III SAB/Kr 126/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie niezałatwienia wniosku skarżącego z dnia 18 stycznia 2009 r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 2 listopada 2025 r. skarżący – K. J. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 18 stycznia 2009 r. o wydanie zaświadczenia żądnej treści. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowego Policji w Krakowie wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie: wyrokiem sygn. III SAB/Kr 114/18 z dnia 20 września 2018 r., wyrokiem sygn. III SAB/Kr 161/18 z dnia 8 stycznia 2019 r., wyrokiem sygn. III SAB/Kr 23/19 z dnia 29 marca 2019 r., wyrokiem sygn. III SAB/Kr 56/19 z dnia 10 lipca 2019 r., postanowieniem sygn. III SAB/Kr 9/20 z dnia 18 marca 2020 r., postanowieniem sygn. III SAB/Kr 16/20 z dnia 23 kwietnia 2020 r., postanowieniem sygn. III SAB/Kr 71/20 z dnia 30 lipca 2020 r. oraz innymi rozstrzygnięciami wydanymi w późniejszym czasie. Wobec powyższych rozstrzygnięć organ wniósł o nieuwzględnienie kolejnej skargi na bezczynność organu złożonej przez skarżącego w trybie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Organ wskazał, że wniesiona skarga stanowi kolejny element większego systemu inicjowanego przez skarżącego licznych spraw administracyjnych, czego wyrazem są kolejne postępowania jedynie pozornie uzasadnione prawnie, a ignorujące ostateczne prawomocne rozstrzygnięcia organów administracji publicznej i sądów administracyjnych. Organ zaznaczył, że skarżący - były policjant zainicjował tylko w samej Komendzie Powiatowej Policji w Krakowie sprawy liczone w tysiącach, domagając się ich załatwienia w trybie administracyjnym. Z akt sprawy wynika, że podaniem z dnia 18 stycznia 2009 r. skarżący wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie o wydanie zaświadczenia w przedmiocie pełnienia służby w Policji w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W odpowiedzi na wniosek Komendant Powiatowy Policji w Krakowie wydał w dniu 10 lipca 2009 r. postanowienie nr 1/09 o odmowie wydania zaświadczenia. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 14 września 2009 r. znak sprawy: Ah-1290/3/2009. Następnie na skutek skargi od ww. postanowienia wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, prawomocnym wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2010 r. sygn. III SA/Kr 1043/09 oddalił skargę. Ponadto Sądowi z urzędu wiadomym jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 lutego 2014 r. sygn. akt III SAB/Kr 75/13 oddalił skargę skarżącego na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w ww. przedmiocie. Skarżący pomimo powyższych okoliczności złożył ponowną skargę z dnia 2 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do treści art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącego z dnia 18 stycznia 2009 r. został rozpoznany przez Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie, który postanowieniem Nr 1/09 z dnia 10 lipca 2009 r. odmówił wydania zaświadczenia, potwierdzającego pełnienie służby przez byłego policjanta w warunkach uzasadniających podwyższenie świadczeń emerytalnych. W wyniku odwołania od ww. postanowienia, Komendant Wojewódzki Policji, postanowieniem z dnia 14 września 2009 r. znak sprawy: Ah-1290/3/2009, utrzymał w mocy ww. postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z dnia 10 lipca 2009 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalił skargę wniesioną na ww. postanowienie prawomocnym wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2010 r. sygn. III SAB/Kr 1043/09. Nie można tez pominąć, że tut. Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia 11 lutego 2014 r. sygn. akt III SAB/Kr 75/13 oddalił skargę skarżącego na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w ww. przedmiocie. Opisany stan faktyczny wskazuje zatem, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet sądowoadministracyjnego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu w/w uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Jakkolwiek powyższa uchwała traktuje bezpośrednio o zakończeniu postępowania administracyjnego przez wydanie decyzji ostatecznej, przyjąć należy, że sformułowana w niej zasada dotyczy także zakończenia czynności przez organ administracji publicznej w inny przewidziany prawem sposób – a takim sposobem jest w szczególności wydanie postanowienia. W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.