III SAB/Kr 157/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni A w K na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji p o s t a n a w i a : odrzucić skargę Pismem z dnia 23 listopada 2010 r. Spółdzielnia A w K wniosła skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji polegającą na zaniechaniu zapłacenia na rzecz tej Spółdzielni zgodnie z wystawioną fakturą VAT z dnia 23 listopada 2007 r. kwoty 18.305 zł wraz z odsetkami od dnia 8 grudnia 2007 r. mającej stanowić zapłatę za przechowywanie na parkingu przy ul. [...] pojazdu [...] nr rej. [...] w okresie 17.11.2002r. – 17.10.2007r. Tym samym pismem Spółdzielnia wniosła o zasądzenie na jej rzecz od Komendanta Wojewódzkiego Policji wymienionej wyżej kwoty wraz z odsetkami. Na uzasadnienie podano, że w dniu 17 listopada 2002 r. Policja pozostawiła na tym parkingu strzeżonym przedmiotowy pojazd, który został zabrany przez Policje w 2007 roku. Mimo wystawienia Komendzie Wojewódzkiej Policji faktury przez Spółdzielnię zgodnie z cennikiem opłat – Policja do chwili obecnej nie uregulowała faktury. Do skargi dołączono m.in. kopie dowodów pozostawienia i odbioru samochodu przez Policję, kopię pisma z dnia 10 marca 2004r. skierowanego do Naczelnika Urzędu Skarbowego o przejecie pojazdu na rzecz Skarbu Państwa oraz kopię korespondencji z Policją. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego podnosząc, że "kwestia zapłaty należności wynikającej ze stosunków umownych podlega w tego rodzaju sprawach właściwości sądów powszechnych", a alternatywnie o oddalenie skargi jako bezzasadnej. W uzasadnieniu wskazano także, że Komendant Wojewódzki Policji nie jest organem administracji publicznej właściwym do postępowania w zakresie usuwania pojazdów, gdyż "organem prowadzącym postępowanie administracyjne jest obecnie starosta w przypadku art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym (uprzednio naczelnik urzędu skarbowego) lub właściwy organ gminy (w przypadku art. 50a tejże ustawy)". Do odpowiedzi dołączono m.in. kopię umowy z dnia 26 listopada 2001 r. zawartej między Policją a Spółdzielnią A w K a dotyczącą "współdziałania w zakresie parkowania pojazdów". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) przewiduje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia w terminie określonym art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 k.p.a. sprawy w formie; 1) decyzji administracyjnej (pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a); 2) postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2 art. 3 § 2 p.p.s.a), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3 art. 3 § 2 p.p.s.a) oraz innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4 art. 3 § 2 p.p.s.a). W myśl przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich), przy czym - zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. - przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r.. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) przewiduje, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Przepis § 2 art. 37 k.p.a. określa jakie czynności podejmuje organ wyższego stopnia uznając zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. za uzasadnione. Z kolei, w myśl art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. - o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), Komendant Główny Policji jest w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji organem wyższego stopnia w stosunku do Komendanta Wojewódzkiego Policji. A zatem – zdaniem Sądu - stronie skarżącej służył przewidziany art. 37 § 1 k.p.a. środek zaskarżenia, z którego strona nie skorzystała przed wniesieniem skargi na bezczynność, a tym samym należy stwierdzić, że strona skarżąca nie wyczerpała dostępnych jej środków zaskarżenia. Skorzystanie z tego środka zaskarżenia (niezależnie od sposobu rozstrzygnięcia o tym zażaleniu przez organ wyższego stopnia), warunkowało dopuszczalność wniesienia skargi na bezczynność. Niejako na marginesie sprawy należy zauważyć, że po pierwsze: każdy organ administracyjny stwierdzając, że nie jest właściwy do prowadzenia sprawy, o załatwienie której wniosła strona, jest obowiązany do przekazania sprawy (postanowieniem z pouczeniem o zażaleniu) właściwemu organowi, a tego Komendant Wojewódzki Policji nie uczynił i to pomimo tego, że - jak wynika to z akt - pojazd na strzeżonym parkingu został umieszczony przez Policję na podstawie art. 50a ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Po drugie: jest przesądzonym w orzecznictwie sadownictwa administracyjnego i Sądu Najwyższego, że stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie usuniętego z drogi pojazdu jest - także w okresie poprzedzającym przejście pojazdu z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa - typowym stosunkiem administracyjnym powstałym na skutek władczych działań organów administracyjnych. Sąd zwraca uwagę także na to, że jakkolwiek, co do zasady, należne wynagrodzenie i zwrot kosztów obciąża właściciela pojazdu, to jednak w sytuacji gdy właściciel nie odbierze pojazdu i nie uiści tych należności, nie można pozbawić jednostki wykonującej zlecone jej zadanie publiczne należnego wynagrodzenia i zwrotu poniesionych kosztów, a nadto należy uznać, że od chwili przekazania pojazdu (a nawet od chwili usunięcia z drogi), którego stan wskazuje na to, ze nie jest używany (art. 50a ustawy – Prawo o ruchu drogowym) jednostka, której pojazd przekazano na parking strzeżony, zaczyna sprawowanie nad nim dozoru, a zgodnie z art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) – "Organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór (...)". Niezależnie od powyższych uwag Sąd uznał, że skarga na bezczynność została wniesiona przedwcześnie, bez wyczerpania środków zaskarżenia i z tego względu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a wskazującym, że Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1- 5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne, orzeczono – jak w sentencji.