III SAB/Kr 134/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Michna (spr.) sędzia WSA Hanna Knysiak - Sudyka sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wypłaty równoważnika za brak lokalu mieszkalnego postanawia: skargę odrzucić. Skarżący złożył 19 sierpnia 2020 r. skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie realizacji wniosku z dnia 25 lipca 2020 r. "o wykonanie decyzji ostatecznej i wypłatę należności publicznoprawnych" dotyczące równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Organ wniósł o oddalenie skargi i wskazał, że pismem z 30 lipca 2020 r. zawiadomił skarżącego w trybie art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), że organem właściwym w przedmiotowej sprawie będzie Komendant Powiatowy Policji i to jemu został przesłany wniosek skarżącego. Zawiadomienie zostało doręczone skarżącemu 17 sierpnia 2020 r. W piśmie z 11 września 2020 r. skarżący ponownie podtrzymał argumentację o swoich uprawnieniach do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, ale jako skarżony organ wskazał Komendanta Powiatowego Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skargę należało odrzucić ponieważ postępowanie przed organem, którego bezczynność została zaskarżona – zakończyło się przed wniesieniem skargi. Kolejne natomiast pismo (z 11 września 2020 r.) wskazujące, że to inny organ pozostawał w bezczynności, nie zostało poprzedzone ponagleniem. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność organu, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Niemniej jednak Sąd zwraca uwagę, że "bezczynność" została zdefiniowana w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) dalej "k.p.a.". Powołany przepis wskazuje, że bezczynnością jest niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Zasadniczo, art. 53 § 2b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszcza wniesienie skargi na bezczynność "w każdym czasie". W ocenie Sądu przepis ten należy jednak odnosić do "czasu" niezakończonego postępowania administracyjnego. Skoro więc organ rozstrzygnął postępowanie w przedmiocie wniosku (tu: przekazał go według właściwości do Komendanta Powiatowego Policji) i doręczył stosowne zawiadomienie przed wniesieniem skargi, to sąd administracyjny nie może merytorycznie orzekać w przedmiocie skargi na bezczynność. Rację miał przy tym organ, ponieważ zgodnie z §9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 946) organem właściwym w sprawie był Komendant Powiatowy Policji. Pogląd o niemożności merytorycznego rozpoznania sprawy wynika z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 (dostępna na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla innego typu postępowań administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności". Z tych to powodów Sąd uznał, że skarga na bezczynność organu nie może zostać wniesiona po zakończeniu postępowania przez ten organ. Nawet jednak gdyby przyjąć, że skarżący ostatecznie wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Komendanta Policji to skargi tej nie poprzedził ponagleniem w trybie art. 53 §2b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 37 k.p.a. Organem właściwym do wniesienia ponaglenia był organ wyższego stopnia nad Komendantem Powiatowym Policji tj. Komendant Wojewódzki Policji. Skarżący wniósł natomiast ponaglenie do Komendanta Głównego Policji, co miało związek z faktem, że początkowo zaskarżył bezczynność innego organu. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.