III SAB/Kr 16/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) SWSA Bożenna Blitek SWSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. B. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w przedmiocie wykonania wniosku skarżącego z dnia 27 października 2016 r. postanawia: odrzucić skargę. WSA/wyr.1a - sentencja wyroku (tryb uproszczony) W piśmie z dnia 27 listopada 2016 r. Z. B. wezwał Komendanta Miejskiego Policji do usunięcia naruszenia prawa w związku z jego bezczynnością w sprawie [...], a w pkt 2 wezwania złożył wniosek o zapłatę za sporządzenie przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa bądź zasądzenia rekompensaty. W dniu 20 grudnia 2016 r. Z.B. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w przedmiocie bezczynności w wydaniu orzeczenia zaskarżalnego w przedmiocie pkt 2 jego wniosku z dnia 27 października 2016 r. czyli wezwania o zapłatę za sporządzone wezwanie wg norm przepisanych lub o zapłatę z art. 154 § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W piśmie z dnia 6 lutego 2017 r. Z. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w przedmiocie nierozpoznania jego wniosku z dnia 27 października 2016, domagając się zasądzenia zapłaty od Komendanta Miejskiego Policji za sporządzoną przez skarżącego skargę lub zapłatę na podstawie art. 154 § 7 P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Komendant Miejski Policji pozostaje z bezczynności w rozstrzygnięciu o zapłacie na rzecz skarżącego za sporządzenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie skarżącego skarga ta jest dopuszczalna i zasadna i przepisy P.p.s.a. pozwalają na jej wniesienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie natomiast z art. 120 P.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Upoważnienie sądów administracyjnych do orzekania w określonej kategorii spraw znajduje oparcie w art. 3 § 2 P.p.s.a. Przedmiot kontroli sądu stanowi między innymi bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4, a zatem dotyczących sytuacji, gdy organ miał obowiązek wydać decyzję administracyjną, szczegółowo określone postanowienie bądź też podjąć inny niż określone w pkt 1-3 akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1947) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw]. Sąd może też oceniać bezczynność dotyczącą innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu administracyjnego, sprowadzającej się między innymi do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Od odpowiedzi na tak zadane pytanie będzie bowiem zależała możliwość skutecznego złożenia skargi dotyczącej bezczynności organu. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga Z.B. w przedmiocie niewykonania jego wniosku z dnia 27 października listopada 2016 r. przez Komendanta Miejskiego Policji. Jak wynika z akt sprawy wniosek ten dotyczył wezwania Komendanta Miejskiego Policji do usunięcia naruszenia prawa w związku z jego bezczynnością w sprawie [...], a w pkt 2 wezwania zapłaty za sporządzenie tego wezwania. Postępowanie, którego dotyczy przedmiotowy wniosek jest postępowaniem prowadzonym na podstawie Kodeksu postepowania karnego. Brak jest w takiej sprawie właściwości sądu administracyjnego, bowiem sprawa ta nie należy do zakresu kognicji sądów administracyjnych określonych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Sąd administracyjny jest władny rozpoznawać jedynie sprawy z zakresu administracji publicznej, natomiast nie jest uprawniony do orzekania w sprawach prowadzonych na podstawie Kodeksu postępowania karnego, gdyż w takich sprawach właściwym rzeczowo jest sąd powszechny (karny). Wszelkie czynności w prowadzonym przez Policję postepowaniu karnym wynikające z przepisów procedury karnej mogą być kwestionowane przed sądem powszechnym. Sam skarżący ponosi koszty wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i nawet gdyby uznać, że skarga skarżącego dotyczy tylko bezczynności Komendanta Miejskiego Policji co do rozpoznania wniosku skarżącego w przedmiocie zapłaty skarżącemu za sporządzenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, to i tak taka skarga jest niedopuszczalna. Żaden przepis ustawy nie przyznaje jakichkolwiek uprawnień dla strony do domagania się zasądzenia od organu kosztów sporządzenia wniosku wzywającego do usunięcia naruszenia prawa. Powołanie się przez skarżącego na dział IX K.p.a. jest niezasadne a to dlatego, że w dziale IX K.p.a. uregulowano zasady ustalania opłat i kosztów postępowania administracyjnego, a nie np. postępowania karnego. Samo wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa nie ani wszczęciem postępowania administracyjnego, ani też nie można żądać za takie wezwanie zapłaty. Także dział V P.p.s.a. nie obejmuje zwrotu kosztu sporządzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z art. 199 P.p.s.a. każda strona sama ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Takim szczególnym przepisem jest art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. tylko w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie zaś z art. 205 § 1 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Kosztami sądowymi są zaś opłaty sądowe i zwrot wydatków. Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna. Natomiast do wydatków zalicza się w szczególności: a) należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie; b) koszty ogłoszeń oraz diety i koszty podróży należne sędziom i pracownikom sądowym z powodu wykonania czynności sądowych poza budynkiem sądowym, określone w odrębnych przepisach. Przy czym, co jest bardzo istotne w tej sprawie, orzekanie o jakimkolwiek zwrocie kosztów postępowania dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy skarga w ogóle jest dopuszczalna i gdy sąd skargę uwzględni. W tej zaś sprawie skarga jest niedopuszczalna, ponieważ żadna z podstaw wniesienia skargi wymieniona w art. 3 P.p.s.a. nie pozwala na przyjęcie do rozpoznania skargi na bezczynność organu administracyjnego w przedmiocie zapłaty za sporządzenie przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd zaś nie może naruszać prawa przy rozstrzyganiu jakiejkolwiek sprawy i wbrew art. 3 P.p.s.a. dopuścić do rozpoznania merytorycznego skargi skarżącego wbrew obowiązującym przepisom. W tym stanie rzeczy Sąd postanowił jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.