III SAB/Kr 124/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Niedźwiedź, Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.), Asesor WSA Magdalena Gawlikowska, , po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz w przedmiocie rozpoznanie wniosku dotyczącego uruchomienia usługi publicznego transportu zbiorowego postanawia odrzucić skargę. 1. A. F. (dalej: "skarżący") pismem z 17.03.2026 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz w zakresie rozpatrzenia wniosku o "rozważenie uruchomienia usługi publicznego transportu zbiorowego w postaci kolei podmiejskiej na trasie Olkusz-Klucze Osada". W uzasadnieniu skargi wskazał, że pomimo złożenia wniosku organy nie przedstawiły rzetelnej analizy złożonej propozycji, nie odniosły się merytorycznie do przedstawionych argumentów i ograniczyły się do lakonicznej lub odmownej odpowiedzi, która nie spełnia standardów działania administracji publicznej. 2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że podjął wymagane działania i udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego. Wskazał, że merytoryczna odpowiedź na wniosek skarżącego zawierająca jednoznacznie negatywne stanowisko wobec żądania została udzielona w dniu 30.01.2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: 3. Merytoryczne rozpoznanie skargi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest poprzedzone badaniem, czy skarga w ogóle jest dopuszczalna. 4. Zakres kognicji sądów administracyjnych został określony w art. 3 § 2 pkt 1 – 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz.143, – dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy Ordynacja podatkowa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. 5. Podkreślenia wymaga, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna w przypadkach, gdy jej przedmiot mieści się w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (tzn. w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a), jak również w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., a więc niewydanie aktu lub niepodjęcie czynności określonej w tych przepisach. Skarga na bezczynność organu jest bowiem pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi, co wynika z treści art. 3 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 15.04. 2008 r., sygn. akt II OSK 496/08). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, organ pozostaje w zwłoce (zob. postanowienie WSA w Krakowie z 21.03. 2023 r., sygn. akt II SAB/Kr 25/23). 6. Jak już wyżej wskazano, skarżący zarzuca organowi bezczynność w zakresie braku rozpatrzenia wniosku o rozważenie uruchomienia usługi publicznego transportu zbiorowego (por. punkt 1 uzasadnienia). Dostrzec trzeba, że stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z 08.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r., poz. 609) sprawy lokalnego transportu zbiorowego należą do zadań własnych gminy. Jednakże brak jest przepisu prawa obligującego organ gminy do podjęcia - w powyższym zakresie - władczego rozstrzygnięcia. Analiza zaś oczekiwania skarżącego zawartego w złożonym do organu wniosku wskazuje, iż w wniosek ten należy kwalifikować z perspektywy przepisów wnioskowo-skargowych objętych działem VIII k.p.a. Jak bowiem stanowi art. 241 k.p.a. przedmiotem wniosku mogą być w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności. Jest to samodzielne, jednoinstancyjne postępowanie o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną, a mianowicie zawiadomieniem o sposobie załatwienia tzw. skargi powszechnej. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, nie jest wydawany akt administracyjny ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zainteresowanemu nie przysługuje prawo do zaskarżenia odpowiedzi. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stronie niezadowolonej z załatwienia tzw. skargi powszechnej nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Przewidziana w art. 227 kpa tzw. skarga powszechna jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, który nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt I OSK 179/23). 7. Mając powyższe na uwadze skarga – jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.