III SAB/Kr 2/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Sudyka WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 marca 2017 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 2 listopada 2014 r. K. J. – dalej skarżący, wezwał Komendanta Wojewódzkiego Policji do usunięcia naruszenia prawa w związku z niezałatwieniem sprawy dotyczącej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, W odpowiedzi z 12 listopada 2014 r. Komendant Powiatowy Policji, poinformował, że w niniejszej sprawie obowiązuje prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o sygn. akt III SA/Kr 1018/09 oddalający skargę skarżącego. Jak podkreślono, skoro decyzja przyznająca prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego, to brak jest podstaw do wnoszenia roszczeń na gruncie tej decyzji. W dniu 8 grudnia 2016 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący nie zgadza się ze sposobem rozpatrzenia wniosku, uznając, że pomimo niekorzystnego dla niego wyroku III SA/Kr 1018/09 w którym w sposób ostateczny rozstrzygnięto jego status prawny i związaną z tym utratę uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego wynikającym z faktu zwolnienia ze służby w Policji – nadal to świadczenie mu przysługuje. Przedkładając zaświadczenia pozyskane z innych jednostek spoza garnizonu [...], dotyczące spraw mieszkaniowych innych emerytów bądź rencistów Policji, skarżący wniósł o: - zobowiązanie organu do niezwłocznego i zgodnego z prawem i prawomocnym merytorycznym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. oraz art. 32 ustawy zasadniczej załatwienia sprawy, w tym dokonania przyznania należności równoważnika za okres od dnia 1 maja 2005 r. wraz z przysługującymi odsetkami, - zobowiązanie organu do uznania i stwierdzenia uprawnienia do należności publicznoprawnych równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, w związku z obowiązującymi i wiążącymi normami prawa powszechnie obowiązującego, - stwierdzenia, że organ dopuścił się rażącej przewlekłości, względnie bezczynności w sprawie, wobec niezałatwienia sprawy w terminie prawem określonym i brakiem czynności kończącej postępowanie, a w tym podjęcia czynności zebrania kompletnych akt administracyjnych sprawy rozstrzygniętej wyrokiem WSA w Warszawie i niepodjęciem postępowania po tym wiążącym wyroku, - wydanie orzeczenia sądowego o istnieniu uprawnienia do otrzymania przez niego równoważnika za brak lokalu mieszkalnego z wykonania prawa konstytutywnego i wyroku WSA w Warszawie II SA/Wa 1032/08 - od dnia 1 maja 2005 r., tj. od dnia bezprawnego wstrzymania realizacji prawa do równoważnika wraz z prawem do ich przypisanymi odsetkami za zwłokę w ich wypłacie z winy organów Policji, - przyznania od organu sumy pieniężnej określonej w art. 154 § 6 ppsa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.) -dalej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Kolejno zgodnie z przepisem art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają, stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a., przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Przedmiotem skargi w przedmiotowej sprawie jest bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w sprawie dotyczącej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w związku z prawomocnym i merytorycznym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1032/08. Podkreślić należy, że stosownie do treści powołanych wyżej przepisów, sąd administracyjny uprawniony jest do orzekania w sprawie bezczynności organu jedynie w przypadkach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Istotą sprawy jest zatem ocena, czy na organie, tj. na Komendancie Powiatowym Policji ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie, wskazać należy, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest natomiast bezczynność Komendanta Powiatowego Policji polegająca, zdaniem skarżącego, na niepodjęciu przez organ czynności zmierzających do załatwienia sprawy dotyczącej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w związku z prawomocnym i merytorycznym wyrokiem WSA w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1032/08. Podkreślić jednak należy, że skarżący nie wziął pod uwagę tego, że decyzją z dnia 6 września 2005 r. Nr [...] Komendant Powiatowy Policji stwierdził wygaśnięcie z dniem 30 kwietnia 2005 r. (tj. z dniem zwolnienia ze służby K. J.) decyzji Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 2 listopada 1999 r. o przyznaniu skarżącemu – wówczas funkcjonariuszowi w służbie czynnej – prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący nie złożył odwołania od tej decyzji i decyzja stała się ostateczna. Natomiast wnioskiem z 18 listopada 2007 r. złożonym do Wojewódzkiego Komendanta Policji skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji KPP Nr [...] z 6 września 2005 r. Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji Nr [...] odmówiono stwierdzenia nieważności tej decyzji. Komendant Główny Policji decyzją z dnia 7 maja 2008 r., Nr [...] rozpatrując odwołanie skarżącego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na tą decyzję K. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. II SA/Wa 1032/08 uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 7 maja 2008 r. Nr 37/2008 oraz decyzję Wojewódzkiego Komendanta Policji Nr [...] z dnia 3 marca 2008 r. Ponownie rozpatrując sprawę zainicjowaną wnioskiem skarżącego z 18 listopada 2007 r., Wojewódzki Komendant Policji, decyzją Nr [...] z dnia 21 maja 2009 r., stwierdził nieważność decyzji nr [...] z dnia 6 września 2005 r. Komendanta Powiatowego Policji. W związku z tym Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia 14 lipca 2009 r. Nr [...] przyznał skarżącemu równoważnik za brak lokalu za okres 1-12 maja 2005 r. oraz wygasił od dnia 13 maja 2005 r. decyzję własną z dnia 2 listopada 1999 r. Nr [...]. Rozpatrując odwołanie od tej decyzji, Komendant Policji decyzją Nr [...] z dnia 26 sierpnia 2009 r.: 1. uchylił w całości decyzję z dnia 14 lipca 2009 r. Nr [...], 2. wygasił z dniem 1 maja 2005 r. decyzję Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 2 listopada 1999 r. Skargę na powyższą decyzję Komendanta Policji z dnia 26 sierpnia 2009 r. Nr [...] K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Sąd wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09 skargę oddalił. Orzeczenie to nie zostało zaskarżone skargą kasacyjną i jest prawomocne. Wskazać należy w tym miejscu, że w przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność, lecz niepodejmowanie przez organ administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Sąd może więc uwzględnić skargę na bezczynność organu wyłącznie wówczas, gdy organ ten pozostaje w zwłoce, mimo że miał obowiązek podjąć działanie we wskazanej formie i w określonym przez prawo terminie. Jeżeli natomiast skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż rozpatrując taką skargę wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę. W przedmiotowej sprawie, nie ma w obiegu prawnym decyzji uprawniającej skarżącego do otrzymywania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Nie ma zatem żadnych podstaw prawnych do rozważania i rozstrzygania kwestii równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W powyższej sprawie - w przedmiocie wyroku WSA w Warszawie z 14 stycznia 2009 r. sygn. II SA/Wa 1032/08 wypowiadał się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w kilku orzeczeniach, m.in.: w postanowieniu z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 43/15 (w uzasadnieniu powołano również dwie sygnatury spraw, tj. III SA/Kr 106/10 i III SA/Kr 1033/10, w których wcześniej odrzucono skargi w przedmiocie niewykonania wyroku WSA w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1032/08). Wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1041/15 oddalona z kolei została prawomocnie skarga na odmowę wszczęcia postępowania w sprawie przyznania skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 maja 2005 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd ustosunkował się do żądania skarżącego podnosząc m.in. że prawo do żądanego przez niego świadczenia ustawa przyznaje wyłącznie czynnym funkcjonariuszom. Również w prawomocnym postanowieniu WSA w Krakowie z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt III SAB/Kr 3/16 odrzucono skargę skarżącego na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w obiegu prawnym brak jest decyzji uprawniającej skarżącego do otrzymania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Podkreślić też należy, że tożsamą skargę co w niniejszej sprawie, skarżący wniósł już 3 lutego 2016 r. – na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie "niezałatwienia zgodnie z literą prawa postępowania administracyjnego po prawomocnym i merytorycznym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do sygnatury akt II SA/Wa 1032/08 z dnia 14 stycznia 2009 r." Skarga ta został prawomocnie oddalona wyrokiem tut. Sądu z dnia 28 września 2016 r. sygn. akt III SAB/Kr 15/16. Ze względu na brak podstaw prawnych do prowadzenia przez Komendanta Powiatowego Policji postępowania, które obligowałoby ten organ do wydania decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, Komendant Powiatowy Policji nie miał obowiązku rozpoznać sprawy dotyczącej prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Wobec powyższego skarga K. J. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.