III SAB/Kr 15/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Janusz Bociąga (spr.) Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2017 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w przedmiocie wydania orzeczenia skargę oddala. T. K. pismem z dnia 8 listopada 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w przedmiocie wydania orzeczenia. W uzasadnieniu skarżący podał, że w sposób bezprawny został pozbawiony ubezpieczenia społecznego jak również zasiłku stałego. Powiatowy Zespół Orzekania o Niepełnosprawności w ogóle nie zauważył, że ostateczny termin do załatwienia sprawy z jego wniosku z dnia 1 i 2 lutego 2016 r. minął. Skarżący żądał zobowiązania organu do wydania orzeczenia na temat umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Zespół Orzekania o Niepełnosprawności wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ podniósł, że T. K. wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności złożył w dniu 2 lutego 2016 r. W dniu 8 marca 2016 r. organ przesłał wnioskodawcy zawiadomienie o terminie badania lekarskiego i posiedzenia składu orzekającego w jego sprawie, którego termin wyznaczono na dzień 29 marca 2016 r., a także stosowne zawiadomienie informujące o przyczynach nierozpatrzenia wniosku w terminie i wskazujące nowy termin jego załatwienia. Właściwe badanie lekarskie T. K. i posiedzenie składu orzekającego (w związku z niezgłaszaniem się na wyznaczane kolejno terminy i usprawiedliwieniem swej nieobecności) odbyło się w dniu 28 czerwca 2016 r. Badanie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi w zakresie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności przepisami prawa. Po przeprowadzonym badaniu lekarskim decyzją przewodniczącego składu orzekającego T. K. został wezwany w dniu 29 czerwca 2016 r. do uzupełnienia złożonej wraz z wnioskiem dokumentacji medycznej. Postępowanie zespołu jest w powyższym zakresie zgodne z przepisami prawa (§ 6 ust. 5 rozporządzenia), które zobowiązują przewodniczącego zespołu do zawiadomienia osoby zainteresowanej na piśmie o konieczności uzupełnienia dokumentacji oraz wyznaczenia terminu złożenia wspomnianej dokumentacji z pouczeniem, że nieuzupełnienie jej w określonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Subiektywna ocena własnego stanu zdrowia i kompletności zebranej dokumentacji pozostaje bez wpływu na jego ocenę dokonywaną przez powołany do tego organ. Na pewno nie oznacza to stawiania jakichkolwiek barier proceduralnych, a wynika jedynie z konieczności dokładnego i skrupulatnego udokumentowania stanu zdrowia wnioskodawcy. Wniosek T. K. o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności ze względu na nieuzupełnienie niezbędnej do jego wydania dokumentacji medycznej pozostawiony został bez rozpoznania w dniu 26 sierpnia 2016 r. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego wszczętego w danej instancji. W okresie od otrzymania zawiadomienia o konieczności uzupełnienia dokumentacji medycznej do czasu otrzymania informacji o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania T. K. nie podjął jakichkolwiek czynności mających na celu zapobieżenie pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, pomimo informacji zarówno pisemnej jak i ustnej o krokach jakie należy podjąć w razie niemożności dotrzymania wskazanego terminu. Trudno przyjąć twierdzenie skarżącego o braku realizacji kompetencji do stosowania norm obowiązujących w zakresie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności oraz norm prawa administracyjnego mogących powodować powstanie stanu bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga wniesiona przez skarżącego nie mogła zostać uwzględniona. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracyjnych w przypadkach określonych w pkt 1 do 4a. Kontrola ta polega na badaniu zgodności działania organu z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych- Dz.U. z 2016 r., poz. 1066). Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. W badanej sprawie, według złożonej skargi, bezczynność dotyczy wniosku T. K. z dnia 2 lutego 2016 r., który wpłynął do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności i dotyczy wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Podkreślić należy, że bezczynność organu ma miejsce wtedy gdy organ, którego dotyczy skarga, nie wydaje w terminach ustawowych decyzji, postanowień czy też innych aktów, albo też nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów. W niniejszej sprawie organ działał zgodnie z przepisami prawa. W myśl § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności, jeżeli przedłożona wraz z wnioskiem dokumentacja, o której mowa w ust. 2 i 3, jest niewystarczająca do wydania orzeczenia o niepełnosprawności, stopniu niepełnosprawności lub o wskazaniach do ulg i uprawnień, przewodniczący powiatowego zespołu zawiadamia na piśmie osobę zainteresowaną lub przedstawiciela ustawowego dziecka o konieczności jej uzupełnienia oraz wyznacza termin złożenia brakującej dokumentacji z pouczeniem, że nieuzupełnienie jej w określonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W § 3 powołanego powyżej rozporządzenia ustawodawca określił, co biorą pod uwagę zespoły przy orzekaniu. Przy orzekaniu o stopniu niepełnosprawności, jak i przy orzekaniu o wskazaniach do ulg i uprawnień bierze się pod uwagę m.in. ocenę aktualnego stanu zdrowia ale i zaświadczenie lekarskie zawierające opis stanu zdrowia, rozpoznanie choroby zasadniczej i chorób współistniejących, potwierdzone aktualnymi wynikami badań diagnostycznych, wydane przez lekarza, pod którego opieką lekarska znajduje się osoba zainteresowana. W świetle powyższego wezwania skarżącego do uzupełnienia wniosku o dodatkową dokumentację medyczną nie można ocenić jako wadliwego i nieuzasadnionego. W takim stanie rzeczy nie można zarzucić skutecznie Powiatowemu Zespołowi do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, że wobec nieuzupełnienia dokumentacji medycznej i niezastosowanie się do wezwania o uzupełnienie wniosku o wskazaną dokumentację medyczną żądanie skarżącego - pozostawiono bez rozpoznania, niezgodnie z postanowieniami § 6 ust. 5 ww. rozporządzenia. Wobec braku uzupełnienia dokumentacji organ nie mógł sprawie nadać dalszego biegu i załatwić jej merytorycznie. Jedyną formą załatwienia sprawy w takim stanie faktycznym było jej pozostawienie bez rozpoznania. "Pozostawienie sprawy bez rozpoznania" jest czynnością materialno- techniczną stanowiącą formę zakończenia postępowania administracyjnego i otwierającą drogę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, po uprzednio przysługującym zażaleniu na bezczynność organu. Z drogi tej skarżący skorzystał. Mając jednak na uwadze powyżej opisane okoliczności sprawy, powstałe w toku postępowania wątpliwości co do schorzeń skarżącego i możliwości orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, a przede wszystkim brak uzupełnienia złożonego wniosku w żądanym przez organ kierunku, nie można mówić o bezczynności organu. Wobec braku niezbędnych dokumentów organ nie mógł zakończyć postępowania oczekiwaną przez skarżącego decyzją o wydaniu orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Jak wspomniano bowiem powyżej na mocy art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje tenże organ do wydania w określonym terminie decyzji. W niniejszej jednak sprawie wobec braku niezbędnych dokumentów sprawa nie mogła być rozstrzygnięta w inny sposób. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.