III SAB/Kr 20/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Starosty w przedmiocie sprostowania błędnie skartowanej granicy działki postanawia: odrzucić skargę. UZASADNlENlE Pismem z dnia 15 stycznia 2016r. M. K. wniósł skargę na bezczynność Starosty polegającą na niewykonaniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 12 marca 2015r., sygn. akt III SA/Kr 1775/14, wnosząc o wymierzenie organowi grzywny oraz orzeczenie czy bezczynność i przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący w uzasadnieniu swojej skargi wskazał, że do dnia wniesienia tej skargi, pomimo upływu kilku miesięcy od zwrotu akt, organ l instancji tj. Starosta nie rozpoznał sprawy sprostowania błędnie skartowanej granicy działki. Skarżący zarzucił organowi, że podejmuje działania mające na celu przedłużenie postępowania w tej sprawie, które trwa już ósmy rok. Skarżący podał, że nadal w sprawie nie zapadło rozstrzygnięcie, pomimo że wezwał organ pismem z dnia 5 października 2015r. do wykonania wyroku poprzez niezwłoczne zakończenie postępowania. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Organ zwrócił uwagę, że skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie powinna być, zgodnie z art. 52 §1 p.p.s.a., złożona po wyczerpaniu właściwej procedury, tj. po wniesieniu zażalenia na podstawie art. 37 kpa. Skarżący nie poprzedził skargi zażaleniem na bezczynność skierowanym do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Nadto zaś Starosta opisał przebieg dotychczasowego postępowania wskazując, że zarzut bezczynności jest bezzasadny, gdyż prowadzi postępowanie, w ramach którego gromadzi potrzebny materiał dowodowy, a o nowym terminie załatwienia sprawy informował stronę, zgodnie z art. 36 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga M. K. na bezczynność Starosty w przedmiocie sprostowania błędnie skartowanej granicy działki. Skarżący niezbyt precyzyjnie wskazał wprawdzie w samym tytule skargi, że chodzi mu o wymierzenie grzywny z tytułu niewykonania wyroku, jednakże z treści tej skargi wyraźnie wynika, że skarżący zarzuca organowi l instancji bezczynność w rozpoznaniu sprawy. Skarżący odwołuje się bowiem do przesłanek, o których mowa w art. 149 §1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm,, zwanej dalej p.p.s.a.) zarzucając, że organ podejmuje działania mające na celu przedłużenie postępowania w tej sprawie, które trwa już ósmy rok. Należy nadto zauważyć, że po nowelizacji ustawą z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r., poz. 658), od dnia 15 sierpnia 2015r. przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości wniesienia skargi na niewykonanie wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję. Skarga M. K., wniesiona już pod rządami znowelizowanej regulacji prawnej, została zatem potraktowana jako skarga na bezczynność Starosty . Zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r. poz. 23). Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. Wniesienie skargi na bezczynność organu należy zatem poprzedzić zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu - wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tylko zachowanie powyższej procedury pozwala uznać, iż skarga została skutecznie wniesiona i że może być rozpoznana przez sąd. Przenosząc powyższe wymogi na grunt niniejszej sprawy należy uznać, iż skarżący nie poprzedził skargi zażaleniem na bezczynność skierowanym do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Za takie zażalenie nie może być uznane pismo z dnia 5 października 2015r., wzywające Starostę do wykonania wyroku sądu, które skarżący skierował do Starosty, a nie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Należy zatem uznać, że skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia w postaci zażalenia na bezczynność, wniesienie zatem skargi na bezczynność było niedopuszczalne. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.