III SAB/Kr 20/25

PostanowienieWSA w Krakowie2025-02-26

Skład orzekający: Asesor Magdalena Gawlikowska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna po zakończeniu postępowania przez wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia?
Ratio decidendi
Skarga na bezczynność jest niedopuszczalna, jeśli została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego przez wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia, nawet jeśli rozstrzygnięcie to nie miało formy decyzji, lecz innego aktu lub czynności. W takim przypadku sąd administracyjny odrzuca skargę na bezczynność jako przeszkodę procesową.
Stan faktyczny
Skarżący złożył 2 sierpnia 2020 r. wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o wydanie zaświadczenia dotyczącego okresów służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Organ przekazał sprawę Komendantowi Powiatowemu Policji, który odmówił wydania zaświadczenia postanowieniem z 18 sierpnia 2020 r. Odmowa została utrzymana w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji postanowieniem z 25 września 2020 r., doręczonym skarżącemu 2 października 2020 r. Skarżący wniósł skargę na bezczynność po upływie terminu, która została oddalona wyrokiem WSA w Krakowie z 6 października 2020 r.
Rozstrzygnięcie
Odrzucił skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 2 sierpnia 2020 r.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lutego 2025 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 2 sierpnia 2020 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 2 sierpnia 2020 r. K. J. (dalej: skarżący), złożył wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o wydanie zaświadczenia żądanej treści tj. "(...) o okresach mojej służby czynnej w Policji pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej (...)". Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie w dniu 7 sierpnia 2020 r. przekazał sprawę Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie celem załatwienia zgodnie z właściwością. Postanowieniem nr 28/2020/ZSK z 18 sierpnia 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w Krakowie odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o okresach służby czynnej w Policji pełnionych w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W wyniku zażalenia złożonego przez skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie postanowieniem nr 54/2020/AH z 25 września 2020 r., utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 października 2020 r. poprzez platformę e-puap. Skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w rozpoznaniu i załatwieniu jego wniosku z dnia 2 sierpnia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z 6 października 2020 r., sygn. akt III SAB/Kr 126/20 skargę tę oddalił. Pismem z 23 stycznia 2025 r., skarżący, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 2 sierpnia 2020 r. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącego z 2 sierpnia 2020 r. został przekazany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie 7 sierpnia 2020 r. organowi właściwemu do jego rozpoznania, tj. Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie, który postanowieniem z 18 sierpnia 2020 r. odmówił wydania zaświadczenia o okresach służby czynnej w Policji pełnionych w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W wyniku złożonego przez skarżącego zażalenia, Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie postanowieniem z 25 września 2020 r., utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 października 2020 r. poprzez platformę e-puap. Stwierdzić zatem należy, że przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie rozstrzygnął sprawę z wniosku skarżącego z 2 sierpnia 2020 r. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu w/w uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Podkreślić należy, że choć uchwała dotyczyła sprawy rozstrzygniętej decyzją administracyjną, to zaprezentowany w niej pogląd dotyczy także postępowań zmierzających do wydania innych niż decyzja aktów czy też do podjęcia określonych czynności. W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 19.07.2026. · Źródło