III SAB/Kr 20/09
PostanowienieWSA w Krakowie2009-04-22
Skład orzekający: Sędzia NSA Piotr Lechowski
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu administracji publicznej może zostać uwzględniona przez sąd administracyjny, jeśli skarżący nie wyczerpał środków prawnych przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności nie wniósł zażalenia do organu wyższego stopnia?Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest niedopuszczalna, jeśli skarżący nie wyczerpał środków prawnych przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym nie wniósł zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Wniesienie takiego zażalenia jest warunkiem formalnym wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu.Stan faktyczny
Skarżący J. Z. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy, zarzucając mu brak rozstrzygnięcia od kilkunastu lat sprawy ustanowienia drogi w gminie. Skarżący podnosił, że wielokrotnie zwracał się do różnych organów w tej sprawie. Po serii pism i przekazywaniu sprawy między organami (SKO, Rada Gminy, Wójt Gminy), skarga trafiła do WSA w Krakowie. WSA uznał jednak, że skarżący nie wyczerpał środków prawnych przewidzianych w k.p.a., w szczególności nie wniósł zażalenia do organu wyższego stopnia na bezczynność Wójta.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Kraków, 22 kwietnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na bezczynność Wójta Gminy postanawia odrzucić skargę
J. Z. wniósł dnia 9 lutego 2009 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skargę na bezczynność Wójta Gminy. Skarżący upatruje bezczynność tego organu w braku od kilkunastu lat rozstrzygnięcia sprawy ustanowienia drogi w gminie O. Uzasadniając skargę skarżący podniósł, że od kilkunastu lat wystosowywał do Wójta Gminy, do Rady Gminy i innych instytucji pisma mające na celu skłonienie w/w osób i instytucji do uregulowania stanu prawnego drogi.
Z przedstawionych akt postępowania wynika, że wniesienie skargi poprzedziły następujące okoliczności;
Datowanym na 3 stycznia 2008 roku pismem adresowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, J. Z. zaskarżył działalność Wójta Gminy, który uchylał się w opinii skarżącego od podjęcia decyzji w sprawie komunalizacji drogi w O.
SKO postanowieniem z dnia [...] 2008 roku przekazało powyższą skargę Radzie Gminy celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością.
W dniu 29 grudnia 2008 roku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło kolejne podanie J. Z. dotyczące drogi w O. W piśmie tym skarżący wnosił o skierowanie sprawy do Sądu Administracyjnego.
Postanowieniem z [...] 2009 roku SKO przekazało powyższą skargę Wójtowi Gminy celem nadania dalszego biegu sprawie uznając, iż skarga została wniesiona za pośrednictwem organu niewłaściwego.
Wójt Gminy wraz z aktami sprawy przesłał w dniu 9 lutego 2009 roku powyższą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pismem z dnia 23 lutego 2009 roku przesłał do SKO, jako mylnie złożoną skargę z dnia 9 lutego 2009 roku.
Pismem z dnia 25 marca 2009 roku skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. Z. wyjaśnił, że nie składał skargi na Samorządowe Kolegium Odwoławcze, tylko na bezczynność Wójta Gminy W. M. i tą skargę podtrzymuję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, która obejmuje także skargi na bezczynność organów w zakresie wskazanym w art. 3 § 1 pkt 1 do 4a.
W odniesieniu do skarg na bezczynność polegającą na nie wydaniu w terminie decyzji lub postanowień, od których służy zażalenie, a z taką sytuacją mamy miejsce niniejszej sprawie, skarżący (oprócz Rzecznika Praw Obywatelskich i prokuratora) obowiązany jest przed wniesieniem skargi do sądu wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 k.p.a..
Skarżący był zatem zobowiązany do wniesienia zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie jego sprawy w terminie. Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Do tak wniesionego zażalenia nie mają jednak zastosowania przepisy dotyczące odwołań i dlatego organem właściwym do jego rozpatrzenia będzie organ wyższego stopnia i to niezależnie, czy przepisy przewidują inny organ odwoławczy. Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z dnia 21 maja 1999r., I SAB 118/98, które w całości podziela tutejszy sąd.
Organ wyższego stopnia, rozpatrując tak wniesione zażalenie powinien wydać postanowienie rozstrzygające o zażaleniu na bezczynność organu I instancji i dopiero wówczas niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia skarżący może wnieść do Sądu skargę na bezczynność organu I instancji.
Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny może tylko zobowiązać organ do zachowań opisanych w art. 149 ppsa, czyli zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu), lub dokonania czynności albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Należy podkreślić, że nawet wówczas, gdy skarga obejmuje zarzut bezczynność dotyczący wydania aktu innego niż decyzja (postanowienie) lub uchylania się od dokonania czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ppsa), to przedmiotowy akt lub czynność musi mieć charakter publicznoprawny; bezczynność musi dotyczyć aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. W tym postępowaniu nie rozstrzyga sąd o treści aktu, który organ ma podjąć, wyznacza tylko termin jego wydania.
Z akt sprawy wynika, że skarżący nie wyczerpał dostępnych środków zaskarżenia bezczynności Wójta Gminy.
Skarga jaką złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego J. Z. została przekazana do rozpatrzenia Radzie Gminy zgonie z właściwością ale w trybie rozpatrywania skarg i wniosków z działu VIII KPA. W ponownym piśmie skierowanym do SKO zwrócił się już o przekazanie sprawy do Sądu, jako skargi na bezczynność organu.
Skarżący nie wyczerpał zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. środków zaskarżenia przewidzianych w ustawie. W związku z tym skargę J. Z. należało uznać za niedopuszczalną, a tym samym podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 52 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poz. zm.).
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło