III SAB/Kr 139/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wydania nowego świadectwa służby z wniosku z 10 sierpnia 2020 r. postanawia skargę odrzucić. Skarżący K. J. pismem z dnia 23 sierpnia 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wydania nowego świadectwa służby z wniosku z dnia 10 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 ppsa sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 23 sierpnia 2020 r. K. J. złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wydania nowego świadectwa służby z wniosku z dnia 10 sierpnia 2020 r. Jak wynika z akt sprawy w przedmiocie wydania nowego świadectwa służby wszczęto szereg postępowań z wniosków skarżącego. W wyniku rozpoznania wniosku z dnia 28 stycznia 2019 r. Komendant Powiatowy Policji postanowieniem z dnia 1 lutego 2019 nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie nowego świadectwa służby. Sądowi z urzędu jest wiadomym, że wyrokiem z dnia 2 lipca 2019 r., III SAB/Kr 36/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wydania nowego świadectwa służby. Z tych właśnie powodów, kolejne skargi skarżącego zostały odrzucone, m.in. postanowieniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt III SAB/Kr 49/19, III SAB/Kr 52/19, z dnia 6 maja 2020 r. sygn. akt III SAB/Kr 33/20 oraz z dnia 25 września 2020 r. sygn. akt III SAB/Kr 123/20. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 24 września 2019 r., sygn. akt I OZ 843/19, I OZ 844/19 oraz z dnia 22 września 2020 r. I OZ 495/20. oddalił zażalenia na postanowienia z dnia 4 lipca 2019 r. i 6 maja 2020 r. wskazując, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszych spraw jest tożsamy ze sprawą, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 2 lipca 2019 r. sygn. akt III SAB/Kr 36/19 oddalił skargę K. J. w przedmiocie bezczynności Komendanta Powiatowego Policji, przejawiającej się w niezałatwieniu przez ten organ wniosku skarżącego z dnia 28 stycznia 2019 r. dotyczącego wydania nowego świadectwa służby. W tych okolicznościach, wbrew twierdzeniu skarżącego, niedopuszczalne było wniesienie kolejnej skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w zakresie nierozpatrzenia jego wniosku z dnia 28 stycznia 2019 r. o wydanie nowego świadectwa służby. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność w zakresie wydania nowego świadectwa służby została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet i sądowego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Podkreślić również należy, że formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności". Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawi art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.