III SAB/Kr 132/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Starosty Oświęcimskiego w przedmiocie postępowania nr SGG.6642.1.19.2026JS postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 27 marca 2026 r. J. J. (dalej: "skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę zarzucając Staroście Oświęcimskiemu bezczynność. Podkreślił, że zaskarża decyzje i postępowanie Starosty Oświęcimskiego nr SGG.6642.1.19.2026JS z dnia 17 marca 2026 r. i innych z tym związanych w całości. Wniósł o uchylenie decyzji w całości. W związku z powyższym, zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III z dnia 23 kwietnia 2026 r. wezwano skarżącego o jednoznaczne wskazanie w sposób zrozumiały i czytelny, co jest przedmiotem zaskarżenia, a mianowicie: czy jest nim może akt lub czynność z zakresu administracji publicznej (jeżeli tak to jaka, z jakiej daty) oraz o podanie numeru PESEL, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie skarżący odebrał w dniu 16 maja 2026 r. W odpowiedzi na ww. wezwanie, skarżący w piśmie z dnia 22 maja 2026 r. podał numer PESEL, ale nie wskazał jednak co jest przedmiotem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga, której braków formalnych nie usunięto w terminie podlega odrzuceniu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, przede wszystkim wskazać należy, że skarżący, zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2026 r. wezwany został do jednoznacznego wskazania co jest przedmiotem skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo tego skarżący nie wskazał ani nie doprecyzował przedmiotu skargi, albowiem z nadesłanej odpowiedzi przy piśmie z dnia 22 maja 2026 r. nie dało się wywnioskować co konkretnie stanowi przedmiot zaskarżenia w przedmiotowej sprawie. Podkreślić należy, że na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma podstaw domniemywać, co jest przedmiotem zaskarżenia, gdyż to sama strona decyduje, jaki akt administracyjny lub bezczynność organu w odniesieniu do konkretnego wniosku chce poddać sądowej kontroli. Braki formalne skargi, polegające na niedokładnym określeniu w niej żądania, uniemożliwiają nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 października 2021 r., sygn. II SA/Wa 2250/20, orzeczenie dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego wskazać należy, że skoro skarżący nie usunął braku skargi w postaci jednoznacznego i dokładnego wskazania przedmiotu zaskarżenia w zakreślonym terminie, to skarga podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.