organem w celu zrealizowania uprawnienia i prawa do świadczeń finansowych z prawem tym powiązanych i przyznanych decyzją wydaną w imieniu i z upoważnienia organu numer [...] z dnia 2 listopada 1999 roku, w celu realizacji konstytutywnego uprawnienia z art. 92 ustawy o Policji z wykonania decyzji [...] z dnia 2 listopada 1999 roku w imieniu organu i z jego upoważnienia, wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę liczoną od każdej należności miesięcznej, poczynając od należności za miesiąc maj 2005 roku do daty płatności należności, gdzie świadczenia winny być wypłacane co miesiąc, za miesiąc poprzednim, zatem odsetki zasadnym jest liczyć je przed organem egzekucyjnym z urzędu, od każdej kwoty miesięcznej z wyliczenia należności, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następnego, w którym należność winna być wypłacona, z uwzględnieniem obowiązującej w dacie wymagalności świadczenia stawki dziennej określonej w przepisach prawa materialnego, w wyliczeniu należności miesięcznej uwzględniając ewentualne zmiany wysokości stawki dziennej do danego dnia przypisaną, za który należność wyliczano na podstawie świadczenia za ten dzień przysługującego ". Organ wskazał następnie, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego jako substytut lokalu mieszkalnego, którego funkcjonariusz nie otrzymał w naturze określony jest w art. 92 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. Uszczegółowione zasady jego przydziału zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. Jak wynika z literalnego brzmienia ustawy, równoważnik jako szczególny przywilej przysługuje wyłącznie funkcjonariuszom w służbie czynnej. Przywileje emerytów i rencistów Policji określa natomiast ustawa z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego. Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego (...). W ramach tejże ustawy osobom uprawnionym do emerytury lub renty policyjnej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego albo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Komendant wyjaśnił, że skarżący pełnił służbę od 16 czerwca 1988 r. do dnia 30 kwietnia 2005 r. W trakcie pełnienia służby w Policji nie posiadając lokalu mieszkalnego pobierał równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, przydzielony na podstawie decyzji [...] Komendanta Rejonowego Policji, a następnie [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 2 listopada 1999 r. Z chwilą zwolnienia ze służby w Policji został wykluczony z kręgu osób uprawnionych do pobierania przedmiotowego równoważnika, co zostało w sposób ostateczny uregulowany decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 sierpnia 2009 r. i utrzymanej w mocy prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie III SA/Kr 1018/09. Od dnia wydania przedmiotowego wyroku stan prawny nie uległ zmianie, nie uległy zmianie żadne przepisy regulujące przydział świadczenia jak również skarżący nie wstąpił do służby w Policji. Tym samym pismem [...] z dnia 30 listopada 2012 r. udzielono K. J. odpowiedzi na otrzymane w dniu 20 listopada 2012 r. pismo. Pismo to zostało zaskarżone do Komendanta Wojewódzkiego Policji, który pismem z dnia 11 stycznia 2013 r. sygn. [...] po raz kolejny wyjaśnił skarżącemu jego aktualny status prawny, przypominając, że nie toczy się żadne postępowanie egzekucyjne i uznał skargę za bezzasadną. Po wyczerpaniu drogi zażaleniowej w dniu 18 stycznia 2013 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie gdzie zaskarżył: "Pomimo odległej daty wniesienia rzeczonego podania, skarżony organ w tej sprawie wszczynającej czynności administracyjnoprawne w dacie wpływu podania do organu nie podjął żadnych prawem przypisanych do takiego wniosku czynności procesowych czy też proceduralnych, ani żadnych innych, do których był z mocy prawa zobowiązanym. Wobec bezczynności organu, wniosłem zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji, z dnia 11 grudnia 2012 roku, w trybie art. 37 ustawy kodeks postępowania administracyjnego. W odpowiedzi w imieniu i z upoważnienia KWP, w której nie uznano mojego zażalenia za uzasadnione, z przyczyn wskazanych w tej odpowiedzi z dnia 11 stycznia 2013 roku [...] gdzie w mojej ocenie w sposób rażący dokonano wykładni art. 5 § 2 kpa, gdzie również w sposób rażący, rzeczom martwym przypisuje się prawo do czynności prawnych, a jeszcze nie spotkałem się z rzeczą martwą zdolną do takich czynności, czy też wydania upoważnień, oświadczeń, decyzji...". