III SAB/Kr 136/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2022 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie niezałatwienia wniosku skarżącego z dnia 1 sierpnia 2020 r. . o wydanie zaświadczenia o żądanej treści postanawia: odrzucić skargę. Podaniem z dnia 1 sierpnia 2020 r. K. J., zwany dalej skarżącym, wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji z podaniem o wydanie zaświadczenia w zakresie: "ustalenia i stwierdzenia trwałego uszczerbku na zdrowiu dla celów odszkodowania w rozpoznaniu sprawy strony z wniosku z roku 2014, przeprowadzonego na podstawie ustawy o świadczeniach odszkodowawczych z dnia 4 kwietnia 2014 roku, w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby czynnej, oraz w tym zakresie trwałego uszczerbku, ustalonego przez biegłego w zakresie naruszenia trwałej sprawności psychicznej, oraz w tej sprawie dokonania wypłaty przyznanych wyrokiem sadowym świadczeń pieniężnych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji". Pismem z dnia 1 grudnia 2021 r., złożonym drogą elektroniczną, skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie niezałatwienia ww. wniosku z dnia 1 sierpnia 2020 r. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o odrzucenie, bądź oddalenie skargi. Podał, że po rozpatrzeniu podania z dnia 1 sierpnia 2020 r., w dniu 11 sierpnia 2020 r. zostało wydane zaświadczenie w zakresie ustalenia i stwierdzenia trwałego uszczerbku na zdrowiu. W zaświadczeniu tym Komendant Wojewódzki Policji zaświadczył, że: "W dniu 14 stycznia 2015 roku Okręgowa Komisja Lekarska MSW orzeczeniem nr [...] określiła u K. J. 20% uszczerbku na zdrowiu w związku z nadciśnieniem tętniczym z pozawałowym uszkodzeniem mięśnia serca oraz 20% uszczerbku na zdrowiu w związku z zaburzeniami lękowo-depresyjnymi nawracającymi. W dniu 6 listopada 2018 roku Sąd Rejonowy, w wyroku sygn. akt [...] określił prawo K. J. do jednorazowego odszkodowania z tytułu uszczerbku na zdrowiu doznanego wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby w wysokości odpowiadającej 20 % uszczerbku na zdrowiu. W dniu 27 września 2019 roku Komenda Wojewódzka Policji, na podstawie wyroku Sądu Rejonowego z dnia 6 listopada 2018 roku, sygn. akt [...], wypłaciła na rzecz K. J., kwotę 18.341,00 zł, stanowiącą równowartość 20% uszczerbku na zdrowiu". W piśmie procesowym z dnia 18 stycznia 2022 r. skarżący podał, że jego wniosek z dnia 1 sierpnia 2020 r. nie został rozpoznany, czy też nie został rozpoznany w sposób, jaki oczekiwał tego skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej jako P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 1 grudnia 2021 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji, w przedmiocie niezałatwienia podania z dnia 1 sierpnia 2020 r. o wydanie zaświadczenia. Z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że organ Policji, któremu skarżący zarzuca bezczynność w załatwieniu jego podania, załatwił sprawę wydając w dniu 11 sierpnia 2020 r. zaświadczenie ([...]) zawierające informacje o "ustaleniu i stwierdzeniu trwałego uszczerbku na zdrowiu (...) w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby czynnej", "naruszeniu trwalej sprawności psychicznej". Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona niewątpliwie po zakończeniu postępowania przed organem Policji, któremu skarżący zarzucał bezczynność. W takim stanie rzeczy, zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w dniu 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazał NSA, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Podkreślić również należy, że choć formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności". Wydanie wobec powyższego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, po rozpatrzeniu podania skarżącego z dnia 1 sierpnia 2020 r. zaświadczenia z dnia 11 sierpnia 2020 r. spowodowało ustanie stanu bezczynności. Skarga na bezczynność wniesiona po wydaniu zaświadczenia jako niedopuszczalna podlegała, więc odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia.