III SAB/Kr 121/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie udostępnienia akt administracyjnych z wniosku z dnia 13 września 2021 r. postanawia skargę odrzucić. Pismem z dnia 7 października 2021 r. skarżący K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie udostępnienia akt administracyjnych z wniosku z dnia 13 września 2021 r. W odpowiedzi na skargę Komendant wyjaśnił, że skarżący we wniosku z dnia 13 września 2021 r., domagał się zdalnego udostępnienia "kompletnych i uporządkowanych" akt administracyjnych postępowania, w którym KWP wydał "orzeczenie w drugiej instancji z dnia 30 listopada 2020 roku numer [...]". Pismem z dnia 16 września 2021 r., poinformowano skarżącego, że żądane przez niego akta nie zostały zwrócone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, a w związku z tym nie ma możliwości ich przesłania. Niniejsze pismo zostało odebrane przez dorosłego domownika w dniu 24 września 2021 r. Organ wyjaśnił przy tym, że akta postępowania, w którym Komendant Wojewódzki Policji wydał postanowienie z dnia 30 listopada 2020 r. nr [...], zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pismem z dnia 14 stycznia 2021 r., w związku ze skargą K. J. z dnia 20 grudnia 2020 r. i do dnia złożenia odpowiedzi na skargę nie zostały zwrócone organowi. W sprawie, która toczy się pod sygnaturą III SA/Kr 42/21 został już wydany wyrok z dnia 15 marca 2021 r. oddalający skargę K. J., jednak ze względu na dalsze wnioski skarżącego pozostaje nieprawomocny. Tym samym udostępnienie akt sprawy przez organ w dacie złożenia przez skarżącego wniosku było niemożliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 ppsa sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 7 października 2021 r. K. J. złożył skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie udostępnienia akt administracyjnych z wniosku z 13 września 2021 r. Z akt sprawy wynika jednak, że pismem z dnia 16 września 2021 r., poinformowano skarżącego, iż żądane przez niego akta nie zostały zwrócone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, a w związku z tym nie ma możliwości ich przesłania. Niniejsze pismo zostało odebrane przez dorosłego domownika w 24 września 2021 r. Jak wynika z ustaleń Sądu sprawa o sygn. akt III SA/Kr 42/21, do której załączone są wnioskowane przez skarżącego akta administracyjne, do dnia wydania nin. postanowienia nie została jeszcze prawomocnie zakończona, a tym samym akta nie zostały zwrócone do organu. Opisany stan faktyczny wskazuje zatem, że organ rozstrzygnął postępowanie w przedmiocie wniosku i zawiadomił skarżącego o sposobie załatwienia sprawy przed wniesieniem skargi. Tym samym sąd administracyjny nie może merytorycznie orzekać w przedmiotowej sprawie. Pogląd o niemożności merytorycznego rozpoznania sprawy wynika z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19. Formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla innego typu postępowań administracyjnych. Wskazać należy, że zgodnie z ww. uchwałą, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Organ poinformował skarżącego, że nie posiada żądanych akt, a zatem nie może ich udostępnić. Poinformował też gdzie akta te się znajdują. Organ nie pozostaje zatem w bezczynności, a przedmiotowa skarga w swoim celu nie zmierza do likwidacji stanu bezczynności. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawi art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.