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem III SAB/Kr 9/13 z dnia 22 maja 2013 r. wskazując "decyzja, wobec której skarżący wnosi o podjęcie działań nie istnieje w obrocie prawnym, tym bardziej niezasadnym jest wysuwanie żądań przez skarżącego realizację uprawnień na gruncie tej decyzji" - skargę odrzucił. Postanowienie stało się prawomocne dnia 16 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Ponieważ sąd administracyjny uprawniony jest do orzekania w sprawie bezczynności organu w przypadkach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a oraz w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 ww. przepisu, aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302) - dalej p.p.s.a, to istotą sprawy jest ocena, czy na organie, tj. na Komendancie Powiatowym Policji ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie, wskazać należy, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest natomiast bezczynność Komendanta Powiatowego Policji polegająca, zdaniem skarżącego, na milczeniu organu w przedmiocie jego wniosku z dnia 20 listopada 2012 r. w sprawie "konstytutywnego prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 maja 2005 roku, (...) wobec wiedzy tegoż organu, iż świadczenia te bezprawnie od tej daty mi wstrzymano, a w tym zakresie jednoznacznie wypowiedział się merytorycznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2009 roku do sygnatury akt II SA/Wa 1032/08". Podkreślić jednak należy, że w przedmiotowej sprawie, nie ma w obiegu prawnym decyzji uprawniającej skarżącego do otrzymywania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, nie ma zatem żadnych podstaw prawnych do rozważania i rozstrzygania kwestii równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Jak wielokrotnie zwracano uwagę (vide: np. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 marca 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 2/17) decyzją z 14 lipca 2009 r. Komendant Powiatowy Policji m.in. wygasił od dnia 13 maja 2005 r. decyzję własną z dnia 2 listopada 1999 r. Nr [...], a kolejno Komendant Policji decyzją Nr [...] z dnia 26 sierpnia 2009 r.: uchylił w całości decyzję z dnia 14 lipca 2009 r. Nr [...] oraz wygasił z dniem 1 maja 2005 r. decyzję Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 2 listopada 1999 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09 oddalił skargę skarżącego na ww. decyzję z dnia 26 sierpnia 2009 r. Orzeczenie to nie zostało zaskarżone skargą kasacyjną i jest prawomocne. Ze względu na brak podstaw prawnych do prowadzenia przez Komendanta Powiatowego Policji postępowania, które obligowałoby ten organ do wydania decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, Komendant Powiatowy Policji nie miał obowiązku rozpoznać sprawy dotyczącej prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Dlatego też nie pozostaje on w bezczynności. Nie można przy tym też nie zauważyć, że pismem z dnia 30 listopada 2012 r. organ odpowiedział skarżącemu na jego wniosek z dnia 20 listopada 2012 r., wskazując na brak przedmiotu postępowania i w związku z tym na brak podstaw do rozpatrzenia jego wniosku. Ponadto w sprawie bezczynności organu w związku z przedmiotowym pismem skarżącego wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt III SAB/Kr 9/13, który to wskazał, że "decyzja, wobec której skarżący wnosi o podjęcie działań nie istnieje w obrocie prawnym, tym bardziej niezasadnym jest wysuwanie żądań przez skarżącego o realizację uprawnień na gruncie tej decyzji". Mając na uwadze powyższe, zarzut skarżącego związany z milczeniem organu, co do przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lakolu nie jest zasadny i nie znajduje potwierdzania w aktach sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia o odrzuceniu skargi.