III SAB/Kr 19/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2021 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków – Prądnik Biały w Krakowie Michała Przybycienia na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. N. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 17 lutego 2020 r. o przyznanie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności na miesiąc marzec 2020 r. postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokat M. P. – G. wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Wnioskiem z dnia 17 lutego 2020 r. skarżąca wniosła do MOPS o udzielenie jej pomocy z przeznaczeniem dla syna M. N. w zakresie: zasiłku celowego na zakup żywności na okres od marca do sierpnia 2020 r. zasiłku celowego specjalnego na zakup leków oraz zasiłku celowego specjalnego na kartę KM w miesiącach od lipca do sierpnia 2020 r. Decyzją Prezydenta Miasta z dnia 16 marca 2020 r. nr [...] przyznano zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie dla rodziny skarżącej w wysokości 225 zł z przeznaczeniem dla syna skarżącej M. N. za marzec 2020 r. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, w którym nie kwestionowała ww. decyzji w zakresie w jakim przyznano zasiłek dla jej syna, a jedynie w zakresie w jakim organ nie przyznał jej tego zasiłku i wniosła o przyznanie również jej pomocy na zakup żywności na miesiące od kwietnia do sierpnia 2020 r. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2020 r. nr [...] SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 16 marca 2020 r. Pismem z 7 lipca 2020 r. skarżąca wniosła to tut. Sądu skargę na ww. decyzję SKO z 30 kwietnia 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 16 marca 2020 r., którą przyznano zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie dla rodziny skarżącej w wysokości 225 zł z przeznaczeniem dla syna skarżącej M. N. na marzec 2020 r. W skardze skarżąca wskazała, że nie kwestionuje decyzji w zakresie w jakim przyznaje ona zasiłek dla jej syna, a jedynie w zakresie w jakim nie przyznano tego zasiłku skarżącej. W piśmie z dnia 18 stycznia 2021 r. pełnomocnik skarżącej sprecyzował, że w istocie jest to skarga na bezczynność organu pierwszej instancji w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie jej zasiłku celowego na zakup żywności, mimo wniosku ze strony skarżącej w tym zakresie, zaś pismo skarżącej z 13 kwietnia 2020 r. zatytułowane "odwołanie" – z uwagi na swoją treść w istocie jest ponagleniem w sprawie zaistniałej bezczynności organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na powyższe organ wniósł o odrzucenie skargi względnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). Przede wszystkim jednak aby można było mówić o bezczynności organu konieczne jest stwierdzenie, że w ogóle był on obowiązany działać. Taki obowiązek niewątpliwie nakłada na organ fakt skutecznego złożenia przez stronę wniosku o udzielenie świadczeń z pomocy społecznej. Żądanie zawarte we wniosku strony wyznacza natomiast zakres działania organu. Stan faktyczny sprawy wskazuje, że skarżąca nie zawarła żądania przyznania jej zasiłku celowego na zakup żywności na marzec 2020 r. we wniosku z 17 lutego 2020 r. na co jednoznacznie wskazuje jego treść (k.72 akt adm.). Za wniosek o udzielenie skarżącej ww. pomocy nie można uznać – jak chce pełnomocnik skarżącej – żądania sformułowanego w treści odwołania skarżącej z dnia 13 kwietnia 2020 r. (k. 132 akt adm.), które to ma w zamierzeniu pełnomocnika skarżącej stanowić ponaglenie. Z treści odwołania skarżącej z 13 kwietnia 2020 r. jednoznacznie wynika, że odwołuje się ona od decyzji organu pierwszej instancji w zakresie w jakim nie przyznano jej omawianego zasiłku. W konsekwencji skutecznego wniesienia ww. odwołania organ odwoławczy wydając decyzję utrzymującą decyzję organu pierwszej instancji ponownie rozpoznał sprawę merytorycznie w zakresie żądania wniosku skarżącej z 17 lutego 2020 r. i z uwzględnieniem zarzutów odwołania z 13 kwietnia 2020 r. Podkreślenia też wymaga, że w ramach wniesionego odwołania skarżąca wniosła o przyznanie także jej pomocy na zakup żywności na miesiące od kwietnia do sierpnia 2020 r. W żadnym miejscu nie wskazała, że domaga się pomocy również za marzec 2020 r. Ponadto odwołanie skarżącej z 13 kwietnia 2020 r. nie może być uznane za ponaglenie – jak chce pełnomocnik skarżącej - albowiem zgodnie z treścią art. 37 K.p.a. służy ono stronie dopiero gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub 35 § 1 K.p.a. Tymczasem organ nie miał obowiązku działania w sprawie z uwagi na brak wniosku skarżącej w przedmiotowym zakresie. W konsekwencji powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.