III SAB/Kr 20/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 20 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. K. na bezczynność Burmistrza Gminy p o s t a n a w i a s k a r g ę o d r z u c i ć W skardze datowanej na dzień 2.07.2008r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Ł. K. podniosła zarzut bezczynności Burmistrza Gminy polegającej na niewszczęciu postępowania mającego na celu uregulowanie stanu prawnego nieruchomości w postaci lokalu nr [...] położonego w K. na os. [...]. Załączyła pismo z dnia 13.05.2008r. skierowane do Burmistrza Gminy, w którym wskazała, że brak działań mających na celu wyeliminowanie sytuacji by przedmiotowa nieruchomość nie pozostawała w części w użytkowaniu wieczystym mieszkańców a w części stanowiła przedmiot prawa własności stanowi rażące naruszenie prawa i przeszkodę do dokonania wpisu prawa własności w/w lokalu w księdze wieczystej. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy wniósł o jej odrzucenie, względnie o oddalenie. Odniósł się do postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej o założenie nowej księgi wieczystej dla odrębnej własności lokalu wraz z udziałem w prawie własności nieruchomości wspólnej (dotyczącym lokalu na os. [...] w K.), oddalonym postanowieniem z dnia 29.04.2008r. przez Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych z uwagi na stwierdzenie, że istnieje przeszkoda do wpisu wynikająca z faktu, że w księgach lokalowych istnieją wpisy użytkowania wieczystego, a niedopuszczalnym jest sprzedaż przez gminę ułamkowej części gruntu zabudowanego domem wielomieszkaniowym, podczas gdy grunt ten stanowi przedmiot współużytkowania wieczystego związany z własnością uprzednio wyodrębnionych lokali. W związku z powyższym Gmina podjęła czynności mające na celu przekształcenie prawa użytkowania w prawo własności zgodnie z ustawą z dnia 29 lipca 2005r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459), w pierwszej kolejności powołując rzeczoznawcę majątkowego w celu oszacowania wartości rynkowej gruntu. Burmistrz wskazał, że pismem z dnia 16.07.2008r. znak [...] poinformował skarżącą o podjętych działaniach. Ponadto podkreślił, że niniejsza sprawa nie ma charakteru administracyjno - publicznego, który decyduje o właściwości sądu administracyjnego. Jest bowiem sprawą cywilnoprawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Burmistrza Gminy z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) określa art. 3 § 1-3. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art.3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Punkt 8 § 2 artykułu 3 wymienia m.in. skargi na bezczynność organów, ale jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4. Istotą sprawy jest zatem stwierdzenie czy na Burmistrzu Gminy ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu żaden z tych przypadków nie zachodzi w niniejszej sprawie. W przedmiotowej sprawie bowiem Burmistrz Gminy nie był uprawniony do władczego działania w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego. Kwestia przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności jest sprawą cywilną w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego ( Dz. U. z 1964r., nr 43, poz. 296 ze zm.) i jako tak podlega reżimowi prawa cywilnego, stąd też wszelkie działania w tym przedmiocie mają charakter cywilnoprawny a roszczenia wynikające z tych działań lub z ich braku, zgodnie z art. 2 tej ustawy, należy kierować do sądu powszechnego. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom Ł. K. Burmistrz Gminy nie był w niniejszej sprawie zobowiązany do wydania władczego rozstrzygnięcia administracyjnego, dlatego też nie można mówić o jego bezczynności jako bezczynności organu administracji publicznej. W takim stanie rzeczy zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność Burmistrza Gminy nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 tej ustawy podlega odrzuceniu.