III SAB/Kr 151/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie: WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) WSA Michał Niedźwiedź po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 29 stycznia 2023 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę. K. J. (dalej: skarżący), pismem z dnia 28 stycznia 2026 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pomocą środków komunikacji elektronicznej skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 29 stycznia 2023 r. o wydanie zaświadczenia. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. W dniu 29 stycznia 2023 r. skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o wydanie zaświadczenia w przedmiocie pełnienia służby w Policji w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami. W odpowiedzi na wniosek Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wydał postanowienie nr 1/Z/2023 z dnia 7 lutego 2023 r. o odmowie wydania zaświadczenia. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Komendant Główny Policji postanowieniem nr 11/SWA/BF/2023 z dnia 22 marca 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Następnie na skutek skargi od ww. postanowienia, skierowanej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd ten prawomocnym wyrokiem z dnia 18 września 2023 r., sygn. II SA/Wa 724/23 oddalił skargę. Ponadto skarżący złożył skargę do Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w rozpoznaniu i załatwieniu wniosku z dnia 29 października 2023 r., który postanowieniem z dnia 16 października 2024 r. sygn. III SAB/Kr 76/24, odrzucił skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 11 marca 2026 r. stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, zgodnie z właściwością. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 14 lutego 2026 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 29 stycznia 2023 r. o wydanie zaświadczenia. Z akt sprawy wynika jednak, że Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wydał postanowienie nr 1/Z/2023 z dnia 7 lutego 2023 r. o odmowie wydania zaświadczenia. W wyniku złożonego przez skarżącego odwołania, Komendant Główny Policji postanowieniem nr 11/SWA/BF/2023 z dnia 22 marca 2023 r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Nadto WSA w Warszawie, wyrokiem z dnia 18 września 2023 r., sygn. II SA/Wa 724/23 oddalił skargę skarżącego na ww. postanowienie Komendanta Głównego Policji nr 11/SWA/BF/2023 z dnia 22 marca 2023 r. Ponadto WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 16 października 2024 r. sygn. III SAB/Kr 76/24 odrzucił skargę skarżącego na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania podania z dnia 29 stycznia 2023 r. o wydanie zaświadczenia. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet sądowoadministracyjnego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19 (CBOSA), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Podkreślić również należy, że formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, bowiem że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności". W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 i art. 119 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.