III SAB/Kr 148/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z 29 stycznia 2025 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę Pismem z 29 stycznia 2025 r. K. J. (dalej: skarżący), złożył wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o wydanie zaświadczenia żądanej treści, tj.: "Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie zaświadcza, iż sierż. sztab. w stanie spoczynku K. J., który w związku ze służbą w policji i chorobami związanymi ze służbą czynną w Policji i orzeczonymi decyzją administracyjną komisji lekarskiej utracił w związku ze służbą zdolność psychofizyczną do jej dalszego pełnienia czynnie w Policji, wobec ostatecznego orzeczenia – decyzji OKLMSW/KR/9/U/2015 z dnia 14 stycznia 2005 roku, doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu w związku ze służbą i jej szczególnymi warunkami lub właściwościami czynnej służby w Policji uprawniający do świadczenia odszkodowania". Po rozpatrzeniu ww. wniosku, organ wydał postanowienie nr AF.WO.37.599.2014/ZAŚ12/AJ z 17 lutego 2025 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Na wydane postanowienie skarżący złożył 25 lutego 2025 r. zażalenie, w następstwie czego, postanowieniem nr 18/WWA/BF/2025 z 16 września 2025 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W pismach z 18 i 19 listopada 2025 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie trzy skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w rozpoznaniu i załatwieniu jego wniosku z 29 stycznia 2025 r. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że ze względu na tożsamą merytoryczną zawartość wszystkich trzech skarg z 18 i 19 listopada 2025 r. należało przyjąć, że w istocie jest to jedna skarga. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Stosownie do treści art. 53 § 2b p.p.s.a. skuteczne wniesienie skargi na bezczynność, poprzedza wniesienie ponaglenia do właściwego organu. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy skarżący nie poprzedził wniesienia skargi ponagleniem skierowanym do właściwego organu. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącego z 29 stycznia 2025 r. został rozpoznany postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z 17 lutego 2025 r. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu 24 lutego 2025 r. Stwierdzić zatem należy, że przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie rozstrzygnął sprawę z wniosku skarżącego z 29 stycznia 2025 r. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu w/w uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Podkreślić należy, że choć uchwała dotyczyła sprawy rozstrzygniętej decyzją administracyjną, to zaprezentowany w niej pogląd dotyczy także postępowań zmierzających do wydania innych niż decyzja aktów czy też do podjęcia określonych czynności. W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.