III SAB/Kr 2/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia K. J. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2017 r. w dniu 31 stycznia 2018 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 27 października 2017 r. odmówił K. J. (dalej skarżącemu), sprostowania uzasadnienia postanowienia z dnia 28 marca 2017 r., w sprawie z jego skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zarządzeniem z tej samej daty Sąd nakazał doręczyć odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem m. in. skarżącemu z pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia od niego zażalenia. Zarządzenie to zostało doręczone stronie na standardowym druku zawierającym szereg pouczeń m. in. o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Odpis powyższego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 9 listopada 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. W dniu 16 listopada 2017 r. skarżący wniósł zażalenie m.in. na powyższe zarządzenie z dnia 27 października 2017 r. wskazując, że jest on ustawowo zwolniony od kosztów sądowych w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zażalenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej: jako "P.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a.; 1b) umorzenie postępowania; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 3) (uchylony); 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. Zażalenie przysługuje również na zarządzenia przewodniczącego w przedmiocie: 1) pozostawienia pisma, którego braków strona nie uzupełniła, bez rozpoznania (art. 49 § 2 P.p.s.a.); 2) pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 258 § 4 P.p.s.a.); 3) kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy (art. 227 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zakwestionowane zarządzenie nie stanowi postanowienia o jakim mowa w art. 194 § 1 P.p.s.a. jak i nie zawiera elementów pozwalających zakwalifikować je jako takie postanowienie. Ponadto, jak wynika z analizy przepisów procedury sądowoadministracyjnej, nie przewidziano możliwości wniesienia na takie zarządzenie zażalenia. Z tych też przyczyn wniesione środek zaskarżenia należało uznać za niedopuszczalny. Na marginesie wskazać należy, że przedmiotowe pouczenie jest zgodne ze wzorem ustalonym przez prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, a skarżący dokładnie wie, będąc stroną kilkuset postępowań w tut. Sądzie, że uiszczenie opłat jest obowiązkowe, jeżeli strona nie jest ustawowo zwolniona i zostanie wezwana do ich uiszczenia. Natomiast w niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, bowiem skarżący jest ustawowo zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. d P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.