III SAB/Kr 126/24

Sygnatura akt III SAB/Kr 126/24 POSTANOWIENIE Dnia 4 grudnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2024 na posiedzeniu niejawnym skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie wydania zaświadczenia na wniosek z dnia 4 stycznia 2017 r. w sprawie uprawnień do policyjnej emerytury postanawia: skargę odrzucić. Pismem z dnia 20 października 2024 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w zakresie wydania zaświadczenia na wniosek z dnia 4 stycznia 2017 r. w sprawie uprawnień do policyjnej emerytury. W skardze przyznał przy tym, że organ wydał w tej sprawie postanowienie z dnia 24 kwietnia 2018 r. nr 16/2018, ale w ocenie skarżącego, czynność ta nie mogła zostać oceniona jako: czynność załatwienia wniosku policjanta o wydanie zaświadczenia. Jednocześnie skarżący wniósł o przyznanie sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) – dalej "p.p.s.a.". W odpowiedzi pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. W uzasadnieniu wskazał, że sprawa wskazanego w skardze wniosku została załatwiona ww. postanowieniem z 24 kwietnia 2018 r., nr 16/2018. Pełnomocnik organu powołał się więc uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19. Odnosząc się natomiast do żądania zasądzenia sumy pieniężnej – pełnomocnik organu wskazał, że skoro wniosek skarżącego został załatwiony, to brak było podstaw do stwierdzenia bezczynności czy też przewlekłości organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga została odrzucona ponieważ niedopuszczalne jest zaskarżanie do sądu administracyjnego bezczynności organu po dacie zakończenia postępowania administracyjnego. Sąd nie orzekał więc o zasądzeniu sumy pieniężnej ponieważ dopiero uwzględnienie skargi otwiera drogę do możliwości zasądzenia sumy pieniężnej, o której mowa w 149 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanej w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 (to właśnie na tę uchwałę powołał się pełnomocnik organu). W uchwale tej przesądzono, że: "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a." . Rację miał też pełnomocnik organu, że sprawa wniosku z 4 stycznia 2017 r. została rozstrzygnięta ww. postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z 24 kwietnia 2018 r. nr 16/2018. Potwierdzają to akta sprawy dołączone do skargi, ale także twierdzenia samego skarżącego. W ocenie Sądu fakt, że skarżący utożsamia negatywne dla siebie rozstrzygnięcie (odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści) nie uzasadnia jego twierdzeń o bezczynności organu. Skoro więc Sąd nie rozpatrywał merytorycznie skargi (odrzucając ja jako niedopuszczalną) to w ogóle nie orzekał o zasądzeniu lub odmowie zasądzenia sumy pieniężnej. Orzekanie w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a jest tylko wtedy dopuszczalne, gdy sąd administracyjny orzeka w przedmiocie skargi. Z tych to powodów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.