III SAB/Kr 147/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie: WSA Bogusław Wolas WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 maja 2020 r. o wydanie zaświadczenia żądanej treści postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 26 kwietnia 2026 r. skarżący K. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 23 maja 2020 r. o wydanie zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie oddalenie w całości jako bezzasadnej. Organ wyjaśnił, że skarżący w dniu 23 maja 2020 r. złożył wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o wydanie zaświadczenia o żądanej treści tj., że: "sierż. szt. w stanie spoczynku K. J., w postępowaniu administracyjnym wszczętym podaniem o jednorazowe odszkodowanie z dnia 3.12.2011 roku, na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji z dnia 16 grudnia 1972 roku, posiada ustalone prawo do jednorazowego odszkodowania, za choroby związane ze szczególnymi warunkami, lub właściwościami służby czynnej w Policji, w wymiarze 40 procent trwałego uszczerbku na zdrowiu, za które z mocy przywołanej ustawy i w sprawie o odszkodowanie przysługują należności publicznoprawne odszkodowania". Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie prawomocnym postanowieniem l.dz. AF.WO.37.599.2014/ZAŚ2/AJ z dnia 4 czerwca 2020 r. odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o treści żądanej. W związku z powyższym organ uznał skargę za niedopuszczalną, a wniosek o jej odrzucenie za zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 6 lutego 2026 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie dotyczącą rozpoznania wniosku z dnia 19 lipca 2020 r. o wydanie zaświadczenia żądanej treści. Jest to kolejna skarga wniesiona przez skarżącego, w której skarżący zarzuca organowi bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 23 maja 2020 r. Tymczasem Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie po rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 23 maja 2020 r. postanowieniem z dnia 4 czerwca 2020 r. znak: AF.WO.37.599.2014/ZAŚ2/AJ odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia 16 grudnia 2020 r. nr 21/SWA/BF/2020 utrzymał postanowienie organu I instancji w mocy. Z kolei skarga wniesiona na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została oddalona prawomocnym wyrokiem z dnia 22 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 232/21. Co więcej, skarżący czterokrotnie składał już skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w rozpoznaniu i załatwieniu jego wniosku z dnia 23 maja 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który odpowiednio postanowieniami: z dnia 14 września 2021 r. sygn. akt III SAB/Kr 51/21, z dnia 26 października 2022 r. sygn. akt III SAB/Kr 77/22, z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt III SAB/Kr 124/24, z dnia 1 kwietnia 2026 r. sygn. akt III SAB/Kr 53/26 skargi odrzucił. Opisany stan faktyczny wskazuje zatem, że skarga na bezczynność w niniejszej sprawie została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet i sądowego. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Podkreślić również należy, że formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, bowiem że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności". W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.