III SAB/Kr 14/14

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. L. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi E. L. na bezczynność Burmistrza Miasta postanawia: ustanowić dla skarżącej adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się ustanowienia adwokata. Objaśniając swoją sytuację rodzinną zakreśliła rubrykę 6. Określając swój majątek uwidoczniła, że w jego skład wchodzi 14 arowa działka budowlana zabudowana domem mieszkalnym o powierzchni 110 m2. Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Swoje stałe miesięczne dochody oszacowała na 1600 zł swojej emerytury wraz z zasiłkiem opiekuńczym. Uzasadniając swoje starania zaakcentowała, że jest samotnie mieszkającą emerytką, korzystającą z pomocy osób trzecich (w zakresie przewozu do lekarza, pomocy w zakupach, przy pracach porządkowych, przez remontach i naprawach). Koszty związane z pomocą osób trzecich wyceniła na ok. 200 zł/m-c, koszty zakupu leków na ok. 700 zł/m-c, koszty utrzymania domu na ok. 500 zł/m-c, koszty żywności na ok. 300 zł/m-c. Z uwagi że nie jest to pierwszy wniosek skarżącej więc w oparciu o jej wcześniejsze wyjaśnienia w innych sprawach okolicznościami znanymi z urzędu pozostaje, ze skarżąca mieszka w niewykończonym domu. Została zaliczona do I grupy inwalidzkiej i wymaga stałej lub długotrwałej opieki oraz pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Okoliczność, że przed złożeniem obecnego wniosku o ustanowienie adwokata skarżąca wcześniej domagała się zwolnienia od kosztów sądowych (k. 61) które na mocy postanowienia z dnia 30 maja 2014 r. uzyskała (k. 69 i n.) nie ma większego znaczenia, po prostu dlatego, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie sprzeciwiają się możliwości wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Co więcej, ponieważ aktualne żądanie skarżącej nie zachodzi na wcześniej udzielone prawo pomocy jej wniosek można i należy rozpatrzyć w oparciu o przepisy określające przesłanki materialne warunkujące przyznanie prawa pomocy bez potrzeby sięgania do trybu przewidzianego w art. 165 ppsa. Inna rzecz, że wskutek przyjętej taktyki procesowej wniosek skarżącej należy rozpatrywać nie pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym lecz pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym a więc z przepisu art. 246 §1 pkt. 1 ppsa. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że w przypadku kolejnego pozytywnego dla niej rozstrzygnięcia skarżąca mimo wnioskowania o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym siłą faktu skorzysta jednak z prawa pomocy w zakresie całkowitym, które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata (por. art. 245 §2 ppsa). Przyjęciu odmiennej optyki stoją więc na przeszkodzie i argumenty jakie daje się wywieźć z porównania zakresów logicznych przepisów art. 245 §3 i §2 ppsa i zapatrywanie, że obniżenie standardów w takim przypadku, stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie wnioskodawcy składającego dwa następujące po sobie wnioski najpierw poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych a następnie poprzez ustanowienie na swoją rzecz kwalifikowanego zastępstwa procesowego w stosunku do wnioskodawców żądających od razu przyznania im prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozważania te gdy chodzi o sytuację skarżącej mają przy tym walor li tylko teoretyzujący. Na podstawie złożonego wraz z wnioskiem (art. 243 ppsa) oświadczenia o jakim mowa w art. 252 ppsa a także opierając się na informacjach znanych z urzędu i odwołując do argumentacji zbieżnej z powołaną wcześniej należy podnieść, że możliwości płatnicze skarżącej są znikome. Z zasad doświadczenia życiowego, że w związku z wiekiem oraz problemami zdrowotnymi znaczną cześć środków pochłaniają koszty leczenia i wykup lekarstw. Uwzględniają podeszły wiek skarżącej a także jej problemy zdrowotne trudno czynić jej zarzut, że nie stara się poprawić swojej sytuacji bytowej rodziny. Podobnie trudno też wymagać od skarżącej jakichkolwiek rozporządzeń posiadanym domem gdzie zamieszkuje godziłoby to w podstawy jej bytowania. Z zasad doświadczenia życiowego wynika też, że osoby borykające się z poważnymi problemami zdrowotnymi powinny dysponować pewnym zabezpieczeniem na wypadek jakichś poważniejszych powikłań nawet gdy Państwo deklaruje powszechny oraz bezpłatny dostęp do służby zdrowia. Pozostaje bowiem cały szereg kosztów dodatkowych choćby na część leków nierefundowanych czy zaordynowanej diety. Biorąc to wszystko pod uwagę udzielono więc skarżącej zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a w związku z tym orzeczono jak w sentencji działając na podstawie powołanych wyżej przepisów.